ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 


 

Bαθιά, πολύ βαθιά...  (Μέρος Β')

 

(Μέρος Α')    (Μέρος Γ')

 

Πρεπει να προχωρησαμε μιση ωρα, ισως ομως πολυ λιγοτερο. Κανεις μας δεν σκεφτηκε να κοιταξει ρολοι. Ειναι σιγουρο πως κι ο φιλος μου σκεφτοταν το ιδιο πραγμα μ΄ εμενα, πως ηταν δηλαδη ωρα να γυρισουμε πισω. Στο κατω κατω βρισκομαστε σε ενα συνηθισμενο τουννελ, απο αυτα που, συμφωνα με τις παραδοσεις υπαρχουν αφθονα στη στοιχιωμενη Αττικη. Το θεμα ηταν πως κανεις μας δεν ηθελε να το προτεινει πρωτος και περιμεναμε κι οι δυο μας μια αφορμη, αφου δεν πιστευαμε οτι θα εβγαινε τελικα κατι το χειροπιαστο απο αυτη την προχειρη εξετρευνηση. Το υγρο κρυο του περιβαλλοντος ειχε αρχισει να μας περονιαζει για τα καλα, και θα αποτελουσε απο μονο του, οχι μονο αφορμη αλλα κι αιτια για εσπευσμενη επιστροφη, οταν, μετα απο μια ελαφρια στροφη, μας αποκαλυφθηκε το τελος της στοας. Το τελος τουλαχιστον για μας, αφου εκφυλιζοταν σε μια στενη σχισμη που στενευε τοσο πολυ ωστε θα ηταν αδυνατο να προχωρησουμε, αν και οι φακοι μας δεν εδειχναν να σταματαει εντελως.

 

 Ανακουφισμενοι αλλα και απογοητευμενοι αποφασισαμε πως δεν υπηρχε τιποτε αλλο να κανουμε απο το να επιστρεψουμε. Καναμε μια προχειρη εξερευνηση ολογυρα, ετσι, για την τιμη των οπλων, που δεν αποκαλυψε τιποτε. Τοτε θυμηθηκα τις φωτογραφικες μας μηχανες, που βρισκοταν ξεχασμενες στα σακκιδια μας, και ετοιμαστηκαμε να βγαλουμε μερικες ηρωικες ποζες, ετσι οπως ημασταν λασπωμενοι, ιδρωμενοι και ελαφρα ματωμενοι, απο περιστασιακες καραμπολες με τα τοιχωματα της στοας. Αποδειχτηκε ομως αδυνατον, αφου οι μπαταριες των μηχανων μας ηταν εντελως αδειες, ισως απο την υγρασια του μερους, αν και ηταν περιεργο το οτι οι μπαταριες των φακων μας δουλευαν μια χαρα. Βριζοντας την κακοτυχια μας και την απρονοησια μας να μην παρουμε εφεδρικες μπαταριες πηραμε τον δρομο του γυρισμου.

 

Προχωρουσαμε τωρα με πιο σιγουρο βημα και με λιγοτερες προφυλαξεις. Δεν ηταν και λιγο αυτο που ειχαμε πετυχει. Λεγαμε οτι θα επιστρεφαμε περισσοτερο ετοιμοι για μια πραγματικη εξερευνηση, αν και κατα βαθος γνωριζαμε πως ουτε εμεις θα ειχαμε το κουραγιο ουτε οι φυλακες του μερους την ελλειψη στοιχειωδους φρονησης και μαλλον η μικρη μας περιπετεια θα εμενε τελικα μια ομορφη αναμνηση. Εμεις ομως δεν θελαμε να το βλεπουμε ετσι. Αρχισαμε να κανουμε σχεδια για αποστολες που θα μας πηγαιναν πολυ πιο μακρυα απο αυτη την πρωτη φορα. Ο Λακης αρχισε παλι να μιλα για το αγαπημενο του θεμα, τη Σπηλια του Νταβελη στην Πεντελη και τα αινιγματικα, χαμενα της τουννελ, οπως τα ειχε περιγραψει ενας Ελληνας συγγραφεας, ο Γιωργος Μπαλανος. Εγω παλι θυμηθηκα κατι αλλες ανηλιαγες στοες, καπου στη Λαμια, αν δε με απατα η μνημη μου. Ο Καναδος συγγραφεας Τζων Ραιμερ ειχε εντυπωσιαστει κι αυτος απο την αντιθεση αναμεσα στην Αυγουστιατικη ζεστη της Ρουμελιωτικης υπαιθρου με το σκοτεινο, παγερο εσωτερικο τους. Η συζητηση ειχε φουντωσει για τα καλα οταν ενοιωσα το χερι του Λακη να σφιγγει το δικο μου σαν ταναλια. Δε ξερω γιατι, αλλα ενοιωσα τις τριχες της πλατης μου να σηκωνονται, πριν ακομα ακολουθησω το βλεμμα του φιλου μου και αντικρυσω κι εγω το μαυρο, ακινητο ματι του Αγνωστου που μας κοιταζε τυφλα, λιγα μετρα πιο περα. Οταν ειχαμε πρωτοκανει τη διαδρομη δεν ηταν εκει, δε θα μπορουσε να ειναι χωρις να το εχουμε αντιληφθει. Μειναμε για αρκετα δευτερολεπτα εντελως ακινητοι να κοιταμε ενα μεγαλο σκοτεινο ανοιγμα που εχασκε στα τοιχωματα του τουννελ, πιο σκοτεινο απο το ιδιο το σκοταδι, νευοντας μας να το διαβουμε, και ν΄αφησουμε για παντα πισω μας τον Κοσμο του Ανθρωπου.

 

Συγχωρειστε μου το θεατρικο υφος, προσπαθω ομως να περασω στο χαρτι ατοφια τα συναισθηματα που με κατεκλυσαν καθως αντικρυζα κατι που δεν θα επρεπε να ειναι εκει, και που αποτελουσε την εκπληρωση καθε προσδοκιας μας και, ταυτοχρονα, ζωντανεμα των πιο ζοφερων τρομων της ψυχης μας. Την Πυλη μεσα στην Πυλη, που αποκαλυπτεται παντα ηθελημενα, για μια μονο φορα στη ζωη του καθε Ερευνητη.

 

Πρωτος μιλησε ο Λακης: "Ρε μεγαλε, ετουτο δεν ηταν εδω προηγουμενως". Η φωνη του ηταν ατονη και βραχνη, φανερωνοντας τα αισθηματα του πολυ καλυτερα απο τα ιδια τα λογια του. Κατεβαλα προσπαθεια να απαντησω οσο το δυνατον πιο ανεμελα, προσπαθωντας να τονωσω το ηθικο και των δυο μας, αλλα η φωνη μου ακουστηκε σαν κροασμα κορακου που ειναι στα τελευταια του.

 

"Οχι."

 

Ξαναπεσε σιωπη. Καθομουν εκει, μην τολμωντας να κουνηθω η να μιλησω, μεχρι που ενοιωσα οτι αν δεν εκανα κατι για να σπασω τη γητεια που μας κρατουσε αιχμαλωτους, θα πεθαινα.

 

Με τις «Υπηρεσιες εφησυχασμου» του μυαλου μου να δουλευουν στο φουλ, αρχισα να πλησιαζω το ανοιγμα. Το καθε κυτταρο του μυαλου μου εκλιπαρουσε βουβα να προκειται για ενα ασημαντο ανοιγμα και τιποτα παραπανω... Επιασα τον εαυτο μου να προσπαθει να κοιταξει απο μακρυα, με το φως του φακου μου στραμενο στο... πατωμα της στοας. Επαναλαμβανοντας  απο μεσα μου οτι «εγω δεν ειμαι δειλος» πιεσα τον εαυτο μου να σηκωσει το φακο απο τα ποδια μου και να φωτισει τα μαυρα σκοταδια του ανοιγματος. Για δευτερη φορα μεσα σε ενα λεπτο μου κοπηκε η ανασα.

 

Φωτιζα ενα φαινομενικα απατο πηγαδι με διαμετρο περι τα δυομισυ μετρα. Σκαλισμενη στα τοιχωματα του ηταν μια ελικοειδης σκαλα που κατεβαινε προς το Ερεβος, η τουλαχιστον ετσι εδειχνε. Εστρεψα αργα το φακο προς το πανω μερος του Πηγαδιου, συνεχιζοταν για καμια δεκαπενταρια μετρα πανω μας και σταματουσε αποτομα σε μια αδρα λαξευμενη οροφη. Συνειδητοποιησα οτι ο Λακης μου μιλουσε εδω κι αρκετη ωρα, κλαψουριζοντας σα μωρο που θελει τσισα του και τραβωντας μου το μανικι. Με ρωτουσε τι εβλεπα αν και δεν εδειχνε την παραμικρη διαθεση να δει κι ο ιδιος. Ο λαιμος μου ηταν καταξερος, ετσι τραβηχτηκα πισω και τον εσπρωξα ελαφρα προς το ανοιγμα. Με κοιταξε με ενα παραπονεμενο βλεμμα, σα να εξαρτωταν απο μενα το τι θα εβλεπε. Μετα εσκυψε μπροστα και εμεινε εκει για δυο λεπτα, χωρις να λεει το παραμικρο. Οταν γυρισε προς το μερος μου ετρεμε ελαφρα, οπως αλλωστε κι εγω.

 

"Τι κανουμε τωρα" ειπαμε κι οι δυο, σχεδον ταυτοχρονα. Ηταν ωρα για ενα συμβουλιο. Απο το συμβουλιο εκεινο δε βγηκε και κανενα σπουδαιο πορισμα. Πως να βγει, οταν και οι δυο ειμαστε ταραγμενοι και φοβισμενοι περα απο αυτα που θεωρουσαμε σαν τα ορια μας; Οταν μιλουσαμε με βραχνη και αχρωμη φωνη χωρις να λεμε τιποτα; Οταν φοβομαστε να ομολογησουμε τη δειλια μας και, ταυτοχρονα, μας ηταν αδυνατο να στρεψουμε την πλατη σε κατι που ηταν τοσο συχνα στο παρελθον ποθος και απιαστο ονειρο και για το οποιο ειχαμε ρισκαρει τοσο πολυ; Τελος παντων, το γενικο συμπερασμα ηταν οτι θα μπαιναμε και μετα «βλεποντας και κανοντας». Σε καμμια περιπτωση ομως, διαβεβαιωσαμε ο ενας τον αλλο, δε θα αργουσαμε πανω απο μιση ωρα σ΄ εκεινα τα εγκατα. Κοιταχτηκαμε με βλεμμα που ελεγε οσα δεν τολμουσαμε να πουμε με λογια και μπηκαμε, πρωτα ο Λακης κι επειτα εγω.

 

Τα σκαλοπατια αποδειχτηκαν πολυ μικρα. Να συμπληρωσω μηπως «πολυ μικρα για ανθρωπινα ποδια»; Δεν ξερω, παντως δυσκολευαν αρκετα το κατεβασμα, σε συνδυασμο με την κλιση της σκαλας, που ηταν λιγο μεγαλυτερη απο το κανονικο. Στην αρχη περπατουσαμε πολυ αργα και επιφυλακτικα, με τους φακους μας να φωτιζουν ισα μπροστα μας, χωρις να τολμαμε να αρθρωσουμε λεξη και χωρις να σηκωσουμε το κεφαλι να τολμησουμε μια μακρυνη ματια. Ποσο θα ηθελα να αποδεικνυοταν οτι δεν μπορουσαμε να συνεχισουμε, να ηταν φραγμενο το περασμα η να αποδεικνυοταν αδιεξοδο... Αλλα η ελικοειδης σκαλα συνεχιζε και συνεχιζε, χωρις τελειωμο. Συντομα εχασα καθε αισθηση του χρονου και επιασα τον εαυτο μου να μη θυμαται που ηταν και τι γυρευε εκει. Υπηρχε μονο το ατελειωτο κατεβασμα, σκαλοπατι σκαλοπατι, χωρις τιποτα να σπαει τη μονοτονια. Θυμαμαι οτι η ατμοσφαιρα ηταν απροσδιοριστα δυσαρεστη, σα να ηταν ταυτοχρονα παγερη και δυσαρεστα ζεστη. Πνιγηρη ειναι ισως η καταλληλη λεξη. Δε φαινοταν να υπαρχει ομως ελλειψη οξυγονου η καποια οσμη που να υποδηλωνει παρουσια επικινδυνων αεριων. Οχι, κατι τετοιο θα ηταν μια αλλαγη σ΄ ενα Κοσμο απολυτης, αχρονης ακινησιας. Κατεβαινα και κατεβαινα, ποσο, μια ωρα, δυο; Δεν μπορω να πω με βεβαιοτητα. Καθε λογικη σκεψη ειχε αποστραγγιχτει απο μεσα μου και δεν παραξενευτηκα οταν διαπιστωσα οτι ο Λακης ειχε φτασει σ΄ ενα μικρο πλατωμα και ειχε γυρει στο πατωμα σε μια παραξενη σταση, σα να εξεταζε κατι. Εκνευρισμενος μαλλον παρα παραξενεμενος, αρχισα να του λεω να συνεχισει. Η φωνη μου βγηκε αποκοσμη, μακρυνη, και ο συντροφος μου δεν εδειξε να με αντιλαμβανεται καθολου. Το επομενο πραγμα που θυμαμαι ειναι κατι κιτρινες λαμψεις, σα φλας, τωρα, μεσα στο μυαλο μου η εξω, θα σας γελασω. Επειτα βυθιστηκα σε ενα υπνο χωρις ονειρα.

 

 

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

 

Ακριβως οπως συμβαινει στις ταινιες, συνηλθα αργα, χωρις να συνειδητοποιω που βρισκομαι. Στην αρχη πιστεψα πως ειμαι στο κρεββατι μου και παρακοιμηθηκα, στηνοντας τον Λακη στο ραντεβου που ειχαμε ορισει την προηγουμενη μερα. Αλλα το ταβανι που αντικρυζαν τα ματια μου δε θα μπορουσε ποτε να ανηκει σε ενα συνηθισμενο ελληνικο σπιτι. Κατα πρωτον δεν ηταν επιπεδο, υπηρχε ενα σημειο, κοντα σε μια ακρη του δωματιου, που το ταβανι  χαμηλωνε εντονα. Απο εκεινο το σημειο ανυψωνοταν προς καθε κατευθυνση με μια χαριεστατη δισδιαστατη καμπυλη που, για καποιο λογο, μου θυμισε απομακρα λουλουδι. Επειτα, το υλικο του μου ηταν ολωσδιολου αγνωστο. Ηταν ημιδιαφανες, θυμιζοντας ταυτοχρονα πλαστικο, γυαλι και πολυτιμο λιθο. Απο καπου μεσα του διαχεοταν ενα υπεροχο, απαλο φως που εκανε το υλικο αυτο να λαμπυριζει με φανταστικες, κρεμωδεις φουξια και ουρανι ανταυγιες. Οχι, δεν ηταν το ταβανι μου αυτο, καποιο ονειρο εβλεπα παλι. Εκλεισα τα ματια μου και προσπαθησα φιλοτιμα να ξανακοιμηθω για να ξυπνησω κατω απο ενα φυσιολογικο ταβανι, αλλα ηταν ματαιος κοπος.

 

Σιγα σιγα οι αναμνησεις των τελευταιων γεγονοτων αρχισαν να γινονται αντιληπτες. Ω Θεε μου, ηταν δυνατον να εχουν συμβει τετοια πραγματα;  Ξανανοιξα τα ματια μου και τα ξανακλεισα. Αυτο επαναληφθηκε αρκετες φορες, με ενα κομματι του μυαλου μου να με βεβαιωνει οργισμενα πως ολα αυτα ηταν ενα ολοφανερο ονειρο, βγαλμενο απο την ζωηρη φαντασια μου, και ενα αλλο κομματι να παραθετει ψυχρα γεγονοτα και συσχετισμους που δεν ηταν δυνατο να αγνοησω. Στο τελος δε μπορουσα να κρυψω αλλο την αληθεια απο τον εαυτο μου, και, καθιδρος, ανοιξα διαπλατα τα ματια μου. Το αποκοσμο ταβανι ηταν παντα εκει. 

 

Βρισκομουν σε ενα δωματιο με παραξενο σχημα. Ολοι οι τοιχοι ηταν ακανονιστες καμπυλες απο καποιο ασπριδερο υλικο που θυμιζε, στο χρωμα και την υφη, σταλακτιτη. Το πατωμα ηταν ολοτελα καλυμενο με ενα ασπρο, χρυσαφι χαλι (λεω «χαλι» ελλειψει καλυτερης λεξης) με απλα, καμπυλα σχεδια στο χρωμα του κροκου. Το τελικο αποτελεσμα ηταν απροσμενα ελκυστικο, δημιουργωντας μια αισθηση αισιοδοξιας. Μεσα απο αυτο το «χαλι» εβγαινε ενα μυρωδατο, δροσερο ρευμα αερα, που με γεμιζε με τα πιο υπεροχα συναισθηματα. Αυτο το πετυχαινε χωρις να εχει την χαρακτηριστικη αισθηση του παραισθησιογονου. Δε μπορω να εξηγησω το πως ειμαι τοσο σιγουρος, αλλα δεν εχω την παραμικρη αμφιβολια πως το αποτελεσμα αυτο επιτυγχανοταν με καποιο θαυμαστο τροπο, ολοτελα αγνωστο στον Εξω Κοσμο. Παρατηρωντας προσεκτικα τους τοιχους διαπιστωσα πως αλλαζαν πολυ αργα σχημα, σαν μια κουρτινα που κυματιζει με πολυ αργο ρυθμο. Για καποιο αγνωστο λογο, αυτο οχι μονο δε μου φα;νηκε τοτε παραξενο, αλλα το βρηκα πολυ φυσικο.

 

Στην ερωτηση του κατα ποσο μπορουσα ν΄ ακουσω καποιον ηχο, εχω αντικειμενικη δυσκολια να απαντησω. Εστησα αυτι χωρις να διακρινω τον παραμικρο ηχο. Ωστοσο... ναι, υπηρχε κατι, σα μουσικη η πολυ γρηγορη ομιλια ολογυρα μου. Την ακουγα οταν χαλαρωνα η, μαλλον, την αντιλαμβανομουν με καποιο τροπο, μη με ρωτησετε πως. Το συνολικο αποτελεσμα ηταν κατι που ουτε κατα προσεγγιση δεν ειχα νοιωσει ποτε μεχρι τοτε. Οχι μονο δεν ενοιωθα τον παραμικροτερο φοβο, αλλα, αντιθετα, επιθυμουσα με ολη μου την ψυχη να μη χρειαστει να βγω ποτε απο εκει μεσα. Η σκεψη και μονο να στερηθω το δωματιο μου με γεμιζε αγχος. Οπως ομως ειπα ηδη, αυτο δε συνεβαινε επειδη μου χορηγουσαν κποιου ειδους παραισθησιογονο αλλα χαρις σε καποια θαυμαστη τεχνολογια που εξαφανιζε καθε κουραση και καθε φοβο και με αφηνε ευδιαθετο σα να ειχα κοιμηθει ωρες και να ειχα δει τα πιο ομορφα ονειρα.

 

Στο κεντρο του δωματιου βρισκοταν μια κυλινδρικη καμπινα, με θολωτη κορυφη που εφτανε περιπου στα δυομισυ μετρα (το δωματιο ειχε υψος, στο ψηλοτερο σημειο του, γυρω στα τρισιμισυ μετρα). Οταν πλησιαζα απο μια συγκεκριμενη κατευθυνση ανοιγε αθορυβα μια πορτα και αποκαλυπτοταν μια λεκανη και ενας νιπτηρας. Ο νιπτηρας ειχε μια βρυση, αρκετα ομοια με αυτες που ειχα δει σε καλα ξενοδοχεια, με ζεστο και κρυο νερο. Η λεκανη ειχε ενα αυτοματο συστημα, που δε μπορεσα να εντοπισω, και το μονο που ειχα να κανω ηταν να απομακρυνθω λιγο, αφου την ειχα χρησιμοποιησει. Ξεχασα να πω πως υπηρχε και ντουζιερα, στερεωμενη στη βρυση, που εδινε νερο με μεγαλη πιεση. Καθε φορα που εκανα ντουζ, ενα ζεστο ρευμα αερα ερχοταν και με τυλιγε απο το πουθενα, με αποτελεσμα να στεγνωνω ταχυτατα. Το εσωτερικο της τουαλετας ηταν φτιαγμενο απο καποιο θαμπο ασημι μεταλλο, που μου θυμιζε Τιτανιο. Μυριζε παντα μια ομορφη, ελαφρα καυστικη μυρωδια, την πηγη της οποιας σταθηκε αδυνατο να ανακαλυψω, και φωτιζοταν με τον ιδιο τροπο οπως και το υπολοιπο δωματιο. Εξω απο την καμπινα υπηρχε στερεωμενος ενας κυκλικος παγκος που την εκλεινε ολογυρα, εκτος απο το μερος που βρισκοταν η πορτα. Κατω απο τον παγκο υπηρχαν πεντε η εξι σωληνες που εισχωρουσαν στο πατωμα. Πανω του βρισκοταν κατι παραξενα γυαλινα δοχεια, σα μεγαλοι δοκιμαστικοι σωληνες, που στερεωνοταν σε ειδικες θηκες και επικοινωνουσαν με τους σωληνες που υπηρχαν απο κατω. Τα δοχεια αυτα ηταν μισογεματα απο διαφορα υγρα, κυριως απο δυο διαφανη, το ενα απο τα οποια ηταν ποσιμο νερο, ενα πρασινο υγρο στο χρωμα της μεντας, και ενα σε κερασι χρωμα. Συντομα καταλαβα πως αυτα τα αγνωστης συστασης υγρα αποτελουσαν την τροφη μου. Και αποδειχθηκε μια ευπεπτη, πεντανοστιμη, αναζωογονητικη τροφη, που με τιποτα δεν μπορουσε να συγκριθει με τις γνωστες τροφες που ειχα δοκιμασει μεχρι τοτε. Δε βαρυστομαχιασα ποτε και μου προσφερε μια συντομη σε διαρκεια αλλα πολυ εντονη γευστικη ικανοποιηση που κατεληγε παντα σε μια αρωματικη επιγευση, αναλογη με το μειγμα που επελεγα καθε φορα. Αυτη η τροφη και το δροσερο νερο καθως και ο τροπος που μου παρεχοταν ηταν το πιο παραξενο μερος της υπεροχης φυλακης μου, αν εξαιρεσει κανεις τη Φωνη.

 

Η Φωνη μπηκε τοσο γλυκα στη ζωη μου που συντομα ενοιωθα δεος για το ποσο φτωχες ηταν οι εμπειριες μου μεχρι τοτε. Αρχισε απο την πρωτη στιγμη που βρηκα τις αισθησεις μου, αλλα δε μου προκαλεσε φοβο, ουτε καν ξαφνιασμα. Η διαδικασια ξεκινουσε με μια αλλαγη σε ενα κομματι του τοιχου, που αποκτουσε ξαφνικα μια μπλου ελεκτρικ ανταυγεια. Το μερος του τοιχου που αλλαζε ηταν διαφορετικο την καθε φορα, παντα ομως βρισκοταν στην ακρη του οπτικου μου πεδιου. Εγω γυρνουσα και προσηλωνομουν σ΄ αυτη τη μπλε λαμψη και... Πως να περιγραψω το απεριγραπτο; Μια ανταλλαγη γινοταν αναμεσα σ΄ εμενα και σ΄ Αυτο, που ομως δεν ηταν με λεξεις η με εικονες η με ανταλλαγη ιδεων. Ηταν μια εξοικειωση, σα να εσπερνε στην Ψυχη μου σπερματα νοηματων κι εμπειριων, που βλασταιναν γρηγορα, πλουτιζοντας με με ιδεες και βιωματα που ηταν, ταυτοχρονα, και δικα μου και ξενα. Δεν ξερω πως γινοταν, ξερω ομως πως ενα μερος του εαυτου μου ανταποκρινοταν πληρως, κατα καποιο τροπο θετοντας «ερωτησεις» και κατανοωντας τις «απαντησεις». Η ανταλαγη αυτη ομως δεν περνουσε μεσα απο τη συνειδηση. Οσο κι αν προσπαθησω ειναι αδυνατο να το βαλω σε λογια, κατι σα να τρεφεσαι χωρις να βαζεις μπουκια στο στομα σου. Πιο ευκολο ειναι να περιγραψω τα αποτελεσματα αυτου του φαινομενου, που εγω οναμασα «Η Φωνη». Πρωτα πρωτα ηξερα πως να χειριστω την τουαλεττα η τα δοχεια με το παραξενο φαγητο, η μαλλον, καθοδηγηθηκα κατα καποιο τροπο στην ανακαλυψη της χρησης τους σα να υπηρχε μια πολυ παλια αναμνηση μεσα μου. Ουφ, οπως και να το διατυπωσω ειναι αδυνατο να το κανω σαφες, μιας και δεν υπαρχει κατι αναλογο στον Κοσμο μας. Η μηπως υπαρχει, τελικα; Οπως και να ΄χει, ηταν κατι που με γεμιζε ασφαλεια και αυτοπεποιθηση και οταν χρειαστηκε να βγω απο το Δωματιο, δεν ενοιωσα τελειως χαμενος.

 

Αργοτερα συνειδητοποιησα πως δεν κοιμηθηθκα καθολου κατα τη διαρκεια της παραμονης μου στο Δωματιο. Ουτε και νυσταξα καθολου. Ειχα ομως ονειρα, ονειροφαντασιες, δεν ειμαι σιγουρος. Θυμαμαι καλειδοσκοπια ονειρικων σκηνων, στα οποια αφηνομουν με μεγαλη ευχαριστηση, διατηροντας ομως την καθε στιγμη τη συνειδηση μου. Εβγαινα και ξαναμπαινα στους ονειρικους Κοσμους κατα βουληση, μ΄ ενα τροπο που μου φαινοταν οικειος και, ταυτοχρονα, ολοσδιολου πρωτογνωρος. Πρεπει να εμεινα μια η δυο μερες ετσι, αλλα δεν εχω ιδιαιτερη εμπιστοσυνη στην αισθηση του χρονου οταν ειμαι σ΄ ενα δωματιο με υπεροχες αυρες, τρωω γευστικα υγρα που με γεμιζουν ζωντανια, μιλω χωρις λεξεις με τους τοιχους και ονειρευομαι χωρις να κοιμαμαι. Ηταν ενας μικρος Παραδεισος σας λεω, και σα γνησιος Παραδεισος ειχε και το φιδακι του, που δεν ηταν αλλο απο μια ανησυχια που μεγαλωνε, αργα στην αρχη, γρηγοροτερα κατοπιν, μεχρι που δεν μπορουσα πια να την παραμερισω.

 

Που ημουν; Τι ειχε συμβει; Που να ηταν ο Λακης; Ποια θα ηταν η Μοιρα μας; Αυτα τα πολυ ευλογα ερωτηματα ερχοταν, ολοενα και πιο βασανιστικα, να με βγαλουν απο τη Νιρβανα μου. Στο τελος δε με αφηναν να απολαυσω πια την υπεροχη φιλοξενια των αγνωστων οντων, στων οποιων την διαθεση ημουν πλεον, θελοντας και μη. Και το Δωματιο, λες και αντιληφθηκε την αλλαγη στην διαθεση μου, ανταποκριθηκε. Αθορυβα μια πορτα ανοιξε στον τοιχο και ξανακλεισε πισω μου, μολις τη διαβηκα.

 

Βρεθηκα φατσα με φατσα με το Λακη. Τον αγκαλιασα σφιχτα, οπως μονο τη Λενα εχω αγκαλιασει, μ΄ αγκαλιασε κι αυτος το ιδιο θερμα και μειναμε ετσι για λιγο χωρις να μιλαμε. Μετα η γλωσσα μας πηγε ροδανι. Ειχε κι αυτος παρομοιες εμπειριες μ΄ εμενα, σε ενα Δωματιο παρομοιο με το δικο μου, απ΄ οπου κι αυτος ειχε βγει πριν απο λιγο. Αφου ανταλλαξαμε εμπειριες αρχισαμε να κοιταμε γυρω μας. Κατα καποιο τροπο η μυστηριωδης συνομιλια μας με τον... Τοιχο μας ειχε προετοιμασει για το τι μας περιμενε περα απο αυτον κι ετσι νοιωθαμε μια εξοικειωση με τον μεγαλο χωρο σε σχημα λουκουμα, οπου βρισκομασταν τωρα. Οταν εφτασε η ωρα να συναντηθουμε επιτελους με τα αγνωστα Οντα αυτου του Κοσμου, νοιωσαμε κατι σαν ειδοποιηση, σαν καλεσμα, και σταματησαμε την κουβεντα μας. Μια αορατη πορτα ανοιξε και μπηκε κατι που θα μπορουσε να ηταν Ανθρωπος, θα μπορουσε ομως και να μην ηταν.

 

Ηταν αρσενικος, τουλαχιστον δυο μετρα και εικοσι ψηλος, λεπτος και καταξανθος. Τα γλαυκα του ματια εξεπεμπαν καλοσυνη κι ευφυια σε τετοιο βαθμο, που τον ρωτησα, χωρις να σκεφθω, αν ειναι Αγγελος. Δεν ηταν, μας ειπε, παρα ενας απλος κατοικος ενος Κοσμου που, ηθελημενα, μενει κρυφος απο τον δικο μας. Ειχε ενα ονομα που δε θα μπορουσαμε να προφερουμε, εμεις ομως θα μπορουσαμε να τον λεμε Κουλουκουμαναν. Οταν συνηλθαμε απο τη σαστιμαρα μας ανοιξαμε το στομα μας να τον ρωτησουμε καμμια δεκαρια χιλιαδες αποριες που ειχαμε προχειρες, αυτος ομως μας εκανε νοημα να καθισουμε πρωτα. Κοιταξαμε να βολευτουμε στο πατωμα, αφου καθισματα δεν υπηρχαν πουθενα, πανω ομως που σκεφτομουν πως σ΄ αυτο τουλαχιστον ο Κοσμος μας υπερειχε απο τον δικο τους, το πατωμα ανυψωθηκε απο μονο του, σχηματιζοντας μια αναπαυτικοτατη θεση, κομμενη και ραμενη στα μετρα του πισινου μου. Καθε φορα που κουνιομουν αυτο το ψευδοκαθισμα προσαρμοζοταν στην καινουρια μου σταση, λες και διαβαζε τη σκεψη μου. Φοβερη τεχνολογια, σας λεω. Ετσι καθισμενοι περισσοτερο απο αναπαυτικα, ακουσαμε την διηγηση του Κουλ, οπως τον φωναζαμε, για χαριν (μεγαλης) συντομιας. Σε τι γλωσσα; Εδω σας θελω! Συντομα συνειδητοποιησα πως καταλαβαινα και μπορουσα να μιλησω θαυμασια τη Γλωσσα του, η, μαλλον, μια απλοποιημενη αποδοση της, οπως μας πληροφορησε. Πως; Ο Τοιχος, μας απαντησε, χαμογελοντας πονηρα. Το δεχτηκαμε στωικα και αφοσιωθηκαμε στη διηγηση.

 

Βρισκομασταν στο Εσωτερικο της Γης, σε μεγαλο βαθος, καπου εικοσιεξι χιλιομετρα απο την Επιφανεια. Μας ειχαν οδηγησει εδω, αφου πρωτα μας ναρκωσαν με την προχωρημενη Τεχνολογια τους. Οπως πολυ σωστα ειχαμε υποθεσει, η Γη ειναι κουφια σαν τα κεφαλια των Βουλευτων μας και φωτιζεται εσωτερικα απο τις ενεργειες ενος μικρου Ηλιου. Πολλες Φυλες ανθρωποειδων οντων την κατοικουν, τα περισσοτερα απο τα οποια ειναι ελλογα. Ο Πολιτισμος ο οποιος ειχαμε την εξαιρετικη τυχη να μας βρει και περιθαλψει, ηταν αναμφισβητητα ο ανωτερος. Οι Εκαουαραλεμανεν, οπως θα μπορουσαμε να τους αποκαλουμε εμεις, εμφορουνται απο ανωτερες αρχες και ιδανικα και ειναι αφοσιωμενοι στην Τεχνη και την Επιστημη. Η διαρκεια ζωης στο εσωτερικο της Γης επιμηκυνεται για λογους που ειναι κατανοητοι αλλα δεν ηταν του παροντος να αναλυθουν. Τελος, δεν ειχαμε τιποτα να φοβομαστε για την τυχη που μας επιφυλασσαν. Αυτα ηταν ολα κι ολα που μπορουσαν να μας πουν προς το παρον. Σιγα σιγα θα μαθαιναμε πολυ περισσοτερα. Μολις τελειωσε την συντομη ενημερωση του αρχισαμε να τον βομβαρδιζουμε με ερωτησεις, ομως ο Κουλ χαμογελουσε και μας διαβεβαιωνε οτι, αν και δεν ηταν ακομα η ωρα, συντομα θα μαθαιναμε πολυ περισσοτερα. Παρ΄ ολες τις διαμαρτυριες μας ηταν ανυποχωρητος. Σε μια μονο ερωτηση απαντησε, αν και με αινιγματικο τροπο. Ο Λακης του πεταξε πως θα επρεπε να εξηγηθουν οι λογοι της αβροτητας με την οποια μας υποδεχοταν, αφου στο κατω-κατω δεν ειμαστε προσκεκλημενοι τους αλλα εισβολεις, ο Κουλ, αντι να χαμογελασει και να πει «Αργοτερα, αργοτερα», τον κοιταξε εντονα στα ματια για λιγο και απαντησε: "Κατα πρωτον, σας το ειπα ηδη οτι ειμαστε πολιτισμενη Ρατσα, ετσι δεν ειναι; Επειτα... δε θα ΄πρεπε να το ρωτατε εσεις αυτο!"

 

"Τι, τι εννοεις;" Τραυλισε ο Λακης κι ο "Εσωγηινος" απαντησε μ΄ ενα πονηρο χαμογελο: "Ελληνες δεν ειστε;" Και με αυτη την ερωτηση-απαντηση η συνομιλια μας διακοπηκε. Μας οδηγησε σε ενα νεο δωματιο και μας ειπε πως θα επρεπε να μεινουμε για λιγο εκει. Ο λογος, μας εξηγησε, ηταν το πολιτιστικο σοκ, με το οποιο θα βρισκομαστε αντιμετωποι, και του οποιου οι συνεπειες θα επρεπε οπωσδηποτε να μετριαστουν με το χρονο και την ...υπνοπαιδεια του ομιλουντος Τοιχου. Με αυτα τα λογια μας αφησε μονους στη νεα μας κατοικια, που, χαριν της ανακολουθιας που χαρακτηριζει τη Νεοελληνικη Γλωσσα, θα μπορουσα να χαρακτηρισω «φανταστικη» η και... «αφανταστη». 

 

Ηταν μια μεγαλη αιθουσα με καμπυλους τοιχους, που διατρεχοταν σε ολο το υψος τους απο αυλακωσεις και προεξοχες. Το ταβανι βαθουλωνε προς τα μεσα, δημιουργοντας μια απροσμενα ευχαριστη αισθηση. Οι τοιχοι εβγαζαν κατι αρωματισμενους ατμους ενω ακουγοταν ενα ανεπαισθητο και εξαιρετικα ευχαριστο σφυριγμα. Ο φωτισμος ηταν διαχυτος, μια υποψια προς το βιολετι, και το πατωμα, φτιαγμενο απο ενα πλαστικο, χρωματος κρεμ, δημιουργουσε αναπαυτικοτατα καθισματα, καθε φορα που πλησιαζαμε τον πισινο μας. Το κλου ομως ηταν μια παραξενη γυαλινη σφαιρα, στερεωμενη στο κεντρο του χωρου, με διαμετρο γυρω στα δυο μετρα. Στο εσωτερικο αυτης της σφαιρας εκαιγε συνεχεια μια κιτρινωπη φλογα, ζεσταινοντας και φωτιζοντας ολογυρα με ενα τροπο πολυ ανωτερο απο οποιαδηποτε συνηθισμενη φωτια. Το τι τροφοδοτουσε αυτη την αλλοκοτη φλογα σταθηκε αδυνατο να το ανακαλυψουμε, αλλα μηπως μπορουσαμε να κατανοησουμε και τιποτα απο αυτο τον Κοσμο που μεχρι χθες ηταν για μας ενα αβεβαιο ονειρο και που, τωρα πλεον, αποτελουσε μια απιστευτη Πραγματικοτητα; Κατι απο την ατμοσφαιρα που δημιουργουσε αυτη η high tech σομπα με εκανε να νοιωθω ξανα πιτσιρικος. Ηταν σα να βρισκομουν σε μια αχρονη διασταση, σε ενα μερος που ηταν παντα «Εκει» και η καθημερινη ζωη που ζουσα εμοιαζε να μην ειναι παρα μια ιστορια που διηγομουν και τιποτα παραπανω. Οπως και για τα τοσα αλλα θαυματα που ζουσαμε ετσι και για αυτο καθε περιγραφη ειναι φτωχη. Εμενα παντως μου αρκουσε που το ζουσα και δε θα αλλαζα την εμπειρια μου με τιποτα. Καπως ετσι θα πρεπει να ενοιωθε και ο Λακης, γιατι τον επιασα πολλες φορες αφηρημενο να ονειροπολει, αλλα δεν το συζητησαμε καθολου, ισως γιατι κατανοουσαμε κι οι δυο το οτι ηταν κατι το πολυ προσωπικο, κατι που κανεις μας δε θα μπορουσε ποτε να μοιραστει με καποιο αλλο ανθρωπινο πλασμα.

 

Πρεπει να μειναμε καμμια τριανταπενταρια ωρες σ΄ αυτο το δωματιο. Αυτη τη φορα κοιμηθηκαμε κι οι δυο μας αρκετες ωρες και, εγω τουλαχιστον, ξυπνησα πολυ φρεσκος. Ειχα ονειρευτει μπερδεμενα ονειρα και, οταν ξυπνησα δεν ενοιωσα καθολου αποπροσανατολισμενος. Θυμηθηκα αμεσως το που βρισκομουν και συνειδητοποιησα πως δεν αισθανομουν καμμια ιδιαιτερη εκπληξη η ανησυχια, λες και η απιστευτη περιπετεια μας ηταν κατι για το οποιο ημουν προετοιμασμενος απο τοτε που γεννηθηκα. Οταν ξυπνησε κι ο Λακης αρχισαμε να συζηταμε και να ανταλλασουμε αποψεις για το τι μπορει να μας επεφυλασσε το μελλον. Στην αρχη μιλουσαμε χαμηλοφωνα και με υπονοουμενα, γιατι μας περασε απο το μυαλο οτι μας παρακολουθουσαν. Συντομα ομως αντιληφθηκαμε το ματαιο του πραγματος κι αρχισαμε να μιλαμε ανοιχτα. Κανεις μας δε φοβοταν και, οντας και οι δυο μας φοιτητες, με λιγοστους φιλους και με τις οικογενειες μας στην Επαρχια, δεν υπηρχε αμεσος φοβος να αντιληφθει κανεις την εξαφανιση μας. Θελαμε να μαθουμε τα παντα γι' αυτο τον αχανη Κοσμο και τα Οντα που τον κατοικουσαν. Μιλουσαμε, μιλουσαμε και δε χορταιναμε να περιγραφουμε τα μοναδικα συναισθηματα που νοιωθαμε, συναισθηματα που μονο η επαφη με το Αγνωστο μπορει να γεννησει στην Ανθρωπινη Ψυχη. Οι κυλινδροι ηταν εκει να μας θρεψουν και να μας ξεδιψασουν αλλα, αν υπηρξε καποιου ειδους «τηλεπαθητικη εκμαθηση», εμεις τουλαχιστον δεν την αντιληφθηκαμε. Στο τελος μια αορατη πορτα ανοιξε και εμφανιστηκε ο Κουλ.

 

Αφου ανταλλαξαμε μερικες τυπικοτητες μας υποσχεθηκε να μας πει περισσοτερα αυτη τη φορα, αφου ελαβε τις διαβεβαιωσεις μας πως δε θα τον διακοπταμε καθολου.

 

"Οπως σας εχω ηδη δηλωσει, βρισκομαστε στο εσωτερικο του Πλανητη μας. Η Γη, κυριοι, ειναι πραγματι κουφια και το εσωτερικο της αποτελει κατοικια για πολλα ειδη, ζωικα και φυτικα, καθως και για ελλογα, ανθρωπινα Οντα, ηδη απο την αυγη της εμφανισης του ειδους μας στη Γη. Το γεγονος αυτο εχει αποκρυβει απο τους Ανθρωπους της Επιφανειας, για πολλους λογους, ο κυριωτερος απο τους οποιους ειναι η επιθυμια μας να αφησουμε τον Κλαδο του Ανθρωπινου ειδους που κατοικει στο εξωτερικο μερος του Πλανητη να αναπτυχθει απερισπαστος και να δημιουργησει τον δικο του Πολιτισμο. Η βιοσφαιρα μας ειναι ενα γιγαντιαιο συμπλεγμα απο κοιλοτητες που οι περισσοτερες συνδεονται μεταξυ τους. Αυτη η αχανης και, σε μεγαλο βαθμο, ανεξερευνητη Ζωνη αρχιζει σε βαθος εικοσιπεντε περιπου χιλιομετρων απο την επιφανεια και εκτεινεται μεχρι τα σαραντα περιπου χιλιομετρα. Απο πανω μας βρισκεται η Λιθοσφαιρα και επειτα μια Ζωνη με ημιρευστα και ρευστα υλικα, κυριως Μαγνησιο, Πυριτιο και Αργιλιο. Το μερος αυτο της Γηινης Σφαιρας ειναι λιγο - πολυ γνωστο στους επιστημονες σας, που εχουν λανθασμενα συμπερανει οτι αποτελει αποδειξη οτι το εσωτερικο του Πλανητη μας αποτελειται αποκλειστικα απο διαπυρα υλικα σε  μεγαλη πιεση. Δεν ειναι ομως ετσι. Μετα τα δεκαοχτω περιπου χιλιομετρα βαθος η θερμοκρασια αρχιζει να πεφτει, μεχρι που φτανει ξανα τους τριαντα περιπου βαθμους μεση θερμοκρασια. Υπαρχουν διαφοροι λογοι για αυτο, οπως το γεγονος οτι στην περιοχη των μεγαλων θερμοκρασιων παραγεται ενεργεια απο την πολυ αυξημενη τριβη αναμεσα στις Τεκτονικες Πλακες της Λιθοσφαιρας και την υποκειμενη Ζωνη απο ελαφρα μεταλλα. Ο κυριος λογος ομως ειναι αλλος και σχετιζεται με εννοιες που η επιστημη σας μολις και αρχιζει να συνειδητοποιει. Η υπεργεωμετρια του Πλανητη μας ειναι τετοια που η Ενεργεια του συγκεντρωνεται ανομοιομορφα, υπερθερμαινοντας το υπεδαφος σε βαθος δεκαπεντε χιλιομετρων και αφηνοντας δροσερο το εσωτερικο, μεχρι το βαθος των πενηντα χιλιομετρων περιπου. Οι εννοιες αυτες δεν μπορουν ακομα να γινουν κατανοητες απο εσας, για αυτο θα συνεχισω την περιγραφη με συντομες μονο εξηγησεις. Μια μονο παρατηρηση θα κανω εδω, γιατι ειναι πολυ μεγαλης σημασιας: Ο Πλανητης μας δειχνει να εχει εξ αρχης κατασκευαστει ειδικα για να φιλοξενησει Ζωη, τοσο στο εσωτερικο οσο και στην επιφανεια του. Δεν εχουμε αποδειξεις γι αυτο αλλα παρα πολλες ενδειξεις.

 

Στο λαβυρινθωδες κοιλωμα οπου κατοικουμε, και που εμεις ονομαζουμε Εσωσφαιρα, υπαρχουν ποταμια, λιμνες και θαλασσες καθως και - φως! Το φως αυτο προκυπτει απο δυο ξεχωριστους μηχανισμους. Ο ενας, μικροτερος σε ενταση, ειναι το πιεζοηλεκτρικο φαινομενο, που δημιουργειται οταν η τεραστια συμπιεση που δεχονται ορισμενα ορυκτα του μεταλλικου θολου που μας περιβαλλει τα διεγειρει ενεργειακα, με αποτελεσμα να παραγουν φωτεινη ενεργεια. Η αλλη πηγη φωτος σχετιζεται με την ηλεκτρομαγνητικη ενεργεια που δημιουργουν πυρηνικες αντιδρασεις του πυρηνα της Γης. Η ενεργεια αυτη ταξιδευει σε συχνοτητες που δεν αλληλεπιδρουν με τα υλικα του κατωτερου τμηματος του Πλανητη, με αποτελεσμα να μην εξασθενουν μεχρις οτου φτασουν στο θολο της Εσωσφαιρας. Εκει, ορισμενα απο τα πετρωματα απορροφουν μερος της ενεργειας, διεγειρονται και παραγουν φως. Ετσι εχουμε αρκετο φως για να ζουμε ανετα και να καλλιεργουμε και αρκετα φυτα, απο αυτα που βρισκονται και στην Επιφανεια. Ο συνδυασμος των δυο αυτων πηγων φωτος μας δινει πορτοκαλλι και καναρινι αποχρωσεις με πρασινωπες ανταυγειες. Εχουμε και συννεφα, που δεν λειπουν ποτε απο τον Ουρανο μας, αν μπορω να τον πω ετσι, και που εχουν παντα μια γκρι - μολυβι αποχρωση. Το συνολικο αποτελεσμα θα σας δυσκολεψει αρκετα εως οτου το συνηθισετε, σε καμμια ομως περιπτωση δε θα το βρειτε, πιστευω, δυσαρεστο η καταθλιπτικο. Οπως καταλαβαινετε, εδω δεν εχουμε ημερα και νυχτα, ο φωτισμος ειναι συνεχης, γεγονος που θα αποδιοργανωσει το εσωτερικο σας ρολοι, τουλαχιστον στην αρχη.

 

Κατω απο τις γιγαντιαιες κοιλοτητες που αποτελουν τον Κοσμο μας, τα πετρωματα αλλαζουν βαθμιαια συσταση και περιεχουν κυριως βαρεια μεταλλα, οπως το Χρωμιο και το Σιδηρο. Υπαρχουν κι εδω κοιλοτητες με σημαντικα μικροτερες διαστασεις, ειναι ομως ακατοικητες λογω της πολυ μικρης ποσοτητας ελευθερου Οξυγονου και της θερμοκρασιας που ανεβαινει σταδιακα μεχρι που φτανει τους τεσσερεις με πεντε χιλιαδες βαθμους της δικης σας Κλιμακας Κελσιου, οπου πλεον τα παντα βρισκονται σε ρευστη κατασταση, στον Πυρηνα της Γης.     

 

Η απομονωση των Ανθρωπων που κατοικουν στην Επιφανεια απο τις ανθρωπινες Φυλες που κατοικουν στο εσωτερικο αρχισε πριν απο αρκετες δεκαδες χιλιαδες χρονια. Τα Αρχεια μας δεν ειναι πολυ σαφη ως προς τις αιτιες αυτου του κοσμοϊστορικου γεγονοτος. Θα πρεπει να ηταν επακολουθο ενος ειδους Κοσμικου Πολεμου που διεξαγεται αναμεσα σε ασυλληπτες για μας Αστρικες Οντοτητες που εχουν αναμειχθει με τη δημιουργια της Ζωης στη Γη. Ενα απο τα αποτελεσματα του πολεμου αυτου ηταν και ο διαχωρισμος της Πρωτευουσας μορφης των γηγενων Ανθρωποειδων οντων σε επιμερους Ρατσες, που ακολουθησαν στο εφεξης διαφορετικους δρομους. Ο διαχωρισμος αυτος ειναι σε μερικες περιπτωσεις ατελης και επιδεχεται γεφυρωσης, οπως στην περιπτωση της δικης μας με τη δικη σας Ρατσα. Στις περισσοτερες περιπτωσεις ομως ο διαχωρισμος ειναι πληρης και αγεφυρωτος. Το μεγαλυτερο μερος των Ανθρωποειδων της εποχης εκεινης ακολουθησε μια δικη του, ανεξαρτητη πορεια, χωρις να συντασσεται τελεσιδικα με καμμια απο τις δυο μεγαλες εμπολεμες Παραταξεις και επελεξε σαν τοπο διαμονης του την Επιφανεια. Αυτο ηταν μερος μιας Συμφωνιας, που κατεστησε δυνατη την συνεχιση της Ζωης στον Πλανητη μας. Οι οποιες επιδρασεις των Αστρικων οντοτητων στην μοιρα αυτου του Κλαδου ειναι περιορισμενες και ακολουθουν αυστηρους κανονες προσεγγισης. Πραγματοποιουνται κυριως εμμεσα, μεσω των αλλων Ανθρωπινων Φυλων, που ζουν στο Εσωτερικο και που, εχοντας αμετακλητα συμμαχησει με καποια απο τις Εξωανθρωπινες Ρατσες, συναρτησαν πλεον απολυτα την μοιρα τους με την μοιρα των Εξωγηινων. Οπως θα μαντευετε, ο Κλαδος που παρεμεινε αδεσμευτος ειναι το γνωστο σας κομματι της Ανθρωποτητας που ζει απομονωμενη, χωρις καμμια επαφη με τους υπολοιπους Κλαδους που κατοικουν στην Εσωσφαιρα. Η δικη μου Φυλη εχει προσχωρησει σε μια απο τις αντιμαχες Παραταξεις, και εχει συναψει σχεσεις με μια Διαστρικη Φυλη οντοτητων που, εχοντας βασικα ανθρωπινη μορφη, υπηρξαν οι κυριοι δημιουργοι του Ανθρωπου και του Πολιτισμου του, «επλασαν» τον Ανθρωπο «κατ΄ εικονα και ομοιωση τους» και ευνοησαν παντα την ανοδο του απο τα σκοταδια της αγνοιας στο φως της γνωσης. Εμεις σας θεωρουμε αδελφια μας και καθως σταθηκαμε παντοτε στο πλευρο σας, ειμαστε υπευθυνοι σε μεγαλο βαθμο για τη δημιουργια των θρυλων περι Αγγελων αναμεσα σας, αν και το φαινομενο αυτο εχει κι αλλες οψεις, μερικες απο τις οποιες εχουν να κανουν με την ψυχολογια σας και μερικες που ειναι σκοτεινες και δε μπορουμε να τις κατανοησουμε ουτε κι εμεις. Ναι, βοηθησαμε παντα τη Φυλη σας, απο την πρωτη ηδη Εποχη που ακολουθησε το μεγαλο διαχωρισμο του Ανθρωπου σε Συμμαχους και Αδεσμευτους, η μαλλον, το πιο σωστο ειναι να πω οτι προσπαθησαμε να βοηθησουμε, γιατι οι καλες μας προθεσεις δεν συνοδευτηκαν παντοτε απο το αναλογο αποτελεσμα. Απο τοτε βεβαια εχουμε διδαχθει πολλα...

 

Στο εσωτερικο του Πλανητη μας ζουν κι αλλες Φυλες, μερικες απο τις οποιες ειμαστε συμμαχοι και μερικες που ειναι εχθροι μας. Εδω θα πρεπει να τονισω οτι οι εκουσιες ενωσεις με τα Οντα απο το Διαστημα δεν εχουν να κανουν μονο με επιλογη της μιας απο τις δυο Παραταξεις αλλα αφορουν  σε συγκεκριμενη εξωγηινη Ρατσα. Αν λαβουμε τωρα υπ΄ οψιν μας το γεγονος οτι ακομη κι αναμεσα στις πιο κοντινες, συμμαχικες  Ρατσες εκδηλωνονται πολυ μεγαλες διαφορες, γινεται κατανοητο οτι κι αναμεσα στους συμμαχικους Κλαδους του Ανθρωπου υπαρχουν ασυμβατοτητες, μεγαλυτερες η μικροτερες, που απαγορευουν την παρατεταμενη επαφη αναμεσα μας. Το ιδιο βεβαια ισχυει και αναμεσα στους εχθρικους σε μας Κλαδους, σε αρκετα μεγαλυτερο μαλιστα βαθμο. Αυτη η αμοιβαια απωση ειναι ισως ο βασικοτερος λογος που η εχθρικη Παραταξη δεν εχει επικρατησει πληρως στη Γη. Εμεις προσπαθουμε να διατηρησουμε καποια συνοχη μεταξυ μας και να εχουμε κοινη δραση στα πλασια της Συμμαχιας μας, ζουμε ομως σε μια πολυ παραξενη Εποχη, ωστε ακομη κι αναμεσα στα μελη της ιδιας μας της Φυλης αναπτυσσονται τασεις που δεν ειναι ευκολο να συμβιβαστουν.

 

Τι γνωριζουμε για τα Οντα που ηρθαν απο αποστασεις αδιανοητες για να αναμειχθουν με το Πεπρωμενο αυτου του Πλανητη; Πολυ λιγα πραγματα ειναι σιγουρα, και οι γνωσεις μας αφορουν κυριως τους δικους μας Συμμαχους, που τυχαινει ναι βρισκονται πιο κοντα στην Ανθρωποτητα απο οτι οι αλλες Ρατσες, για τις οποιες οι γνωσεις μας ειναι περιορισμενες και αβεβαιες. Σε συγκριση με τον Ανθρωπο τα Οντα αυτα ειναι θεοι. Οι δυναμεις, οι γνωσεις, οι δυνατοτητες τους ειναι Γαλαξιακης, ισως και Υπεργαλαξιακης εμβελειας. Ο Ανθρωπος ομως, και περισσοτερο ο αδεσμευτος Κλαδος του που παρεμεινε στην Επιφανεια, κατεχει μια εξαιρετικα πολυτιμη δυνατοτητα, που τη στερουνται οι ιδιες οι Αστρικες Φυλες που τον δημιουργησαν: Εχει τη δυνατοτητα της Επιλογης και μπορει να κινηθει σε Χωρους απαγορευμενους στους Δημιουργους του, απο την ιδια τους τη φυση. Η δυνατοτητα αυτη ειναι το πιο μεγαλο ατου που διαθετουμε και αποτελει, ισως, το λογο για τον οποιο δημιουργηθηκαμε. Η λεξη «Δημιουργια» δεν ειναι ισως η πιο σωστη εδω, η λεξη «Γεννηση» ταιριαζει καλυτερα, κι αυτο επειδη τα Οντα αυτα δε μας επλασαν απο το μηδεν αλλα αφησαν κατι απο τον εαυτο τους να ζυμωθει με τη Γη και να αποτελεσει μερος μας. Ναι, ειμαστε παιδια αυτου του Πλανητη, αλλα κατι απο τη Φυση μας μας ενωνει με Αστρα και Διαστασεις για τα οποια δεν εχουμε καμμια συνειδητη γνωση. Θα προσεξατε ισως πως χρησιμοποιησα τον πληθυντικο οταν αναφερθηκα στους Δημιουργους μας. Ο λογος ειναι πως πανω απο μια Ρατσες εχουν αναμειχθει σ΄ αυτην και μαλιστα κι απο τις δυο αντιθετες Παραταξεις. Στο θεμα αυτο δεν εχουμε πραγματικες γνωσεις αλλα μονο εικασιες που θα τις συζητησουμε καποια αλλη φορα. Και κατι ακομα. Μονο ο δικος σας Κλαδος διατηρει ακεραια την Ελευθερια των επιλογων του. Εμεις εχουμε χασει ενα μεγαλο μερος της Ελευθεριας αυτης, κερδιζοντας σαν ανταλλαγμα τη δυνατοτητα να ζουμε πολυ περισσοτερο και να κατεχουμε μυστικα και γνωσεις που ειναι απροσιτα για σας. Επισης συμμετεχουμε ενεργα στο Μεγαλο Πολεμο που διεξαγεται αναμεσα στη Ρατσα που επιλεξαμε σα συμμαχο και σε Οντα που, και μονο η σκεψη τους, γεννα τη φρικη. Η ενωση μας με τους εξωγηινους δεν εχει ολοκληρωθει γι αυτο και υπαρχουν μερικες επιλογες που μπορουμε να κανουμε ελευθερα στο μελλον, ακομα ομως κι ετσι η πορεια μας δεν μπορει να αντιστραφει. Η νικη της Παραταξης μας θα ειναι και δικη μας νικη και η ηττα της δικη μας ηττα, τελεσιδικα. Υπαρχουν ανθρωπινοι Κλαδοι που εχουν προχωρησει πολυ στη συμμαχια τους με αλλες Ρατσες, οι δυναμεις αυτων των ανθρωποιδων ειναι πιο εκτεταμενες απο τις δικες μας, ευτυχως ομως το ιδιο ισχυει και για τις αδυναμιες τους.

 

Η Ρατσα με την οποια εχουμε συμμαχησει, αγαπητοι μου εξερευνητες, δεν σας ειναι αγνωστη. Τη γνωριζετε μεσα απο αυτο που εσεις αποκαλειτε «Μυθολογια» και, συγκεκριμμενα, «Ελληνικη Μυθολογια». Ειναι οι Αρχαιοι Ελληνες θεοι, που, με το περασμα των αιωνων, τυποποιηθηκαν με τα ονοματα που τους ξερετε, Διας, Ποσειδων, Πλουτων, Απολλων, Ερμης, Ηρα, Αφροδιτη, Αθηνα και, δε χρειαζεται να τους αναφερω ολους, ετσι δεν εινα; Ατομα με τις δικες σας ανησυχιες θα πρεπει να εχουν εντρυφησει τουλαχιστον στις εξωτερικες οψεις αυτης της θαυμασιας Κληρονομιας του παρελθοντος σας. Βλεπετε, αν και ο διαχωρισμος αναμεσα στην Επιφανεια και το Εσωτερικο της Γης εγινε απο πολυ παλια, τα περασματα δεν εκλεισαν αμεσως, ουτε και οι επαφες αναμεσα στους Κλαδους του Ανθρωπου σταματησαν με μιας. Θαυμασιοι Πολιτισμοι ανθισαν στην Επιφανεια, που τα καταλοιπα τους ζουν ακομα στους θρυλους της Ατλαντιδας και της Μου. Οι δημιουργοι εκεινων των μεγαλων Πολιτισμων ομως εκαναν ενα ολεθριο σφαλμα, που κανεις, ουτε οι ιδιοι αλλα ουτε κι εμεις, μπορεσαμε να το αντιληφθουμε εγκαιρα. Γνωριζοντας για τις εξωανθρωπινες Ρατσες, τις καλεσαν να επεμβουν αμεσα σε ορισμενες  διαδικασιες της Ζωης στη Γη, και πραγματι καποιες ανταποκριθηκαν. Αυτο ομως δεν μπορουσε να γινει ανεκτο απο τους κανονες του Κοσμικου Παιχνιδιου που δεσμευαν τη δημιουργια του Ανθρωπου. Αλλες Φυλες απο τα Αστρα επενεβησαν και αυτο ειχε σαν αποτελεσμα την ολοσχερη καταστροφη των Πολιτισμων αυτων. Οι επιζωντες τους ειχαν μονο δυο επιλογες, η την μετακινηση τους στο Εσωτερικο και την διατηρηση των γνωσεων και των προνομιων τους η την παραμονη τους στην Επιφανεια και το σταδιακο χασιμο των δυναμεων τους. Ολες οι εξωγηινες Φυλες απομακρυνθηκαν πλεον οριστικα απο τη Γη. Τελευταιοι αποσυρθηκαν οι αντιπροσωποι της Ρατσας των Οντων με τα οποια εμεις εχουμε συμμαχησει. Αυτοι δεν ειχαν ανακατευτει αμεσα με την εξελιξη σας, για αυτο τον λογο και ο Πολιτισμος που ελαμψε στην Αρχαια Ελλαδα δεν εσβυσε αποτομα και τραυματικα αλλα σταδιακα, οταν τα Οντα που τον ενεπνεαν, επαψαν να επικοινωνουν μαζι σας. Και αυτο ηταν κατι που επρεπε να συμβει γιατι η επιδραση τους, ακομα και εμμεση, ειχε φτασει στον μεγιστο βαθμο και δε μπορουσε να συνεχιστει χωρις να καταληξει στην καταστροφη σας. Ετσι η Κληρονομια του παρελθοντος εσβυσε σιγα - σιγα και μεταλλαχθηκε σε θρυλους και παραδοσεις. Οι Ανθρωποι της Επιφανειας αφεθηκαν να δημιουργησουν τον δικο τους Πολιτισμο, με λιγες μονο παρεμβασεις απο τους Κλαδους του Εσωτερικου και ακομα λιγοτερες απο τις Φυλες των Αστρων. Εμειναν μονο ορισμενοι θεματοφυλακες της Γνωσης της Ιστοριας του Ανθρωπου και της θεσης που κατεχει στην ευρυτερη εξελιξη του Πλανητη μας. Και αυτοι επισης εχουν επαφες και συμμαχιες με τον ενα η τον αλλο απο τους εσωτερικους Κλαδους και διαδραματιζουν ενα ρολο που υπαγορευεται απο ατεγκτους κανονες. Ελεγχονται με τροπους που δεν ειναι του παροντος να περιγραψω και η ποινη για οποιαδηποτε παρεκτροπη, εκουσια η και ακουσια, ειναι ο θανατος η η αναπηρια, σωματικη και ψυχικη. Αυτοι φυλασσουν και τις πυλες που οδηγουν στο εσωτερικο της Γης, καθως και καθε μορφη γνωσης που θα μπορουσε να οδηγησει σε αποκαλυψη των εσωτερικων Πολιτισμων. Νομιζω πως η παρουσια σας εδω, μαρτυρα μια προχωρημενη, αν και αποκλειστικα διαισθητικη, επιγνωση αυτων των μηχανισμων.

 

Οπως ανεφερα ηδη, ολες οι εξωγηινες Φυλες εχουν αποχωρησει απο τη Γη, με μια και μονη εξαιρεση. Υπαρχει ενα υβριδικο πλασμα, ας πουμε κατα τα τρια τεταρτα εξωγηινο και κατα το ενα τεταρτο ανθρωπινο, που παρεμεινε. Υπαρχουν διαφοροι λογοι γι αυτο, ενας απο τους οποιους ειναι το οτι αποτελεσε ενα απο τα πρωτα «πειραματα» για τη δημιουργια του Ανθρωπου και εχει «δεθει» με τον Πλανητη με τροπους που δεν κατανοουμε απολυτα. Οι Νομοι παντως που εξασφαλιζουν την προστασια μας απο εξωανθρωπινες παρεμβασεις ειναι πολυ αυστηροι - μονο με τη συγκαταθεση μας μπορει να υπαρξει Επαφη. Ο Νομοι αυτοι επεβαλαν στο πλασμα αυτο, που ανηκει στην εχθρικη για μας Παραταξη, ενα ειδος θανατου. Λεω «ενα ειδος» γιατι οντοτητες σαν κι αυτη ειναι ουσιαστικα αθανατες. Ετσι, ο θανατος του δεν ειναι τελειωτικος και μοιαζει καπως με βαθυ υπνο. Κατα μεγαλα χρονικα διαστηματα, που κρατουν αιωνες, ο υπνος του ειναι τοσο βαθυς που δεν ξεχωριζει απο αληθινο θανατο. Καποτε ομως το πλασμα ριγα κι ανασαλευει στον υπνο του, σα να ονειρευεται. Τοτε οι πολυαριθμοι ακολουθοι του, υβριδικες Ρατσες, Ανθρωποι και Εξωγηινοι ταυτοχρονα, μας πολεμουν με λυσσα, προσπαθωντας να απελευθερωσουν τον Αφεντη τους απο τη μοιρα του. Προκειται για απαισια, υδροβια οντα, επειδη και η Ρατσα του πλασματος που υπηρετουν ειναι υδροβια και το ιδιο το πλασμα ειναι θαμενο σε ενα κοιλωμα, στον πιο βαθυ πυθμενα του Ωκεανου. Ολοι ανεξαιρετως οι Κλαδοι του Ανθρωπου τους πολεμουν, ασχετως σε πια Παραταξη ανηκουν. Οι χειροτεροι μαλιστα εχθροι τους ειναι καποιοι Ανθρωποι που εχουν ενωθει με μια Φυλη συμμαχικη με τη Φυλη του πλασματος. Αν και ο Κοσμικος Πολεμος ειναι γενικος και μας αφορα ολους, ειναι ταυτοχρονα, πως να το πω, ενας Ψυχρος Πολεμος, σαν κι αυτο που διεξαγοταν αναμεσα στο δικο σας ΝΑΤΟ και το Ανατολικο Μπλοκ, ενας πολεμος με κανονες. Με τους ακολουθους ομως αυτου του απαισιου οντος ο πολεμος ειναι τοσο θερμος, οσο δεν παει αλλο. Στην αρχη η νικη φαινοταν απλη υποθεση, δεν ειχαμε παρα να εξοντωσουμε τους Ανθρωπινους υπηρετες του πλασματος και των, μερικα αθανατων, υβριδικων οντων που αποτελουν την ακολουθια του. Δυστυχως αυτο αποδειχτηκε μεγαλο λαθος, γιατι, οσους και να σκοτωναμε, αλλοι τοσοι, σπρωγμενοι απο καποια μυστηριωδη επιρροη του πλασματος η απο καποιο Κοσμικο Νομο που δεν αντιλαμβανομαστε, προσχωρουσαν στη λατρεια του. Ετσι αρκουμαστε πλεον να ελεγχουμε τους ακολουθους του πλασματος οσο καλυτερα μπορουμε και να περιοριζουμε την εξαπλωση της λατρειας του.

 

Και τωρα, λιγα λογια για το Εσωτερικο της Γης και τους κατοικους του. Πολλες Ρατσες κατοικουν εδω, ξερουμε τις περισσοτερες αλλα ισως οχι κι ολες. Υπαρχουν πλασματα που αντιστοιχουν στους Γιγαντες που περιγραφουν οι μυθολογιες σας, σε Νανους, σε Γοργονες και σε Νεραιδες, αλλα που περιγραφονται στους θρυλους σας και αλλα που σας ειναι εντελως αγνωστα. Ολοι ομως, ανεξαιρετως, οι ελλογοι κατοικοι της Εσωσφαιρας ειναι μεταλλαξεις του βασικου Ανθρωπινου Κλαδου, που πραγματοποιηθηκαν αλλοτε αργα και αλλοτε αποτομα, σα συνεπεια των συμμαχιων μας με τις διαφορες εξωγηινες Ρατσες που προσφερθηκαν. Οι μεταλλαξεις αυτες θα μπορουσαν να περιγραφουν σαν βιολογικες η σαν υπερφυσικες και εξω απο τους νομους της Υλης, οπως τουλαχιστον τους ξερουμε εμεις. Ο διαχωρισμος αυτος ομως ειναι επιφανειακος, θελω να πω οτι υπαρχει ενα βαθυτερο πλαισιο αναφορας που κι εμεις μολις προσφατα αρχισαμε να κατανοουμε, που περιγραφει και εξηγει τη βιογεωμετρια των γηινων πλασματων και τους τροπους που αυτη μπορει να αλλαχθει. Οι Κλαδοι που εχουν προκυψει απ' αυτη τη διαδικασια, ανεξαρτητα απο τις οποιες ομοιοτητες στην εξωτερικη τους εμφανιση, ανηκουν, χωρις εξαιρεση, σε μια απο τις δυο Παραταξεις που μαχονται για επικρατηση στο Γαλαξια. Αυτη και μονο η επιλογη μας καθιστα φιλους και συμμαχους  η εχθρους κι αντιπαλους. Ετσι, υπαρχουν εχθρικοι και φιλικοι Γιγαντες, εχθρικοι και φιλικοι Νανοι και το ιδιο ισχυει για τις περισσοτερες απο τις βασικες παραλλαγες. Για τα δικα σας ματια οι διαφορες αναμεσα σε συμμαχους και αντιπαλους ειναι σχεδον αθεατες, για μας ομως ειναι τοσο φανερες που δεν αφηνουν περιθωρια λαθους. Οι φιλικοι Γιγαντες, για παραδειγμα, ειναι απο τις πιο θαυμασιες Φυλες που ανεδειξε η Ανθρωπινη Ρατσα. Ειναι πολυ σοφα οντα και εξαιρετικα δυνατα. Δυστυχως ειναι λιγοι και ο πληθυσμος τους μειωνεται, αργα αλλα σταθερα. Οι εχθρικοι παλι Γιγαντες ειναι πιο μικροσωμοι και κουτοι αλλα εξαιρετικα ανθεκτικοι. Οι συνηθειες τους ειναι τοσο αποτροπαιες που λιγοι απο μας εχουμε το κουραγιο να παρακολουθησουμε προβολες απο ορισμενες δραστηριοτητες τους. Οι φιλικοι  Νανοι παλι ειναι τρομεροι τεχνιτες και φοβεροι γλεντζεδες, οι θρυλοι που εχετε γι΄ αυτους ειναι κατα βαση αληθινοι. Υπαρχουν καποια πλασματα, σχεδον διαφανη, με μεγαλα μαυρα ματια. Ειναι εσωστρφης Φυλη και δεν εχει καταγραφει ποτε περιπτωση επιθεσης τους σε καποιο αλλο πλασμα. Κι ομως, ειναι τοσο κακα, τοσο αποτροπαια κακα, που δεν υπαρχουν λεξεις να περιγραφουν. Το Κακο ειναι ανασα και νερο γι αυτα. Εχουν το συνηθειο να σε κοιταζουν μουλωχτα με τα μεγαλα, κακοσχηματισμενα, υγρα τους ματια, χωρις να κανουν τιποτα και νοιωθεις την παγωνια της Κολασης να χυνεται στην καρδια σου. Μονο οι φιλικοι Γιγαντες, με τη σοφια που τους χαρισε ο συμμαχος τους, ενα παναρχαιο, μεμονωμενο Ον που καποτε λατρεψαν οι δικοι σας Κελτες, δεν τα φοβουνται. Καμμια Φυλη ωστοσο δεν φτανει την Κακια που εκπεμπουν οι ακολουθοι του υδροβιου, φυλακισμενου στη Γη πλασματος. Εδω δεν προκειται για εγκεφαλικη κατασταση, αλλα για βιολογικη. Τα ιδια δεν αντιλαμβανονται τη φρικη που αντιπροσωπευουν γιατι ειναι ενα με αυτη. Ειναι αμυαλα και ακαρδα, μυαλο και καρδια τους ειναι το απεθαντο πλασμα που εχει απορροφησει σχεδον ολη τους την υποσταση. Πρεπει να σας πω εδω πως μια απο τις δυνατοτητες που αποκτουν οσες Φυλες ενωνονται απολυτα με εξωγηινους, ειναι να μπορουν να αλλαζουν τη μορφη του σωματος τους, μεσα σε ορισμενα πλαισια, βεβαια. Οχι μονο αυτο αλλα μπορουν να εισχωρουν σε σωματα αλλων Ανθρωπων η και ζωων και να ενεργουν μεσα απο αυτα. Ετσι, για παραδειγμα, μη σας κανει εντυπωση να σας πω πως τη φρουρηση του πλασματος για το οποιο σας εκανα λογο την εχουν αναλαβει Ανθρωποι - δελφινια.  Αλλα ας τελειωσω την ξεναγηση μου με κατι ονειρικα ωραιο, τη Φυλη των..., ασε, θα προσπαθησω να σας μαθω το ονομα τους καποια αλλη φορα. Τα οντα αυτα χαμογελουν σπανια, και παλι ομως θλιμενα. Τραγουδουν ομως, και το Τραγουδι τους σου σκιζει την καρδια, γιατι εχει μεσα του ολα τα παλια πραγματα, ολα τα ονειρα που εκανε καποτε η Ρατσα μας. Και το Τραγουδι αυτο θεραπευει το νου και το σωμα και διωχνει τα σημαδια του Χρονου. Ειναι κατι που δε μπορει να περιγραφει, θα εχετε ομως την ευκαιρια να το ζησετε. Και υπαρχουν ακομα πολλες, πολλες Φυλες. Σε παλιοτερες εποχες οι επαφες μας με τους αλλους Κλαδους ηταν συχνες, για λογους ομως που στο μεγαλυτερο μερος τους μας διαφευγουν, οσο παει και ελαττωνονται. Παρ΄ ολα αυτα εχουμε καποιους πρεσβεις απο τους κοντινοτερους Κλαδους και θα γνωρισετε μερικους. Δε μενουν πολυ, τους βρισκουμε και μας βρισκουν κι αυτοι εξ ισου ανυποφορους."

 

Σε αυτο το σημειο ο Κουλ αμφιταλαντευτηκε, σα να μην ηξερε πως να συνεχισει. Πηγε να αρχισει μια προταση, μετα διστασε για λιγο, σα να μετανοιωσε η σα να επροκειτο να πιασει καποιο δυσκολο θεμα. Τελικα φανηκε σα να πηρε καποια δυσκολη αποφαση, και συνεχισε.

 

"Υπαρχουν και καποιοι αλλοι κατοικοι, δισταζω να τους χαρακτηρισω ανθρωποειδεις, εξωτερικα ομως θα μπορουσαν να χαρακτηριστουν ετσι... αν και οχι ολοι. Αλλα ας εξηγηθω. Σας ειπα οτι κατω απο την Ζωνη της Εσωσφαιρας, που αποτελει το κατοικημενο μερος του εσωτερικου της Γης, υπαρχει μια ακατοικητη Ζωνη απο σπηλαιωδεις κοιλοτητες, που δινουν βαθμιαια τη θεση τους στο ημιρευστο μαγμα του Πυρηνα. Η θερμοκρασια εκει ειναι υψηλη και το Οξυγονο λιγοστο. Η περιοχη ειναι οντως ακατοικητη, αλλα αυτο αφορα τη φυσιολογικη ζωη της Γης. Θα ξερετε..." εδω μας κοιταξε και τους δυο με εξεταστικο υφος, "οτι οι μορφες ζωης του Πλανητη μας, παρολο που φαινονται τοσο διαφορετικες μεταξυ τους, ειναι πρακτικα ταυτοσημες στη Βιοχημεια τους. Οι χημικες αντιδρασεις που συμβαινουν στα κυτταρα ειναι εξειδικευμενες και δειχνουν οτι η Ζωη στη Γη ειχε μια κοινη προελευση. Παρτε για παραδειγμα τις βασεις που δομουν το γενετικο κωδικα σε καθε κυτταρο πανω στη Γη. Η τα αμινοξεα που σχηματιζουν τις πρωτεινες. Η το γεγονος πως μονο τα ζαχαρα με δεξιοστροφη οπτικη ισομερεια μπορουν να αφομοιωθουν απο οποιαδηποτε μορφη ζωης πανω στη Γη ενω τα ζαχαρα με αριστεροστροφη οπτικη ισομερεια η δεν αφομοιωνονται καθολου η αποτελουν δηλητηρια. Υπαρχουν παμπολλα παρομοια παραδειγματα. Φανταζομαι οτι τα γνωριζετε ολα αυτα, αφου ειναι ηδη απο χρονια γνωστα στην Επιστημη σας, ετσι δεν ειναι;"

 

Γνωστα; Χα! Ναι, ηταν γνωστα σε μενα, που ειχα διαβασει καμποση Βιολογια, αλλα οχι και στον Λακη, που με κοιταξε μ΄ ενα βλεμμα ολο απελπισια. Αλλα καλα να παθει, ενω εγω τον επρηζα να ανοιξει και κανενα βιβλιο πανω στις Φυσικες Επιστημες, αυτος τα μονα βιβλια που ανοιγε ηταν Φανταζυ, ιστοριες Τρομου, Ουτοπικης Αρχαιολογιας η τιποτα βιβλια για Ουφο, σαν κι αυτον!      

 

"Φυσικα και τα ξερουμε. Συνεχισε." Πεταξα στον Κουλ, χαμογελοντας απο μεσα μου.

 

"Μεχρι πριν λιγα χρονια λοιπον," συνεχισε εκεινος κοιτωντας τον Λακη αβεβαια "δε γνωριζαμε καμμια περιπτωση πλασματων που να μην ανηκουν στο Κυμα της Ζωης του γνωστου μας, γηινου τυπου, μεχρι που αντιληφθηκαμε οτι τα κατωτερα στρωματα που σας ελεγα προηγουμενως, κατοικουνται απο δυο τουλαχιστον μορφες ζωης εντελως αγνωστης προελευσης. Η μια αφορα καποια πλασματα με ανθρωποειδη εμφανιση, μικροσωμα, με σκληρο, κοκκινο δερμα, η οτι εχουν τελος παντων αντι για δερμα, ουρα και κερατα. Αν πηγε καπου το μυαλο σας σας καταλαβαινω. Ειναι οντως αινιγματικη η ομοιοτητα τους με τους δαιμονες των θρυλων σας. Ειναι εντελως ακατανοητο το πως επιβιωνουν σε τοσο θερμο περιβαλλον, γεματο δηλητηριωδεις ουσιες. Μια μονο φορα μπορεσαμε να πιασουμε ενα τετοιο πλασμα, μεσω ενος ρομποτ μας, που ειχε σταλει εκει γι αυτο το σκοπο. Το αιχμαλωτισμενο πλασμα διαλυθηκε πολυ γρηγορα, σα να ηταν απο παγο και ελοιωσε. Δεν ειχε καμμια σχεση με οτιδηποτε μας ειναι γνωστο. Ολο του το σωμα αποτελωνταν απο μεγαλα, ενιαια τμηματα, σα παζλ. Τα χερια του, ας πουμε, η τα μαγουλα του δεν ειχαν κυτταροειδη δομη αλλα εμοιαζαν σαν κομματια απο καποιο ζωντανο πλαστικο. Φαινεται πως τα πλασματα αυτα μας κατασκοπευουν, ανακαλυψαμε την παρουσια τους σε εικονο - αρχεια που καταγραφονται αυτοματα απο καμερες που εχουμε τοποθετησει στην επικρατεια μας, ωστε να καταχωρηθουν κατοπιν σαν ιστορικα ντοκουμεντα. Απλα δεν τα ειχαμε αντιληφθει νωριτερα, ισως λογω της γενικοτερης ομοιοτητας τους με την πληθωρα αλλων ανθρωποειδων τυπων που κυκλοφορουν στη Μεσοσφαιρα, αν και το πιθανοτερο ειναι πως ειχαν καμουφλαριστει ωστε να μην τραβουν ην προσοχη. Τι ειναι ομως αυτα τα οντα; Καμμια απο τις απαντησεις που σκεφτηκαμε δεν ειναι ικανοποιητικη.

 

Αν δεχτουμε οτι αφορουν καποιο αλλο, ολοτελα διαφορετικο ειδος ζωης, καποιο προγενεστερο πειραμα ισως η και καποια γηγενη, αυτοχθονη μορφη, τοτε γιατι αυτη η εξωτερικη ομοιοτητα με τον Ανθρωπο, που ειναι δημιουργημα των Λαων που ηρθαν απο τα Αστρα; Δεν μπορουμε να το μαντεψουμε, εκτος κι αν απλα χρησιμευσαν σαν εξωτερικο προτυπο στους δημιουργους μας που εμπνευστηκαν και για μας ενα παρομοιο σχημα. Κι αυτη η υποθεση ομως, εκτος απο παρατραβηγμενη ειναι και προβληματικη, αφου και τα Οντα που μας δημιουργησαν εχουν περιπου τη δικη μας μορφη, τοσο εξωτερικα οσο κι εσωτερικα. Και το αινιγμα εγινε πολυ βαθυτερο οταν, μετα απο εντατικη ερευνα, ανακαλυψαμε μια δευτερη μορφη ζωης που κατοικει στα εγκατα της Γης, μαζι με τα ανωνυμα δαιμονακια.

 

Εδω προκειται για ενα ειδος ολωσδιολου αγνωστο, που αλλοτε εχει τη μορφη γιγαντιαιου γυμνοσαλιαγκα και αλλοτε μοιαζει με ζωντανο ανεμο. Τα εχουμε παρατηρησει με καμερες - ρομποτ να μεταλλασουν απο πλασματα με σχετικα στερεη δομη σε κατι που μοιαζει με γοργα κινουμενη, αερια μαζα, ικανη να διαπερνα συμπαγεις βραχους. Ουρλιαζουν, γρυλιζουν η κλαψουριζουν διαρκως αλλα δεν τα εχουμε δει ποτε να τρωνε, να μαχονται η να αλληλεπιδρουν με τα ανθρωπομορφα πλασματα, με τα οποια συνυπαρχουν στον ιδιο χωρο. Οποιαδηποτε ερωτηση σχετικα με αυτεα τα πλασματα μενει αναπαντητη, δεν εχουμε ιδεα για το ποιος τα δημιουργησε και γιατι, τι ρολο παιζουν εφοσον ειναι νοημονα, η, εστω, για οτιδηποτε που να αφορα τις ζωτικες τους λειτουργιες. Οταν ανακαλυψαμε πως η κατωτερη Ζωνη κατοικειται, πολλαπλασιασαμε οπως ηταν φυσικο, τις αποστολες ρομποτ ειδικα προορισμενων για τετοιου ειδους ερευνα, αφου η Τεχνολογια μας δεν επαρκει ακομα για την κατασκευη ειδικων οχηματων που να μας επιτρεπουν να στειλουμε Ανθρωπους εκει κατω. Οι απωλειες ακομα και των πιο προηγμενων ρομποτ - ερευνητων ειναι ετσι κι αλλιως μεγαλες, ομως τα ατυχηματα ειναι αφυσικα πολλα. Συνεργαστηκαμε με τους συμμαχικους μας Κλαδους και κατασκευασαμε εξαιρετικα ανθεκτικα ρομποτ, ο χρονος παραμονης τους ομως στην κατωτερη Ζωνη μειωνεται αντι να αυξανει. Υποψιαζομαστε οτι τα πλασματα ευθυνονται γι΄ αυτο, αν και ο τροπος που παρεμβαινουν παραμενει μυστηριο, αφου οι βλαβες φαινονται σαν συνηθισμενες. Ταυτοχρονα, μια εκτεταμενη ερευνα στα αρχεια των φιλικων αλλα και των εχθρικων Κλαδων απετυχε να ριξει εστω και λιγο φως στο μυστηριο που καλυπτει αυτα τα δυο ειδη. Ετσι, το μονο που εχουμε ειναι μια σειρα απο φωτογραφιες και τρισδιαστατες καταγραφες, καθως και οι εγγραφες των δαιμονικων ηχων που βγαζουν οι γιγαντιοι γυμνοσαλιαγκες.

 

Προσφατα ενα εντελως διαφορετικο ειδος, ανθρωποειδων ως προς την εμφανιση, οντων ηρθε να προστεθει στα οσα ηδη ξεραμε. Η παρουσια τους εγινε σταδιακα αισθητη και η πρωτη εντυπωση ηταν πως ειχαμε να κανουμε με ενα ακομα απο τους πολλους Κλαδους στους οποιους εχει διασπαστει η Φυλη μας. Γρηγορα αντιληφθηκαμε την πλανη μας, γιατι προκειται για κατι που δεν εχει καμμια σχεση με τον Ανθρωπο. Στην εμφανιση μοιαζουν με πολυ ψηλους αντρες, με υψος που φτανει τα δυομισυ περιπου μετρα, και ειναι παντα ντυμενοι με μαυρα και ασπρα, περιποιημενα ρουχα. Μερικες φορες φορουν μαυρα γυαλια, αλλοτε εχουν μικρα, στενα ματια, σα σχισμες, που μοιαζουν σαν ψευτικα αφου δινουν την εντυπωση οτι δεν εστιαζουν σε καποιο εξωτερικο αντικειμενο, σα να ειναι τυφλα. Υπαρχει και η τριτη περιπτωση, η ποιο τρομακτικη για μας, που εμφανιζονται να εχουν εξι ζευγαρια ματια, διατεταγμενα ανα τρια ζευγαρια, ενα πανω ενα κατω, σε καθε πλευρα του προσωπου τους. Σε αυτη την περιπτωση δεν ξεχωριζει ασπραδι και κορη, τα ματια ειναι απλως μικρες μαυρες σχισμες. Εχουν προτεταμενο μετωπο και τριγωνικο προσωπο. Επιμενω στην εμφανιση τους γιατι υπαρχει η περιπτωση να τους δειτε κι εσεις και αν συμβει κατι τετοιο θελω να μας το πειτε αμεσως.

 

Δυστυχως αποδειχτηκε, μεχρι στιγμης τουλαχιστον, ανωτερο απο τις δυναμεις μας το να ελεγξουμε τις κινησεις τους. Εμφανιζονται και εξαφανιζονται ξαφνικα και περιφερονται μονοι, σε ζευγαρια η σε τριαδες. Κανουν ερωτησεις αλλα δεν απαντουν ποτε σε ερωτησεις που τους θετουν. Μεχρι στιγμης δεν υπαρχουν αναφορες για προκληση, εκ μερους τους, σωματικων βλαβων αν και υπαρχει παντοτε κατι το επιφοβο πανω τους, σαν συγκαλυμενη απειλη. Πιστευουμε ωστοσο πως εχουν καποιους περιορισμους και μαλλον βρισκομαστε σε καλο δρομο ως προς την αναπτυξη των καταλληλων τεχνικων ωστε να τους ελεγξουμε. Δε χρειαστηκε πολυς χρονος για να αντιληφθουμε την προελευση τους, που δυστυχως επιβεβαιωσε τους χειροτερους φοβους μας. Προκειται για εξωγηινα οντα, ειτε με κοινη ειτε με διαφορετικη μεταξυ τους προελευση, που δεν ειχαν ανακατευτει μεχρι τωρα στην Ιστορια αυτου του Πλανητη, γι αυτο και δε δεσμευονται απολυτα απο τις Συνθηκες που αφορουν στην απομονωση μας απο αλλες Ρατσες. Το σωμα με το οποιο ερχονται, η πρεπει να πω «εκδηλωνονται», στη Γη δεν ειναι το αληθινο τους, αυτο που εχουν στους Τοπους οπου γεννηθηκαν, αλλα μια απαραιτητη μεταμφιεση προκειμενου να υπαρξουν και να λειτουργησουν στον Κοσμο μας, ενας συγκερασμος, ουτως ειπειν, της ανθρωπινης μορφης με την δικη τους. Αντανακλα δηλαδη κατι απο την πραγματικη τους υποσταση. Φτανουν εδω περνωντας καποια ανοιγματα αναμεσα στους Κοσμους, καποιες αφρουρητες Πυλες, κι αυτο ειναι κατι το πολυ ανησυχητικο αφου αυτα τα οντα σε καμμια περιπτωση δεν ειναι συμβατα με την Κοσμικη Παραταξη στην οποια εμεις ανηκουμε."

 

Σε αυτο το σημειο ο Κουλ κοντοσταθηκε και καρφωσε το βλεμμα του στον αδειο τοιχο. Καταλαβαμε πως ειχε για λιγο χαθει στις σκεψεις του και δεν τολμησαμε να τον διακοψουμε. Σε λιγο ξαναρχισε να μιλα, χωρις να κανει κανενα σχολιο για την διακοπη.

 

Ειναι παρα πολλα αυτα που μπορουμε να σας πουμε αλλα ειναι πολυ περισσοτερα αυτα που δε γνωριζουμε, και αυτη τη στιγμη υπαρχουν πολυ σοβαρες εξελιξεις σχετικα με τις οποιες βρισκομαστε στο σκοταδι. Οι επαφες με τους εξωγηινους συμμαχους μας ειναι πια αραιες κι αυτο ισχυει για ολους τους ανθρωπινους Κλαδους με τους οποιους διατηρουμε σχεσεις. Κατι σαν πεπλο εχει πεσει αναμεσα μας και τις εξωγηινες Ρατσες που τοσο προθυμα μας καθοδηγουσαν στο παρελθον. Το ιδιο φαινεται να συμβαινει και με τους εχθρικους μας Κλαδους, αυτο ειναι ενα ακομη θεμα για το οποιο δεν ειμαστε βεβαιοι. Η Φυλη μας εχει φτασει σε καποια κρισιμη καμπη της Ιστοριας της, αν και δε μπορουμε να μαντεψουμε ποια μορφη θα παρει η Κριση που ερχεται. Ας αφησουμε ομως αυτο το θεμα, εσεις δεν ειστε ακομη ετοιμοι και θα εχουμε στο μελλον οσο χρονο θελουμε για για λεπτομερεστερες αναλυσεις και πληροφοριες. Υπαρχουν πιο επειγοντα θεματα να σας απασχολησουν αφου πολυ συντομα θα σας επιτραπει να κινηθειτε ελευθερα στους χωρους κυριαρχιας μας, ετσι ειναι απαραιτητο να μαθτε οσο μπορειτε περισσοτερα για το νεο σας σπιτι. Περα απο τον Ανθρωπο και τα προβληματα του υπαρχει η αιωνια Φυση που εχει προικισει τον Κοσμο μας με αμετρητα θαυματα. Θα τα γνωρισετε και θα δικαιολογησετε την αγαπη που νοιωθουμε για το μερος που επιλεξαμε να ζησουμε. Συναρπαστικα ειδη ζωων και φυτων μοιραζονται τον Κοσμο μας, ορισμενα που μοιαζουν με τα ειδη που υπαρχουν στην Επιφανεια και αλλα που ειναι εντελως διαφορετικα.

 

Απο χρονους αμνημονευτους ζει στο Εσωτερικο του Πλανητη μας μια φαντασμαγορια μοναδικων πλασματων, τοσο φυτων οσο και ζωων. Αν και εχουμε βοηθησει να διατηρηθουν τα περισσοτερα απο αυτα σε ειδικα διαμορφωμενες και προστατευμενες περιοχες, εχουν μεινει σχετικα λιγα στους χωρους των πολεων μας. Βλεπετε, οπως ακριβως συμβαινει και με τον δικο σας Πολιτισμο, χρειαζομαστε ολο και περισσοτερο ζωτικο χωρο για να ζησουμε ανετα. Ειναι βεβαια γεγονος οτι ελεγχουμε τον πληθυσμο μας πολυ πιο αποτελεσματικα απο οτι εσεις, οι αναγκες ομως σε τροφη, πρωτες υλες και στεγη μας υποχρεωσαν να γινουμε πραγματιστες και να θυσιασουμε ενα μεγαλο μερος απο την αρχεγονη ομορφια. Ετσι θα δειτε σχετικα λιγα φυτα και ζωα να ζουν αναμεσα μας. Απο αυτα ξεχωριζει το Αλμουου, ενα μεγαλο θηλαστικο που το αντιστοιχο του δεν υπαρχει στην Επιφανεια. Ειναι πανεξυπνα και ευαισθητα ζωα, με νοημοσυνη που υπερβαινει αυτη του δελφινιου. Τα χρησιμοποιουμε σαν υποζυγια και σαν πολεμιστες με δικη τους συγκαταθεση, αλλα κατα τα αλλα ειναι ανεξαρτητα και κυβερνωνται απο δικους τους νομους. Μας αγαπουν και τα αγαπαμε, και ειναι πιο συνηθισμενο να σκοτωσουμε καποιον δικο μας παρα καποιο μελος αυτου του ειδους. Για τα υπολοιπα ειδη δεν θα σας μιλησω τωρα, θα σας αφησω ομως μια συσκευη τρισδιαστατης προβολης, που συνοδευεται απο συστημα αναπαραγωγης οσμων και ηχων. Το συστημα αυτο θα σας βοηθησει να εξοικειωθειτε σε μεγαλο βαθμο με την οικολογια των πολεων μας καθως και των εκτεταμενων αγριοτοπων οπου η αγρια ζωη διατηρειται σχεδον αυτουσια, οπως ηταν πριν τον ερχομο του Ανθρωπου. Να ξερετε παντως οτι κανενα απο τα ειδη που κατοικουν αναμεσα μας δεν ειναι επικινδυνο και θα μπορειτε να τα περιεργαστειτε αφοβα, οταν τα συναντησετε. Θα βρειτε οτι πληροφορια θελετε στη συσκευη που θα σας αφησω, εγω θα ηθελα να προσθεσω κατι ακομα για τη ζωη στη Μεσοσφαιρα.

 

Υπαρχει ενας ακομα πολυ σοβαρος λογος για τον περιορισμενο αριθμο ζωικων και φυτικων ειδων που μοιραζονται το οικοσυστημα μας. Ο λογος αυτος ειναι οι ελεγχομενες συνθηκες διαβιωσης που εχουμε επιβαλλει στο αμεσο περιβαλλον μας. Θα εχετε ακουσει και διαβασει σε παλιοτερες διηγησεις για περιστατικα οπου ανθρωποι απο την Επιφανεια ειχαν τυχαια συναπαντηματα με οντα απο τη Μεσοσφαιρα που περιπλανηθηκαν ως τα μερη σας. Οι ιστοριες αυτες πολυ συχνα μιλουν για τερατα, πιο συχνα απο οτι θα δικαιολογουσαν ο φοβος και η αγνοια σας για τη Ζωη κατω απο την Επιφανεια. Οπως συμβαινει συνηθως, οι θρυλοι, περα απο τον καθαρα ψυχολογικο παραγοντα, δομηθηκαν γυρω απο μια αντικειμενικη, απτη πραγματικοτητα. Τα οντα που κατοικουν στο εσωτερικο της Γης, εκτος του οτι ειναι ασυνηθιστα για σας, πολυ συχνα ειναι οντως τερατα. Αυτο οφειλεται στην πολυ αυξημενη ραδιενεργεια σε σχεση με τον εξω Κοσμο και στις μεταλλαξεις που προκαλει. Η ραδιενεργεια προερχεται απο τα ραδιενεργα ορυκτα που αφθονουν εδω, και κυριως το Ραδονιο. Το γνωριζετε το Ραδονιο, ετσι δεν ειναι;"

 

Πολυ τη χαρηκα αυτη την ερωτηση. Εγω που σπουδαζα στο Φυσικο ηξερα πολυ καλα τι ειναι το Ραδονιο, ο Λακης ομως που σπουδαζε Δημοσιογραφια δεν ειχε μυρωδια. Ερευνητης να σου πετυχει!

 

"Ενα ραδιενεργο, Ευγενες  Αεριο ειναι. Ασε, θα σου εξηγησω αργοτερα" του πεταξα βιαστικα οταν με κοιταξε απορρημενος, και εκανα νοημα στον Κουλ να συνεχισει τη διηγηση.

 

"Λοιπον, η Ζωη εδω εχει προσαρμοστει σε αυτες τις συνθηκες, συχνα γεννιουνται μεταλλαγμενα ζωα και φυτα, που ομως τις πιο πολλες φορες ειναι στειρα, ανικανα να δωσουν απογονους, κι ετσι το Οικοσυστημα εξυγειενεται απο μονο του. Αυτη η κατασταση εχει βεβαια και την θετικη της πλευρα. Η Εξελιξη εδω ειναι πολυ πιο γοργη και προχωρει με αλματα, εκει που στην Επιφανεια προχωραει σημειωτον. Τα ειδη εδω δεν ειναι στατικα αλλα δυναμικα, καθως η ραδιενεργεια φερνει συνεχεια στο φως νεες παραλλαγες, οι περισσοτερες απο τις οποιες ειναι βεβαια θνησιγενεις, ορισμενες ομως  ειναι καλυτερα προσαρμοσμενες στο περιβαλον, ικανοτερες να αντιμετωπισουν τη μαχη της επιβιωσης. Οι μεταλλαξεις αυτες ειναι γονιμες και πολλαπλασιαζονται εις βαρος των παλαιοτερων μορφων. Εδω μπορει κανεις να δει θεωρια του Δαρβινου σας να επιβεβαιωνεται σχεδον μπροστα στα ματια του. Μιλαμε φυσικα για τη θεωρια στην γενικοτητα της και οχι στις επι μερους διατυπωσεις της, που, συνηθεστατα, ειναι λανθασμενες. Ολοι οι ανθρωπινοι κατοικοι της Μεσοσφαιρας εχουμε πολυ αυξημενη αντοχη στη ραδιενεργεια, κυριως χαρη σε κυτταρικους μηχανισμους που βασιζονται σε ενζυμικες αντιδρασεις επιδιορθωσης του DNA. Σιγουρα θα ξερετε τι ειναι το DNA, η μηπως οχι;"

 

"Και βεβαια ξερουμε", πεταχτηκε με ενθουσιασμο ο Λακης, που επιτελους ακουγε εναν επιστημονικο ορο που του ηταν καπως οικειος. Αν και αμφιβαλλω αν ηξερε κατι περισσοτερο, περα απο τον ιδιο τον ορο.

 

"Μπραβο. Χαιρομαι που εχω να κανω με μορφωμενους ανθρωπους" συνεχισε ο Κουλ, καπως ειρωνικα. "Ελεγα λοιπον για τις αυξημενες αντοχες στη ραδιενεργεια που εχουμε εμεις, οι κατοικοι του εσωτερικου σε σχεση με σας που ζειτε εξω. Ακομα κι ετσι ομως, η ραδιενεργεια που εχουμε να αντιμετωπισουμε στο εσωτερικο της Γης μας πεφτει παρα πολλη. Στους πρωτους αιωνες του Αποικισμου δημιουργηθηκαν πολλοι μεταλλαγμενοι απο το ειδος μας, και καποιοι απο αυτους ηταν σε θεση να φερουν στη ζωη απογονους που, αν και δυσμορφοι, ηταν σχετικα υγειεις. Οι ανθρωποι αυτοι ζουσαν σαν παριες, εξω απο τις Κοινωνιες μας, αποδιωγμενοι απο αυστηρους νομους, που προεβλεπαν αμεση εκτελεση σε οσους παραβιαζαν την καραντινα που τους ειχαμε επιβαλει. Ναι, εχουμε κι εμεις σκοτεινες σελιδες στην Ιστορια μας... Αργοτερα μαθαμε να φτιαχνουμε κλειστους θολους και να ελεγχουμε το περιβαλον μας και τα ενστικτα μας. Πετυχαμε ετσι να εχουμε σχεδον μηδενικη ραδιενεργεια στις πολεις μας και οι τερατογενεσεις επεσαν σε πολυ χαμηλα επιπεδα. Με τον καιρο βρηκαμε στις καρδιες μας αρκετη συμπονοια και ενδιαφερθηκαμε για τα αδελφια μας, προσπαθωντας να επανορθωσουμε την αδικια. Οι ομαδες των μεταλλαγμενων συνανθρωπων μας, που τοσο βαρβαρα τους ειχαμε εγκαταλειψει στη μοιρα τους, αρνηθηκαν να επανενταχτουν σε μια Κοινωνια που στο παρελθον τους ειχε κυνηγησει και, μερικες φορες, σκοτωσει. Εμαθαν να επιβιωνουν μονοι τους και δημιουργησαν παραξενες κοινωνικες δομες, αν και δε θα μπορουσε κανεις να τους χαρακτηρισει πολιτισμενους, με τον τροπο τουλαχιστον που το εννοουμε εμεις. Ειναι με αυτες τις διαρκως μετακινουμενες ομαδες, που εχουν πραγματοποιηθει οι πιο πολλες επαφες απο τον Κλαδο σας, αν και σ΄ αυτες θα πρεπει να συνυπολογιστουν και τα συναπαντηματα με τα ζωα της Μεσοσφαιρας, μεταλλαγμενα και μη.

 

Οταν λοιπον δημιουργησαμε κλειστα συστηματα και εξασφαλισαμε συνθηκες απαλλαγμενες απο υπερβολικη ραδιενεργεια, παρατηρηθηκε ενα εντελως ανεξηγητο φαινομενο: Η μεγαλη πλειοψηφια ζωικων και φυτικων ειδων που βρεθηκαν στις προστατευμενες περιοχες αρχισε να φθινει σε ζωντανια, κατι που δεν μπορουσε να δικαιολογηθει απο κανενα γνωστο βιολογικο μηχανισμο. Τα ζωα πιο πολυ, αλλα και τα φυτα σε μικροτερο βαθμο, φαινοταν σα να ειχαν χασει την ορεξη για ζωη. Ζευγαρωναν λιγοτερο, ετρωγαν λιγοτερο, δεν τραγουδουσαν και δεν επαιζαν σχεδον καθολου και γενικα φεροταν σα να βρισκοταν σε μονιμη καταθλιψη. Τελικα, μη μπορωντας να κατανοησουμε το φαινομενο, τα μετακινησαμε και τα αφησαμε να ζησουν εξω απο τις πολεις μας. Ευτυχως αρκετα απο τα ανωτερα ειδη ζωων και απο τα πλεον χρησιμα για μας φυτα δεν ειχαν προβλημα με αυτη την αλλαγη στις συνθηκες διαβιωσης τους και προσαρμοστηκαν μια χαρα στη ζωη κοντα μας. Μη ζητησετε εξηγησεις για αυτο το αλλοκοτο φαινομενο. Σας ειπα, δεν εχουμε ιδεα. Η μονη προσεγγιση που ριχνει φως στα γεγονοτα ειναι η αποψη πως η δημιουργια της ζωης στη Γη συντελεστηκε για καποιο συγκεκριμενο σκοπο, στα πλαισια του οποιου το ειδος μας παιζει καποιο σημαντικο ρολο. Το μελλον θα δειξει αν αυτη η ανθρωποκεντρικη εξηγηση ευσταθει. Οσο για σημερα, αρκετες πληροφοριες σας εδωσα, δε νομιζετε;"

 

Εγω ειχα μεινει τοσο αποσβολωμενος οσο μπορει να φανταστει ο καθενας, ο Λακης ομως φανηκε πιο σκληρο καρυδι. Με καπως ψιλη φωνη ειναι αληθεια, φωναξε τον Κουλ, που ειχε αρχισει να αποχωρει και εκανε σαφες πως ηθελε μερικες επειγουσες απαντησεις. Ο αλλος εκανε ενα βαριεστημενο νευμα.

 

"Με συγχωρεις Κουλ αλλα, να, αναφερθηκες στον Κοσμο σου και τον αποκαλεσες «το νεο μας σπιτι». Εγω, ξερεις, εχω το σπιτι μου στο Παγκρατι, κοντα στου Ζωγραφου, διπλα στην Φοιτητικη Εστια, και θα ηθελα να επιστρεψω εκει, αν και οχι αμεσως, βεβαια..."

 

Αφελης που ειναι αυτος ο Λακης μερικες φορες! Αφελης αλλα... μπραβο του. Ενοιωσα ξαφνικα ενα χαρακτηριστικο ρουφηγμα στο στομαχι. Πολυ σωστη ερωτηση. "Λες;..." σκεφτηκα.

 

"Α, μαλιστα! Βεβαια, πρεπει να το ξεκαθαρισουμε αυτο το ζητημα, αν και θα περιμενα πως ειναι μαλλον περιττη καθε εξηγηση επι του θεματος." Μας κοιταξε και τους δυο επιμονα για λιγα δευτερολεπτα και ενοιωσα το ρουφηγμα στο στομαχι να επιδεινωνεται ραγδαια γιατι το υφος του μου θυμισε τους προπονητες των ομαδων μας, οταν προσπαθουν να δικαιολογησουν ηττες στην εδρα τους.

 

"Λοιπον, ειναι μαλλον προφανες πως εχουμε μερικους πολυ καλους λογους να μην επιθυμουμε καθολου την επιστροφη σας στο... Παγκρατι η και στην Καλαματα η οπουδηποτε αλλου στην Επιφανεια. Εχετε δει και εχετε μαθει πραγματα που, αν ανακοινωνοταν στον πολιτισμο σας, θα προκαλουσαν απιστευτο χαος και στη δικη σας αλλα και στη δικη μας κοινωνια. Πραγμα που σημαινει βεβαιως, πως με κανενα τροπο δε θα ρισκαρουμε οποιαδηποτε μελλοντικη επαφη σας με αλλους συνανθρωπους σας. Και ειναι εντελως ματαιο να με διαβεβαιωσετε για την καλη σας πιστη. Ματαιο, αφ' ενος γιατι δεν μπορειτε ουτε εσεις οι ιδιοι να εμπιστευτειτε τους εαυτους σας, ποσο μαλλον εμεις, και αφ ετερου γιατι η επαναφορα σας στην Επιφανεια θα σημαινε για σας σιγουρο θανατο η και κατι χειροτερο. Να σας εξηγησω πως εχει το πραγμα.

 

Οταν εισχωρησατε σε απαγορευμενη περιοχη, στο τουννελ κατω απο την Εκκλησια, θεσατε σε λειτουργια ενα συστημα παρακολουθησης που εχει αποδεκτες τοσο εμας οσο και ενα σωρο αλλους Κλαδους που ζουν στο Εσωτερικο, τοσο συμμαχικους οσο και εχθρικους. Οι Πυλες προς την Επιφανεια ελεγχονται, βλεπετε, απο ολους τους ενδιαφερομενους και, σαν αποτελεσμα συμφωνιων που εχουμε κανει μεταξυ μας, διεπονται απο πολυ αυστηρο πρωτοκολλο για καθε εισοδο η εξοδο. Οταν σας ναρκωσαμε και σας κουβαλησαμε εδω, περα απο τους οποιους δικους μας λογους, σας σωσαμε τη ζωη. Σας ανεφερα ηδη τους ισχυρους δεσμους φιλιας που νοιωθουμε για σας, φιλιας που δε συμμεριζεται κανενας αλλος Κλαδος. Αν δε σας ειχαμε εδω, μαζι μας, θα ησασταν κιολας νεκροι, οπως προβλεπουν οι συμφωνιες. Εχουμε το δικαιωμα να σας κρατησουμε εδω, και μπορειτε να αισθανεστε απολυτα ασφαλεις αλλα εξω απο την επικρατεια μας μπορειτε να μετακινηθειτε μονο με δικη μας συνοδεια, και παλι με σχετικη μονο ασφαλεια. Για την Επιφανεια ουτε λογος. Θα σας σκοτωναν η θα πειραζαν τα μυαλα σας χωρις κανενα οικτο."

 

Σε αυτο το σημειο ενοιωσα τον εγωισμο μου να υπερνικα την φρονιμαδα και την καλη κριση που κατα γενικη ομολογια με χαρακτηριζουν. Ολ' αυτα που ακουγα εμοιαζαν τοσο πολυ με φτηνο σασπενς του προηγουμενου αιωνα ωστε, οχι μονο να μη μου προκαλεσουν κανενα φοβο, αλλα και να με κανουν να φουντωσω απο επιθετικοτητα.

 

"Δηλαδη, Κουλ" τον εκοψα με φωνη ολο ειρωνια "τι θα μας κανουν; Θα μας «καθαρισουν»;"

 

Ο Κουλ γελασε σιγανα με τροπο που με εκανε να ανατριχιασω ελαφρως. "Οχι απαραιτητα. Σχεδον σιγουρα οχι. Δε μας αρεσουν τετοιες λυσεις γιατι γεννουν υποψιες. Μπορω ομως να σκεφτω διαφορα εναλλακτικα σεναρια, οπως για παραδειγμα ο ενας απο τους δυο σας να μαχαιρωσει τον αλλο, μπροστα σε πολυ κοσμο, και μετα να αυτοκτονησει. Η ο ενας να παθει καρκινο κι ο αλλος να εκδηλωσει συμπτωματα σχιζοφρενειας. Καποιος απο τους δυο σας να βιασει μια κοπελα, να συλληφθει και να καταδικαστει σε πολλα χρονια καθειρξη. Ο αλλος μπορει να ειναι συνεργος, να καταδικαστει επισης και να σκοτωθει στη φυλακη απο καποιον ισοβιτη. Υπαρχει ακομα το AIDS, μια σειρα απο βολικα δυστυχηματα, και διαφοροι αλλοι, πιο συνθετοι και πιο σατανικοι τροποι να σας κλεισουνε το στομα. Εχουν δοκιμαστει ολ' αυτα κατ΄ επαναληψη. Μετα απο οσα εχετε ηδη δει, αμφιβαλλετε πως μπορουμε να ελεγξουμε πληρως το νου και το σωμα οποιουδηποτε συνηθισμενου ανθρωπου, με περισση ευκολια;"

 

Δεν ηταν τοσο αυτη η ανατριχιαστικη απαριθμηση πενθιμων προοπτικων οσο ο ψυχρος τροπος με τον οποιο ειχε μιλησει ο Κουλ που μου ξαναφεραν στην επιφανεια τις αρετες της συνεσης και της φρονιμαδας, οι οποιες με προετρεψαν να ζαρωσω στη θεση μου και να καταπιω τη γλωσσα μου.

 

"Αλλωστε πρεπει να σας πω" συνεχισε απτοητος, "πως δεν θα ηταν και τοσο ευκολο να σας βγαλουμε στην Επιφανεια, ακομα κι αν το θελαμε. Η εισοδος που χρησιμοποιησατε ηδη μπαζωθηκε απο μια Υπηρεσια καποιου Υπουργειου σας και δεν μπορει να χρησιμοποιηθει πλεον"

 

Ηταν η σειρα του Λακη να γινει Τουρκος.

 

"Τι εκανε λεει; Τα καθηκια!! Και με πια δικαολογια παρακαλω;"

 

"Με καμμια απολυτως." Δηλωσε αφοπλιστικα ο Κουλ.

 

"Μα η περιοχη ειναι δασικη εκταση, ανεικει σε Μοναστηρι και επιπλεον εχει χαρακτηριστει Αρχαιολογικος Χωρος" επεμεινε ξεροκεφαλα ο Λακης.

 

"Ε, και λοιπον; Ξερετε καλυτερα απο εμενα οτι, ειδικα στην Πατριδα σας, ελαχιστοι ασχολουνται στα σοβαρα με τετοια θεματα και, συνηθως, για ελαχιστο χρονο." Η φωνη του Κουλ ηταν τωρα φορτωμενη με καταφρονια και δεν τον αδικω για αυτο. "Σε λιγο καιρο θα βγαλουμε στην επιφανεια κανενα σκανδαλο γυρω απο καποια ασημαντοτητα της Τηλεορασης και το θεμα θα ξεχαστει παντελως. Κι αυτο το εχουμε δοκιμασει..."

 

"Καλα, δε χρειαζεται να μου υπενθυμιζεις το οτι ειμαστε ηλιθιοι" απαντησε πικροχολα ο Λακης, ζοχαδιασμενος απο το αφοπλιστικο υφος του Κουλ.

 

"Το θεμα αυτο θα το συζητησουμε μια αλλη φορα" συνεχισε εκεινος με πιο συμβιβαστικο τονο. "Προς το παρον θελω να κατανοησετε πως, σχετικα με το θεμα του γυρισμου σας στο σπιτι σας, τα πραγματα ειναι απλα. Πρωτα - πρωτα δε θελουμε να ξαναβρεθειτε με τους ανθρωπους της Επιφανειας, για τους λογους που ηδη εξηγησα. Δευτερον δε μπορουμε να σας βοηθησουμε, ακομη κι αν το θελαμε, αφου εχουμε κλεισει την εισοδο που χρησιμοποιησατε και η οποια ελεγχοταν κυριως απο εμας, σε αντιθεση με τις υπολοιπες εισοδους - εξοδους που ελεγχονται απο αλλους Λαους, που σιγουρα σας προτιμουν νεκρους. Και τριτον, ακομα κι αν θελαμε και μπορουσαμε να σας γυρισουμε πισω, θα βρισκοσαστε στο νεκροτομειο η με σαλεμενα τα λογικα σας η χωμενοι σε καμμια φυλακη πριν καλα - καλα το καταλαβετε. Εν ολιγοις, ουτε θελουμε ουτε μπορουμε και ουτε ειναι για το καλο σας. Δειξατε ευφυϊα και θαρρος με το να προσπαθησετε να διαβειτε το απαγορευμενο συνορο. Σας συγχαιρω για αυτο αλλα θα πρεπει να δεχτειτε πως ολα εχουν ενα τιμημα, που θα πρεπει να πληρωσετε. Θα ελεγα πως ειστε εξαιρετικα τυχεροι που βρισκεστε ζωντανοι στα χερια μας και θα ηθελα να σας διαβεβαιωσω οτι θα μας βρειτε ιδιαιτερα φιλικους και την καινουρια σας πατριδα εξαιρετικα συναρπαστικη ωστε ο πονος σας για αυτα που χασατε να ειναι πολυ λιγοτερος απο τη χαρα για ολα αυτα που σας περιμενουν. Λοιπον, τι λετε;"

 

Τι να λεγαμε; Ειχαμε καταπιει τη γλωσσα μας. Ο Κουλ ξανασηκωθηκε να φυγει και παλι ο Λακης τον σταματησε. "Ε, ξεχασες να μας αφησεις εκεινη τη συσκευη που μας ειπες." Το μυαλο του Λακη εξακολουθουσε να λειτουργει, σε αντιθεση με το δικο μου, που τα ειχε φτυσει τελειως. Μεγαλο σκανδαλο!         

 

"Τη συσκευη σας την αφησα ηδη. Μην ψαχνετε, δεν προκειται για ειναι υλικο αντικειμενο. Καιρος να αρχισετε να εξοικειωνεστε με την ψυχοτρονικη τεχνολογια. Εχετε παρει ηδη μια γευση, ετσι δεν ειναι; Λοιπον, μην ανησυχειτε, θα σας φανερωθει μονη της, οταν θα το ζητησετε. Υπαρχει ομως κατι αλλο που πραγματι ξεχασα να σας το δωσω." Με αυτα τα λογια εβαλε το χερι του στην κελεμπια που φορουσε (πως αλλοιως να τη χαρακτηρισω;) και τραβηξε δυο τετραδια και δυο στυλο BIC!

 

"Αυτα σιγουρα σας ειναι οικεια, αφου προερχονται απο καποιο χαρτοπωλειο της Αθηνας. Θα ειναι μια πρωτης ταξης χαλαρωση για τα νευρα σας αν αφιερωσετε καποιο χρονο να καταγραψετε το χρονικο της περιπετειας που ζειτε. Αργοτερα αυτη η καταγραφη θα σας ειναι ανεκτιμητη. Σας το συνιστω ανεπιφυλακτα. Και τωρα, φιλοι μου, αν τελειωσανε οι ερωτησεις, θα μου επιτρεψετε να αποχωρησω."

 

Αυτη τη φορα κανεις μας δεν τον σταματησε. Πλησιασε τον τοιχο, ενα ανοιγμα δημιουργηθηκε απο το πουθενα και εκλεισε πισω του. Μειναμε να κοιταμε ο ενας τον αλλο. Για πολλη ωρα δεν ανταλλαξαμε κουβεντα. Τι να λεγαμε; Τα μυαλα μας ειχαν μουδιασει, λες και ολα αυτα που ειχαμε ακουσει και ζησει να μην ηταν τιποτα περισσοτερο απο μια θεατρικη παρασταση. Ειχαμε σε τετοιο βαθμο εθιστει απο τα τοσα διηγηματα που ειχαμε διαβασει, που ηταν περα απο τις δυναμεις μας το να αξιολογησουμε την πραγματικοτητα που ζουσαμε! Τη σιωπη εσπασε πρωτος ο Λακης, που ειχε και ρεντα.

 

"Βρε για κοιτα. Μας τα ελεγε ο Πουλος και μεις τον καρπαζωναμε!"

 

Αναφεροταν σε ενα φιλο μας, ονοματι Γιαννης, που ειχε αυτοανακηρυχθει «ερευνητης» και μας ειχε ταραξει στο παραμυθι, για αυτο και τον φωναζαμε «Πουλο». Και να που τωρα ζουσαμε μια τοσο απιστευτη περιπετεια, που οι ψευτιες του φαινοταν να βρισκονται μεσα στα πλαισια της λογικης, θεμελιωμενες σε πραγματικες εμπειριες. "Το Συμπαν ειναι τρελο," αποφανθηκα, "η τουλαχιστον μεθυσμενο!" Σιγα - σιγα η γλωσσα μας λυθηκε και αρχισε να πηγαινει ροδανι. Απ' ολα τα απιστευτα που ειχαμε ζησει, το πιο ανεξηγητο ηταν οτι οχι μονο ειχαμε κατανοησει αλλα και ειχαμε μιλησει μια εντελως αγνωστη Γλωσσα, με περισσοτερη ευχερεια ακομα κι απο τη μητρικη μας. Και ομως, τωρα που ο Κουλ ειχε φυγει, μας ηταν εντελως αδυνατο να αρθρωσουμε η να θυμηθουμε εστω και μια λεξη απο τη Γλωσσα αυτη. Καναμε πολλες προσπαθειες αλλα το μονο που μπορουσαμε να ανασυρουμε απο τη μνημη μας ηταν μια λεξη, η κομματι λεξης, που μας φαινοταν οτι επαναλαμβανοταν συνεχεια, κατι σαν «ελιγιου» η «ελνιιου» η «εγλιγιουου» η κατι τετοιο τελος παντων, με την προσθηκη του γραμματος «μι» καπου στο ενδιαμεσο, αν και σταθηκε αδυνατο να βρουμε πως ακριβως συνδυαζοταν. Οταν ο ενθουσιασμος μας καταλαγιασε αρχισαμε να συνειδητοποιουμε την κατασταση στην οποια βρισκομασταν καθως και τα οσα ειχαμε διδαχθει για την πραγματικη Ιστορια της παρουσιας του Ανθρωπου στη Γη. Αυτο ηταν κατι πολυ πανω απο τις δυναμεις μας, ετσι καταφυγαμε κι οι δυο μας στη μοναδικη διεξοδο που μας δινοταν για να αποφυγουμε να σκεφτουμε σοβαρα και, ταυτοχρονα, να διατηρησουμε αλωβητο τον αυτοσεβασμο μας. Βυθιστηκαμε σε ενα βαθυ, μακαριο υπνο! Η αρνηση παντως του να σκεφτουμε πραγματικα τα οσα μας ειχε αποκαλυψει ο Κουλ κρατησε πολυ περισσοτερο απο εκεινο τον υπνο. Ακομα και οταν περπατησαμε σε αποκοσμα τοπια και ειδαμε παναρχαιους θρυλους να αποκτουν σαρκα και οστα, εξακολουθησαμε να αρνιομαστε, υποσυνειδητα, τις ιδιες μας τις εμπειριες. Διαπιστωσαμε οτι οι αντοχες του ανθρωπινου Κλαδου στον οποιο ανηκουμε, ενος Κλαδου που κυριολεκτικα ζει σε θερμοκοιτιδα, ειναι εξαιρετικα περιορισμενες. Ακομα και η περιβοητη ηλιθιοτητα που μας χαρακτηριζει δεν ειναι παρα μια μισο - ηθελημενη αντιδραση μας στο ασυλληπτο Συμπαν και στην θεση μας σ΄ αυτο. Ειχαμε κανει ενα μεγαλο βημα, ο Λακης κι εγω, και προσπαθουσαμε τωρα να κλεισουμε τα ματια στην Εικονα που μας ειχε αποκαλυφθει, μονο που αυτο δε θα μπορουσε να διαρκεσει για παντα. Αλλα ας συνεχισω την αφηγηση των γεγονοτων χωρις να προτρεχω.

 

Ξυπνησαμε περιπου ταυτοχρονα. Ειχαμε κανει κι οι δυο μας εναν αναζωογονητικο και - μαλλον ανεξηγητα - χωρις ονειρα υπνο. Οι κυλινδροι της τροφης ηταν γεματοι με παγωμενα, χλιαρα και ζεστα υγρα που ανεδιδαν υπεροχες ευωδιες. Φαγαμε, η μαλλον ηπιαμε, με ορεξη και μετα μπλοκαραμε! Αρχισαμε να λεμε ανοησιες, προσπαθοντας να ξεφυγουμε απο την τρομακτικη ανατροπη που ειχε συντελεστει σε καθε τι το οικειο, σε καθε τι το απτο. Μιλησαμε για τη διακοσμηση του δωματιου μας, για το ντυσιμο του Κουλ, φτασαμε να συζηταμε μεχρι και για τις εξετασεις μας στο Πανεπιστημιο! Το πραγμα ειχε καταντησει γελοιο, οταν ο Λακης κατεβασε μια θαυμασια ιδεα. Τα μπλοκακια που μας ειχε δωσει ο Κουλ και η προτροπη του να κρατησουμε ενα ειδος ημερολογιου ηταν οτι επρεπε για να αρχισουμε να προσεγγιζουμε τα απιστευτα γεγονοτα που ζουσαμε, πριν η κατασταση ξεφυγει τελειως απο τον ελεγχο μας.

 

Αρχισα να γραφω το χρονικο της περιπετειας μας, μιας περιπετειας που, δεν ειχα αμφιβολια για αυτο, μας κατετασε πολυ πιο ψηλα απο τους μεγαλους εξερευνητες που ειχα θαυμασει - και ζηλεψει - στα πυρετικα μου ξενυχτια συντροφια με τα βιβλια μου. Ηξερα πως και η πιο ασημαντη λεπτομερεια μετρουσε και προσπαθησα να μην παραλειψω απολυτως τιποτε απο τα συναισθηματα, τις σκεψεις και τις εμπειριες μου. Οπως το περιμενα, το γραψιμο μου εκανε πολυ μεγαλο καλο και με βοηθησε να συγκεντρωσω τις σκεψεις μου και να προσαρμοστω καλυτερα στο παρον. Παρ΄ ολα αυτα, επιασα κατ΄ επαναληψη τον εαυτο μου αφηρημενο να ζωγραφιζει καρτουνακια σε μια προσπαθεια να ξεφυγει απο τα γεγονοτα. Αλλα ηταν πολυ αργα πια για αυτο...  

 

Καποτε το γραψιμο τελειωσε και επιφυλαχτηκα να το εμπλουτισω αργοτερα με περισσοτερες λεπτομερειες. Ο Λακης εγραφε ακομα μετα μανιας και σκεφτηκα πως δεν θα ηταν σωστο να τον διακοψω. Αρχισα να στιβω το μυαλο μου προσπαθωντας να θυμηθω τη Γλωσσα που ειχα καταλαβει και μιλησει με τοση ευχερεια πριν απο λιγες μονο ωρες αλλα το μονο που καταφερα ηταν να με παρει παλι ο υπνος.

 

Με ξυπνησε ο Λακης. Ειχε κι αυτος τελειωσει τις σημειωσεις του και μου εξομολογηθηκε πως η σιωπη του εδινε στα νευρα. Συνειδητοποιησαμε κι οι δυο τοτε το ποσο σημαντικοι ημασταν πλεον ο ενας για τον αλλο, σε ενα Κοσμο που ειχε γινει ξαφνικα σκοτεινος κι απεραντος. Σκεφτηκαμε να συγκρινουμε τις σημειωσεις μας αλλα τελικα αποφασισαμε πως ειχε ερθει η ωρα να αναζητησουμε τη συσκευη για την οποια ειχε κανει λογο ο Κουλ. Αρχισαμε να κοιταμε ολογυρα, μη ξεροντας το τι ακριβως ψαχναμε, οταν ξαφνου ο τοιχος χαθηκε απο μπροστα μας και τη θεση του πηρε ενα τοπιο που θα εκανε καθε σκηνοθετη ταινιων Επιστημονικης Φαντασιας να εκστασιαστει.

 

Κοιταχτηκαμε απορημενοι αλλα ειχαμε πλεον αρχισει να συνηθιζουμε στα θαυματα και αφησαμε για καποια αλλη φορα τη διερευνηση της λειτουργιας του κρυφου μηχανισμου. Εκει μπροστα μας υπηρχε ολοζωντανη η εικονα του μυστηριωδους εσωτερικου της Γης που εχει εμπνευσει αμετρητους θρυλους και που η σαγηνη του μας ειχε ριξει σε αυτη την τρελη περιπετεια. Πλησιασαμε λιγο για να δουμε καλυτερα, οταν το τοπιο κινηθηκε μαζι μας, σα να βρισκομαστε μεσα του! Ειχαμε πιστεψει πως επροκειτο για κατι σα γιγαντοοθονη αλλα αυτο το αορατο Κατι, που ο Κουλ ειχε αποκαλεσει αδιαφορα «συσκευη» ξεπερνουσε κατα πολυ και την πιο τραβηγμενη φαντασιωση μας. Εχοντας ηδη λαβει καποια δειγματα της τεχνολογικης υπεροχης των Ανθρωπων που μας φιλοξενουσαν θα επρεπε να περιμενουμε κατι περισσοτερο απο τα επιτευγματα της Philips και της Sony αλλα το συστημα που ειχε τεθει στην υπηρεσια μας παρεπεμπε πιο πολυ στη Μαγεια παρα στην Τεχνολογια...

 

Φαγαμε ωρες και ωρες κοιτωντας, ερευνωντας αυτο τον καινουριο Κοσμο. Ωρες και ωρες, και ομως ηταν αδυνατο να χορτασουμε την περιεργεια μας που φουντωνε ολοενα και πιο πολυ την καθε στιγμη που περνουσε. Θυμαμαι οτι ηθελα πολυ ωρα να παω στην τουαλετα αλλα δακγωνα τα χειλη μου και κρατιομουν, μεχρι που δακρυσα. Θελαμε να σταματησουμε να κοιταμε, καθως τα μυαλα μας πονουσαν απο τον χειμαρρο των εικονων, των ηχων, των οσμων και των γευσεων που τα κατεκλυζαν, αλλα ηταν τελειως αδυνατον. Γιατι η Γη κρυβει στα σπλαχνα της αμετρητα θαυματα, αγνωστα κι αδιανοητα για τους κατοικους της επιφανειας της και η «συσκευη», οπως την ειχε αποκαλεσει ο οικοδεσποτης μας, ειναι, ισως, το μεγαλυτερο θαυμα απο ολα. Συσκευη; Μαλλον το ιδιο το Τριτο Ματι των Αποκρυφιστων!

 

Με τη βοηθεια αυτης της αορατης μηχανης μπορουσαμε να "κινηθουμε" κατα βουληση οπουδηποτε στο χωρο, σα να ημασταν παντοδυναμα πνευματα, με μονη εξαιρεση τα ιδιωτικα και καποια απο τα δημοσια κτιρια. Στη διαθεση μας ηταν ολη η επικρατεια των Εκαουαραλεμανεν, μια εκταση περιπου οσο η Ισπανια, η Γαλια, η Γερμανια και οι Κατω Χωρες μαζι, και το στρωμα της ατμοσφαιρας της, που το υψος του κυμαινεται απο τα δυο μεχρι τα επτα περιπου χιλιομετρα. Η μηχανη, αν μπορω να την αποκαλεσω ετσι, ειναι ενα ειδος software που επεκτεινει δραματικα τις ιδιοτητες του Τοιχου, ο οποιος αποτελει με τη σειρα του μια εξαιρετικα συνθετη συσκευη που εχει την δυνατοτητα να μπορει να επικοινωνει απ΄ ευθειας με το ανθρωπινο μυαλο. Αυτο που εχει τη μεγαλυτερη πλακα ομως ειναι το οτι δεν μεταδιδει μονο οπτικα ερεθισματα. Ακους, μυριζεις, γευεσαι και ακουμπας τα παντα, ακριβως σα να βρισκεσαι με το σωμα σου εκει. Ενοιωσα κρυο και ζεστη, αισθανθηκα τον ανεμο και τη βροχη, μυρισα λουλουδια και γευτηκα καρπους ακουγοντας τις κραυγες απιστευτων πουλιων με φοντο τον παφλασμο των κυματων σε καταμαυρες θαλασσες που δεν εχουν αντιφεγγισει ποτε το φως του Ηλιου. Ετρεξα, κολυμπησα, αιωρηθηκα και πεταξα ωσπου ενοιωσα ναυτια και ιλιγγο. Η μηχανη ανταποκρινεται στη βουληση, πριν καν συνειδητοποιησεις καποια επιθυμια σου, αυτη την εκτελει. Δε χρειαστηκε να καταβαλουμε καμμια συνειδητη προσπαθεια, η μηχανη προσαρμοστηκε αμεσως στα μυαλα μας και μας υπεδειξε το πως επρεπε να τη χειριστουμε. Υπακουε εξ ισου τις επιθυμιες και των δυο μας, εκτελωντας ποτε τη μια και ποτε την αλλη με μια ιεραρχηση που την αντιλαμβανομαστε κι οι δυο αλλα που ειναι πολυ δυσκολο να αποδοθει λεκτικα. Μπορουσαμε να ζουμαρουμε οπουδηποτε θελαμε και να μεγαλωνουμε την εικονα οσο τραβουσε η ορεξη μας. Οταν συνεχισα να μεγενθυνω ενα εξωτικο φυτο, προσπαθωντας να δω μεχρι που φτανουν οι δυνατοτητες της, εφτασα στο σημειο να βλεπω μεχρι και τους πυρηνες των κυτταρων του! Αναλογα με την ορεξη μας ακουγαμε ολοκαθαρα το πεταγμα μικροσκοπικων εντομων, δοκιμαζαμε αλλοκοτες γευσεις και νοιωθαμε σε ολο μας το σωμα το αγγιγμα της βροχης. Η πλεον χρησιμη λειτουργια της ομως ηταν το οτι απαντουσε σε καθε νοερη μας ερωτηση σχετικα με αυτα που αντικρυζαν τα ματια μας. Ενας χειμαρρος απο στοιχεια και πληροφοριες διοχετευοταν στα πεινασμενα μυαλα μας και μας προσφερε ανεκτιμητη βοηθεια ωστε να μη σαλταρουμε τελειως. Υπηρχαν και περιορισμοι βεβαια, η μυστηριωδης συσκευη αρνιοταν να μεταδωσει συνομιλιες ανθρωπων η να μας επιτρεψει να «χαϊδεψουμε» υπεροχες καταξανθες καλονες, αλλα αυτο ηταν κατι το απολυτως δικαιολογημενο και δε μας χαλασε καθολου το κεφι. Μολις συνηλθαμε απο το πρωτο ξαφνιασμα και καταλαβαμε τις δυνατοτητες που μας δινοταν ξεχυθηκαμε μπροστα.

 

Στην αρχη κινουμαστε αδιακοπα, σα μεθυσμενα ορτυκια, κοιταζοντας τα παντα, ζωα, φυτα, σπιτια, ανθρωπους, ωσπου νοιωσαμε οτι, αν δεν ερευνουσαμε με καποιο συστημα, θα τρελενομαστε. Αποφασισαμε πως η πρωτη μας προτεραιοτητα θα επρεπε να ειναι η κοινωνια της οποιας αποτελουσαμε πλεον μερος. Μπηκαμε σε δημοσια κτιρια και σε εικονοαρχεια, κατι σαν τη δικη μας τηλεοραση, οπως θα ειναι, ισως, διακοσια τοσα χρονια στο μελλον. Ακουσαμε πολιτευτες να αγορευουν και ποιητες να απαγγελουν ποιηματα. Με καποια περιεργη αλχημεια η Γλωσσα τους μας ηταν και παλι οικεια, λες και τη μιλουσαμε απο τα γενοφασκια μας. Ειδαμε, ακουσαμε, διαβασαμε και συντομα μας επιασε δεος. Η Χωρα των Εκαουαραλεμανεν, που σημαινει «οι Ανθρωποι της Εκαουαρ» η «Αυτοι που ερχονται απο την Εκαουαρ», ειναι μια εξαιρετικα πολιτισμενη Χωρα, σε βαθμο που θα μπορουσε να ειναι η Ουτοπια για τους βαρβαρικους και απολιτιστους ανθρωπους που συνωθουνται στην επιφανεια του Πλανητη, μακαριοι μεσα στην αγνοια και την αδιαφορια τους. Δεν υπαρχουν αρρωστιες, εκτος ισως απο ψυχικες, δεν υπαρχει αδικια η εγκλημα. Οι ανθρωποι ειναι στη μεγαλη τους πλειοψηφια ευθεις και δικαιοι, αν και εχουν ελαττωματα και μικροκακιες. Η Τεχνολογια βρισκεται σε υψη ασυλληπτα για μας, με χαρακτηριστικο δειγμα αυτη την ιδια τη συσκευη που χρησιμοποιουσαμε. Οι πρωτες υλες υπαρχουν σε ανεξαντλητες ποσοτητες και ειναι πολυ ευκολο να εξωρυχθουν, εκτος απο καποια σπανια μεταλλα, που τα προμηθευονται με διυληση του νερου των θαλασσων τους η τα εισαγουν απο αλλες περιοχες. Εκει ομως που ειναι απιαστοι ειναι η Ενεργεια. Παλιοτερα χρησιμοποιουσαν τα αφθονα ραδιενεργα μεταλλα που κρυβει η Γη στα σπλαχνα της, ειχαν ομως την τεχνολογια να μην αφηνουν ραδιενεργα καταλοιπα. Τωρα πλεον εχουν αφησει πισω τους καθε συμβατικη μεθοδο που θα μπορουσε να κατανοησει ο υπαναπτυκτος Κλαδος απο τον οποιο καταγομαστε. Χρησιμοποιουν την υπερκρυσταλλικη δομη του Πλανητη, μια συνθετη εννοια που εκφραζει το σχημα του, τη διαταξη των υλικων καθως και το συνολο των ηλεκτρομαγνητικων και βαρυτικων του υποπεδιων, συν ορισμενες ακομη μεταβλητες που η επιστημη μας τις αγνοει. Ολα αυτα συνθετουν μια ενιαια μαθηματικη εκφραση που υποδεικνυει συγκεκριμενα σημεια στα οποια, αν τοποθετηθουν κρυσταλλοι καθορισμενης συστασης, διεγειρονται, με αποτελεσμα την παραγωγη αφθονης δωρεαν ενεργειας διχως ρυπους και οικολογικη επιβαρυνση. Το πεδιο της Γης ειναι κατα καποιο τροπο ενιαιο με το υπερπεδιο ολοκληρου του Ηλιακου Συστηματος, πραγμα που σημαινει πως η ενεργεια που μπορει να αντληθει με αυτο τον τροπο ειναι πρακτικα ανεξαντλητη.

 

Οι πολεις τους ειναι εξαιρετικα ομοιομορφες και πολυ ευχαριστες στο ματι. Αποτελουνται απο γραφικοτατα σπιτακια με κυρτους τοιχους και στεγες, σχεδον σφαιρικα στο σχημα. Αυτα ειναι παντοτε ασπρα, με μικρη συμμετοχη αλλων χρωματων και κολλητα το ενα στο αλλο, ετσι ωστε να σχηματιζονται οικοδομικα συμπλεγματα που θυμιζουν τσαμπια. Αναμεσα τους υπαρχουν φιδογυριστα στενα δρομακια, γεματα μαγαζακια και φωτισμενα με περιεργα φωτα. Κενοι χωροι δεν υπαρχουν σχεδον καθολου ενω τα διαφορα μερη της πολης ενωνονται με μεγαλες υπογειες λεωφορους, στις οποιες κινουνται αθορυβα μεγαλα οχηματα. Η κυκλοφορια στην επιφανεια διεξαγεται κυριως με μεγαλοσωμα ζωα, κατι σαν υπερμεγεθη καγκουρω, με μεγαλα ομως μπροστινα ποδια, ετσι που διατηρουν μια ημιορθια σταση που δε θυμιζει κανενα απο τα γνωστα ειδη της Επιφανειας. Τα ζωα αυτα ειναι τα Αλμουου, για τα οποια μας εκανε λογο ο Κουλ. Μετα απο αρκετες ωρες παρατηρησης συνειδητοποιησαμε ποσο αλλοκοτα ειναι και ποσο εκπληκτικη θεση κατεχουν στην κοινωνια των Εκουαραλεμανεν. Ηταν ολοφανερο πως προκειται για πανεξυπνα οντα και πως διαθετουν καποιες τηλεπαθητικες ικανοτητες. Ειναι απολυτα αφοσιωμενα στον συγκεκριμενο Ανθρωπινο Κλαδο και τον οποιο υπηρετουν πιστα, αλλα μονο οταν προκειται για καλους σκοπους. Ετσι, εκτος απο το να ειναι θαυμασια υποζυγια εκτελουν και χρεη αστυνομικων, κατι σαν τους δικους μας σκυλους που περιφρουρουν τυφλους μικροπωλητες αλλα εδω η δικαιοδοσια τους φτανει μεχρι τη συλληψη και ακινητοποιηση ανθρωπων οταν αυτοι διαπρατουν συγκεκριμενα αδικηματα! Ο πιο σημαντικος ομως ρολος τους ειναι οτι παρεχουν καποιο ειδος προστασιας εναντια σε καποια αδιευκρινηστη επιβουλη, που, απ΄ οτι συμπεραιναμε, θα πρεπει να ειχε σχεση με αυτον τον περιεργο πολεμο για τον οποιο μας ειχε μιλησει ο Κουλ. Οταν στρεφαμε την προσοχη μας σε καποιο απο αυτα τα πλασματα εδειχνε να το αντιλαμβανεται και αρκετες φορες καποιο απο αυτα εστρεφε τα πανεμορφα, μαυρα ματια του κατευθειαν απανω μας.

 

Αναμεσα στις πολεις υπαρχουν ελαχιστα κτισματα, κυριως μικρες αγροικιες και καποια δημοσια κτιρια. Οι εκτασεις αυτες αποτελουνται απο καλλιεργημενους αγρους και αγρια φυση σε ιση περιπου αναλογια. Ελαχιστοι δρομοι τις διατρεχουν, αλλοι υπεργειοι και αλλοι υπογειοι. Στους ουρανους πετουν αρκετα οχηματα που θυμιζουν αεροπλανα χωρις φτερα η ελικοπτερα χωρις ελικες, με τα οποια διεξαγεται κυριως η κυκλοφορια. Μπορουν να προσγειωνονται και να απογειωνονται απο οπουδηποτε, αν και αυτο γινεται κυριως σε ειδικα διαμορφωμενους χωρους. Τα οχηματα αυτα ειναι δημοσια, μπορει καποιος να τα ενοικιασει αλλα οχι και να τα αποκτησει, πραγμα που ισχυει ακομα και για τα πλεον εξεχοντα μελη της κοινωνιας τους. Αυτο ομως που μας τραβηξε την προσοχη ηταν μια αλλη κατηγορια  μεγαλων, αργοκινητων και αχαρων ιπταμενων οχηματων, που τα βαφτισαμε «ιπταμενες μαουνες». Ειναι γεματα στομια και λεπτες προεξοχες, σαν κεραιες, και δεν εχουν πιλοτους η επιβατες. Πετουν παντου διαγραφοντας κυκλους, αλλαζοντας αργα υψος. Εχουν απολυτη προτεραιοτητα εναντι των επιβατηγων και εξυπηρετουν πολλους σκοπους. Ειναι ηλεκτρονικα ματια που καταγραφουν τα παντα, πανω, κατω και γυρω τους και η διεισδυτικη τους ματια μπορει να διαπερασει πολλα μετρα ακομη και σε συμπαγη υλικα. Δεν εχουν ομως καμμια σχεση με σεναρια τυπου «Big Brother». Η παρακολουθηση που επιτελουν δεν εχει να κανει με τους πολιτες που κινουνται αμεριμνοι απο κατω. Πρωτα πρωτα μελετουν διαρκως τις αυξομοιωσεις των πληθυσμων μιας σειρας απο ειδη μικροοργανισμων και εντομων. Ανιχνευεται επισης σε μονιμη βαση η συσταση της ατμοσφαιρας και η περιεκτικοτητα της σε διαφορους ρυπους, φυσικους και μη. Οι μηχανες αυτες μπορουν να παρεμβαινουν και να μειωνουν τους πληθυσμους των μικροοργανισμων η τις συγκεντρωσεις των συστατικων της ατμοσφαιρας, οταν αυτο κρινεται αναγκαιο, σε συνεργασια με επιγειους σταθμους. Και παλι ομως η κυρια λειτουργια τους φαινεται να ειναι καποιο ειδος παρακολουθησης ενος "κατι" που μας διεφευγε, μια αγρυπνη εποπτευση και παρεμβαση που αφορουσε καποια υπουλη απειλη που προερχοταν απο τους πανισχυρους εχθρους αυτου του θαυμασιου Λαου και που μπορουσε να παρει μορφες που σε μας ηταν τελειως ακατανοητες.

 

Εξω απο τις πολεις τους βρισκονται τα περισσοτερα απο τα μεγαλα κτιρια, αποθηκες, εργοστασια, σταδια διαφορων αθληματων και μουσεια. Ο Λαος αυτος λατρευει τα μουσεια καθε ειδους και ειμαστε σιγουροι οτι παμπολλα απο τα χαμενα εργα τεχνης των Ανθρωπων της Επιφανειας φυλασσοταν εδω. Παρακολουθοντας την καθημερινη ζωη των Εκουαραλεμανεν συνειδητοποιουσαμε ολοενα και περισσοτερο τις πολυ σημαντικες ομοιοτητες αλλα και τις πολυ σημαντικες διαφορες που εχουμε σε ολα τα επιπεδα. Παρτε για παραδειγμα το πιο δημοφιλες τους αθλημα. Διεξαγεται σε μεγαλα σταδια, οπου δυο ομαδες αγωνιζονται η μια εναντιον της αλλης, οπως ακριβως συμβαινει και με εμας. Παρολο ομως που ειναι εξαιρετικα δημοφιλες δε μεταδιδεται ποτε οπτικα παρα μονο απο το ραδιοφωνο. Οι παιχτες βρισκονται τοποθετημενοι ο καθενας σε μια ατομικη, κυκλικη περιοχη, κρατουν μεγαλα ραβδια και κυνηγουν ενα μικροτερο κομματι ξυλου, που πρεπει να προωθηθει προς την αντιπαλη περιοχη χωρις να ακουμπησει στο εδαφος. Κατι δηλαδη αναμεσα στο μπασκετ, το βολλευ και το... ξυλικι, που επαιζα οταν ημουν μικρος. Αλλα οι ομαδες δεν εχουν παιχτες η, ισως θα επρεπε να το διατυπωσω αλλοιως, δεν εχουν οπαδους. Αυτο επειδη οι παιχτες στο καθε παιχνιδι επιλεγονται με κληρο αναμεσα στους οπαδους! Συγκεντρωνονται βαθμοι και υπαρχουν διαιτητες, αλλα κανενας απο τους αγωνες που διεξαγονται δεν εχει την παραμικρη επιδραση στην κατακτηση του πρωταθληματος! Αυτο που συμβαινει ειναι το εξης: Στο τελος καθε σαιζον οι ομαδες μαζευονται ανα δυο σε διαφορετικους χωρους. Εκει υπαρχει μια μεγαλη μεταλλικη επιφανεια που στερεωνεται καθετα σε ραγες στο εδαφος απο ενα υδραυλικο μηχανισμο που της επιτρεπει να κινειται μπρος πισω με μεγαλη ευκολια. Ισος αριθμος παιχτων τοποθετουνται εκατερωθεν της και αρχιζουν να τη σπρωχνουν ο ενας προς την κατευθυνση του αλλου. Νικητης ανακηρυσσεται αυτος που θα την σπρωξει μεχρι καποιο σημειο προς τη μερια των αντιπαλων. Οι νικητες του καθε γυρου αναμετρωνται μεταξυ τους σε επομενα ματς, μεχρι να βγει ο υπερνικητης. Μη μπορωντας να κατανοησουμε τον ρολο που επαιζαν ολα τα προηγουμενα παιχνιδια με το ξυλο, ρωτησαμε σχετικα τον Κουλ, σε μια απο τις επομενες συναντησεις μας, για να λαβουμε την απαντηση πως δεν επαιζαν κανενα βαθμολογικο ρολο αλλα εμψυχωναν τις ομαδες και αυξαναν το αισθημα ομοψυχιας μεταξυ των παιχτων - οπαδων. Εδω ας βαλουμε τρια θαυμαστικα κι αλλα τοσα ερωτηματικα...

 

Σε πολλους τομεις οι υλικες αλλα και οι κοινωνικες τους δομες θυμιζουν τις αντιστοιχες δικες μας, αν προσπαθησει κανεις να τις φανταστει σε ενα μελλον διακοσια με τρακοσια χρονια απο σημερα. Σε πολλα σημεια ομως ο πολιτισμος τους εχει τραβηξει παραξενους δρομους, που μας ηταν ακατανοητοι και μας γεννουσαν το δεος. Το πλεον αμεσα φανερο δειγμα διαφορετικοτητας ειναι ο τροπος με τον οποιο διατρεφονται. Γενικα προτιμουν τις υγρες μορφες τροφιμων, οπως αλλωστε ειχαμε ηδη διαπιστωσει. Τα τροφιμα αυτα παρασκευαζονται απο διαφορες επιχειρησεις που βρισκονται, ολες ανεξαιρετως, κατω απο το εδαφος. Καθε νοικοκυριο διαθετει ενα συστημα επιλογων που αναλαμβανει να μεταφερει το ειδος και την ποσοτητα που επιλεγεται κατευθειαν στον τοπο καταναλωσης, μεσω ενος απιστευτου δικτυου απο σωληνες που διατρεχουν τις πολεις και την υπαιθρο και ενωνουν το καθε οικημα με μυριαδες διαφορετικους προορισμους. Δεν προκειται ομως για απλους σωληνες, αλλα για σωληνωτες κατασκευες με αρκετο παχος, μεσα στο οποιο βρισκονται και λειτουργουν εξαιρετικα εξελιγμενα συστηματα χημικης, βιολογικης και φυσικης επεξεργασιας των υγρων που διακινουνται μεσα σε αυτες! Ετσι τα τροφιμα παρασκευαζονται και υφιστανται διαφορες επεξεργασιες καθως διοχετευονται προς την καταναλωση. Εδω η μαγειρικη συνισταται στην επιλογη διαφορων συστατικων που αναμιγνυονται σε χρονο και θερμοκρασιες της επιλογης του ενδιαφερομενου. Τα καθε λογης λειμματα τωρα ταξιδευουν απο οχετους και υπονομους, υφισταμενα διαφορες αλλαγες απο τους μηχανισμους του δικτυου και - προς μεγαλη μας εκπληξη και φρικη - ενωνονται και ανακατευονται με τις ουσιες που χρησιμοποιει το συστημα παραγωγης τροφιμων!! Μπλιαχ και παλι μπλιαχ!. Ευτυχως για μας που υπαρχουν και στερεα τροφιμα που παρασκευαζονται με πιο συμβατικους τροπους. Ενεργοντας με συνεση και κατοπιν σιωπηρης συμφωνιας ο Λακης κι εγω αποφυγαμε να ερευνησουμε τις πρωτες υλες παρασκευης τους, για καλο και για κακο.

 

Κατω απο αυτες τις απιθανες εγκαταστασεις βρισκονται αποθηκες και εργοστασια και, ακομα πιο κατω, υπαρχουν αδειοι χωροι που ειναι τιγκα σε συστηματα συναγερμου και αμυνας. Οι πληροφοριες για τις τεχνολογιες που χρησιμοποιουνται εκει καθως και η  φυση του πιθανου εχθρου ηταν ταμπου για τη συσκευη διερευνησης που χρησιμοποιουσαμε. Οπως μαθαμε αργοτερα, το ολο θεμα οχι μονο ειναι απορρητο για την πλειοψηφια των πολιτων αλλα και αποφευγεται σα θεμα συζητησης. Πολυ λιγοι κατεβαινουν εκει κατω και παντοτε λαμβανοντας πολλες προφυλαξεις. Κατανοουσαμε πως ολα αυτα αφορουσαν τον μυστηριωδη τους πολεμο, συνηθως «ψυχρο» αλλα ενιοτε «θερμο» και, για μια φορα, μακαρισαμε την τυχη μας που ειμαστε παιδια μιας Κοινωνιας πιο πρωτογονης αλλα και πιο ανεμελης μεσα στην αγνοια της.

 

Βιαστηκαμε να εγκαταλειψουμε την εξερευνηση σε αυτους τους ημιαπαγορευμενους τοπους, που μας προκαλουσαν ενα ακαθοριστο αισθημα ανησυχιας αναμιγμενης με καταθλιψη. Υπηρχαν τοσα και τοσα θαυματα στις πολεις και στα ομορφα, πολυχρωμα δαση, στις λιμνες και στις θαλασσες που στολιζαν αυτη την υπογεια χωρα ωστε να υποβιβαζουν και την πιο αχαλινωτη φαντασια των παραμυθαδων της Επιφανειας στο επιπεδο μιας ρηχης κοινοτυπιας. Συντομα αφησαμε τα ανθρωπινα εργα και στραφηκαμε στη Φυση που μας αποκαλυπτοταν και που ηταν για μας ενας συγκερασμος γνωστων και ολοτελα ανοικειων, σχεδον εξωγηινων μοτιβων. Ημασταν και οι δυο αγγιγμενοι μεχρι τα τρισβαθα της ψυχης μας απο το τρομερο σοκ που ειχαμε δεχτει. Δεος και θαυμασμος ειχαν εκτοπισει σχεδον καθε αλλο συναισθημα απο μεσα μας. Σχεδον! Στο κατω κατω αυτα τα συναισθηματα ειναι απολυτως αναμενομενα απο την ανθρωπινη ψυχοσυνθεση, θα τα ενοιωθε ακομα κι ο πλεον χοντροπετσος συμπολιτης μας, ισως ακομα και καποιοι απο τους πολιτευτες μας. Δεν ηταν ομως κανενα απο τα επιτευγματα αυτου του Πολιτισμου που εκαναν να αναβλυσουν δακρυα απο τα ματια μας, δακρυα που ματαια προσπαθησαμε να κρυψουμε ο ενας απο τον αλλο, ουτε και τα απιστευτα ζωα και φυτα που γεμιζαν αυτη την κρυμενη γη με τα χρωματα και τους ηχους τους. Τουναντιον, ηταν κατι που ενω στην καθημερινη μας ζωη, πισω στην μισοξεχασμενη Αθηνα δεν θα μας προκαλουσε τιποτε περισσοτερο απο καποια διαθεση για ευνοικα σχολια, εδω πραγματικα μας συγκλονισε: Πανω σε ενα χαμηλο λοφο καλυμμενο απο χαμηλη, σκουροπρασινη βλαστηση, καταμεσις της Πρωτευουσας τους και λουσμενος στο κεχριμπαρι φως ενος ουρανου χωρις αστερια και ηλιο, στεκοταν ενας μεγλοπρεπης Αρχαιοελληνικος Ναος αττικου ρυθμου, πλαισιωμενος με σειρες απο αγαλματα μαρμαρινα, χαλκινα και χρυσα, αγαλματα που ομοια τους υπηρχαν στις μουσιακες αιθουσες τις αφιερωμενες στον Αρχαιο Πολιτισμο της χωρας μου, σε καθε μεγαλη πολη της Επιφανειας. 

 

(Μέρος Α')    (Μέρος Γ')

 


 

ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ