ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΣΕΛΙΔΑ

 


 

Bαθιά, πολύ βαθιά...  (Μέρος Γ')

 

(Μέρος Α')    (Μέρος B')

 

Αυτο το απιστευτο κτισμα, καθως και αλλα, παρομοια, που ανακαλυψαμε αργοτερα, εγιναν πλεον το επικεντρο της εξερυνησης μας. Με τις ψυχες μας γεματες δεος, χωρις να μιλαμε και χωρις να κοιταμε ο ενας τον αλλο, ισως για να κρυψουμε τα δακρυα της συγκινησης που ετρεχαν στα προσωπα μας, προσπαθουσαμε να αποκρυπτογραφησουμε το ρολο που επαιζαν αυτα τα αινιγματικα κτισματα, τα τοσο διαφορετικης τεχνοτροπιας απο οτιδηποτε αλλο ειχαμε δει στις χαρουμενες πολεις αυτου του Λαου. Δεν ηταν ομως καθολου ευκολο! Ανθρωποι δε μπαινοβγαιναν απο τις κλειστες τους πορτες και το μαγικο μας «ματι» σταματουσε στους μαρμαρινους τοιχους τους. Στραφηκαμε τοτε στα αρχεια που ηταν καταχωρημενα στις μνημες της Συσκευης και, αργα και κοπιαστικα, γιατι η ψυχοσυνθεση των κατασκευαστων τους διαφερει απο τη δικη μας, ανακαλυψαμε στοιχεια απο τη λατρεια των υπεργηινων Οντοτητων που αποτελουν τους επιλεγμενους προστατες και οδηγους των Εκουαραλεμανεν. Αργα και κοπιαστικα! Ειχαμε απελπιστει απο την αδυναμια μας να αποκρυπτογραφησουμε το πραγματικο νοημα των οσων μας εδειχναν τα εικονοαρχεια και αρχισαμε να ευχομαστε να ηταν διπλα μας ο Κου, και σε υπομονετικη διαθεση μαλλιστα, ωστε να απαντησει στα αμετρητα ερωτηματικα μας, οταν το γνωριμο πλεον ανοιγμα εμφανιστηκε στον τοιχο και ιδου, το υποκειμενο του ποθου μας εκανε την εμφανιση του με σαρκα και οστα. Τον κοιταξαμε για λιγο σα χαμενοι, να αιωρειται σα φαντασμα με φοντο ενα αλσυλιο γεματο αγαλματα αρχαιοελληνικου στυλ, μη μποροντας να καταλαβουμε αν τον βλεπαμε μεσω της Συσκευης η αν ηταν οντως μαζι μας στο δωματιο. Το γεματο υπονοουμενα βλεμμα του μας επεισε για το δευτερο και θυμαμαι πως ευχαριστησα την τυχη μας  που τον ειχε φερει στην πιο καταλληλη στιγμη. Η τυχη μας ομως τελειωσε εκει γιατι, πριν καλα καλα προφτασουμε να χαρουμε, ο Κου μας εκανε σαφες πως υπηρχε ενα επειγον μηνυμα για μας και καθε ερωτηση θα επρεπε να περιμενει καποια αλλη στιγμη. Κατσουφιασμενοι λουφαξαμε, απροθυμοι να αποσυνδεθουμε απο τη Συσκευη, αλλα ο Κου εκανε ενα νευμα και ο εξω Κοσμος αντικατασταθηκε απο τους απαλα φωτισμενους τοιχους του δωματιου μας και απο μια αναγουλιαστικα γλυκερη μουσικη, σαν κι αυτη που ακους στα αεροπλανα, οταν η πτηση εχει καθυστερηση. Κατασατισμενοι ανοιξαμε τα στοματα μας για τα δεοντα, ομως αυτος ηταν πιο γρηγορος:

 

"Κυριοι εχω πολυ σημαντικα και ευχαριστα νεα για σας, παρακαλω λοιπον να συγχωρησετε τους αποτομους τροπους μου και να μου χαρισετε για λιγο την προσοχη μας. Ευχαριστω." Για καποιο αγνωστο λογο μας μιλουσε σε απταιστα «Ελληνικα της πιατσας», πραγμα εξαιρετικα βολικο σε 'κεινη τη δυσκολη στιγμη. "Οπως ξερετε ειχαμε αποφασισει να παραμεινετε κλεισμενοι σ΄ αυτο εδω το οικημα για ενα διαστημα περιπου τριαντα με σαραντα ημερων. Για λογους που σας εχω εξηγησει και που σχετιζονται με την πνευματικη σας ισορροπια η προσαρμογη σας στο νεο περιβαλλον θα πρεπει να γινει σταδιακα, μεσω της χρησης της τεχνολογιας επεκτασης της συνειδησης που κατεχουμε και με την οποια εχετε ηδη εξοικειωθει. Χμμ, παραεξοικειωθει μαλιστα, θα ελεγα. Λοιπον, αναγκαστηκαμε να αναθεωρησουμε αυτη μας την αποφαση, κι αυτο για δυο λογους. Ο πρωτος" κι εδω μας εριξε μια παρατεταμενη, εξεταστικη ματια, οπως συνηθιζε να κανει ο λεκτορας της Ανοργανης Χημειας, "αφορα τη σπουδη που δειξατε στη χρηση της Συσκευης, σπουδη αναμενομενη βεβαια, με βαση τα οσα γνωριζουμε για σας, αλλα εσεις ξεπερασατε καθε προσδοκια! Εχετε δεκαοχτω ωρες να φατε, να πιειτε η να κλεισετε τα ματια σας, για να μην αναφερθω και στις πλεον πιεστικες αναγκες ολων των Κλαδων του Ανθρωπου..." Εδω εγινα κατακοκκινος σαν διαλυμα φουξινης γιατι συνειδητοποιησα οτι ολη αυτη την ωρα χοροπηδουσα ελαφρα σε μια απελπιδα προσπαθεια να καθυστερησω λιγο το αναποφευκτο αδειασμα της φουσκας μου στο πατελονι μου. Ατιμη φουσκα! Μιας κι ο Λακης βρισκοταν σε μαλλον χειροτερη θεση εγινε εδω ενα διαλειμμα, χωρις περιττες εξηγησεις, οπου η μεν φουσκες μας αδειασαν τα δε στομαχια μας γεμισαν. Αρκετα ανακουφισμενοι επιστρεψαμε στην κουβεντα μας με τον Κου.

 

"Οπως ελεγα λοιπον, ο υπερβολικος σας ζηλος μας κανει να ανησυχουμε για σας, αν κι εγω, μεταξυ μας, ανησυχω περισσοτερο για τη Συσκευη. Αυτος ειναι ο πρωτος λογος. Ο δευτερος και πιο σημαντικος ειναι ενα εξαιρετικα σημαντικο για μας γεγονος, που επροκειτο να συμβει λιγες μερες αργοτερα αλλα που η ημερομηνια τελεσης του αποφασιστηκε τελικα να ειναι η αυριανη. Επειδη δε θα θελαμε να χασετε αυτη την σπανια ευκαιρια αποφασιστηκε οτι σε λιγες ωρες απο τωρα θα σας επιτραπει να κυκλοφορησετε ελευθερα στην πολη μας. Πως σας φαινεται;" Πως να μας φαινοταν; Οι ερωτησεις επεσαν βροχη αλλα ο Κου μας ακουγε με ενα μισοειρωνικο μισοσυγκαταβατικο χαμογελο σαν τον καθηγητη της Κρυσταλλογραφιας, ετσι και πηγαινε καποιος ανοητος για αναθεωρηση του γραπτου του. Καποια στιγμη συνειδητοποιησαμε οτι τζαμπα ρωτουσαμε και κλεισαμε τα στοματα μας μπας κι ανοιξει αυτος το δικο του.

 

"Οι ερωτησεις σας ειναι δικαιολογημενες αλλα πως περιμενετε να σας τις απαντησω; Ακομα κι αν ειχαμε αφθονο χρονο, που δεν εχουμε, καθε δικη μου απαντηση θα δημιουργουσε πολλες νεες αποριες, ετσι δεν ειναι; Δεχτειτε το, ξεφτερια μου, ειναι αδυνατο να σας λυσω ολες τις αποριες. Σκοπος μου ειναι να σας προετοιμασω για την μεγαλη στιγμη που θα κυκλοφορησετε ελευθεροι και για το πολυ σημαντικο γεγονος του οποιου θα γινετε μαρτυρες. Δεν εχω κανενα λογο να σας αφησω να αναρωτιεστε περι τινος προκειται κι ετσι εξηγουμε ευθυς αμεσως. Μια κοινωνια σαν τη δικη μας δε θα μπορουσε παρα να ειναι περα για περα δημοκρατικη, βασισμενη, πανω απ΄ ολα στην ισοτητα των μελων της. Επειδη θελουμε οι θεσμοι και η Δικαιοσυνη να λειτουργουν πραγματικα..." Τωρα με ξανακοιταζε με νοημα η ειχα τη μυγα και μυγιαζομουνα, δεν ειμαι σιγουρος "...εχουμε θεσπισει αρκετες Αρχες, ανεξαρτητες μεταξυ τους που εποπτευουν η μια την αλλη με καποιο συγκεκριμενο συστημα που η πειρα αιωνων εχει αναδειξει σαν το καλυτερο. Ενταξει ως εδω;" Ενταξει, αρκει να ελειπαν το υφος και τα υπονουμενα. "Τωρα θα πρεπει να σας εξηγησω και κατι αλλο και σας παρακαλω να προσεξετε, γιατι δεν ειναι απο αυτα που εξηγουνται με δυο λογια." "Σε κρετινους της Επιφανειας ε; Πεστο,ντε, γιατι δεν το λες;" σκεφτηκα, ριχνοντας του κι εγω μια αποδοκιμαστικη ματια. Ε ναι, με ειχε πιασει το αντιδραστικο μου απο τοτε που μου εκλεισε τη Συσκευη, με το ετσι θελω. "Λοιπον πιστευω να ειστε εξοικειωμενοι με την εννοια του «Τσι» η του «Πρανα» η και αλλες παρομοιες, κληρονομια αρχαιοτερων Πολιτισμων της Επιφανειας στη δικη σας Γενια."

 

"Ναι, βεβαια! Πως, αμε!" πεταχτηκε ο Λακης καταχαρουμενος που ακουγε επιτελους και για κατι που γνωριζε καλα. Πραγματι το σπιτι του ηταν γεματο με βιβλια περι των «κρυφων δυναμεων του Ανθρωπου» και τα παρομοια. Ειχα ριξει κι εγω ματιες σε καποια απο αυτα αλλα τα παρατησα γιατι μου ειχαν φανει κομματι βλακωδη.

 

"Ειναι ατυχημα που εχετε χασει αυτη την αρχαϊκη Γνωση, αν και τη διατηρειτε εν μερει σε υποσυνειδητο επιπεδο. Σ΄ αυτη τη διαισθητικη επιγνωση βασιζομαι για να με καταλαβετε. Υπαρχει καποιο ειδος, πως να το πω, κατι σαν αδιαμορφωτη Ενεργεια, διαχυτη παντου στο Συμπαν, που αποτελει τη βαση για την εκδηλωση της Ζωης. Αυτη η Ενεργεια εκδηλωνεται κυριως εμμεσα στην υλικη Δημιουργια και δε μπορει να γινει αμεσα αντιληπτη απο εμας. Αυτο που αντιλαμβανομαστε ειναι τα αποτελεσματα της. Οπως ειπα, εκδηλωνεται σαν Ζωη αλλα και σαν Νοηση και σαν Τεχνη και σαν Υγεια. Τρεφομαστε την καθε στιγμη απο αυτη και καποια χαρισματικα ατομα μπορουν να τη χρησιμοποιουν και μεσα απο αλλα καναλια, ειτε για να βοηθησουν ειτε για να βλαψουν. Η Ενεργεια αυτη δεν ειναι ακριβως ουδετερη, φαινεται να εχει μια δικη της ροπη προς ορισμενες κατευθυνσεις, αλλα τωρα δεν μπορουν να ειπωθουν αλλα πανω σε αυτο το θεμα, γιατι θα ξεστρατισουμε. Στο ανθρωπινο επιπεδο τωρα, καποιοι απο εμας εχουν μεγαλυτερες ικανοτητες να την αντλουν και να την αξιοποιουν, με αποτελεσμα να ξεχωριζουν με διαφορους τροπους, αναλογα με την κλιση τους. Αλλοτε γινονται ηγετες, αλλοτε επιστημονες η καλλιτεχνες, αλλοτε αναχωρητες η μυστικιστες. Μπορει να γινουν θεραπευτες η να σταφουν εσωτερικα και να φτασουν σε μια κατανοηση του Συμπαντος που εμεις οι υπολοιποι δε θα την φτασουμε ποτε. Εμεις επιλεγουμε το πιο χαρισματικο ατομο και του προσφερουμε ενα ηγεμονικο ποστο. Μη φαναστειτε οτι ειναι σαν τους δικους σας μοναρχες, απλα εχει τη δυνατοτητα να ελεγχει οποιαδηποτε απο τις Αρχες και οταν διαφωνει σε καποιο σοβαρο ζητημα μπορει να το φερει για συζητηση στο ανωτατο οργανο εξουσιας, την Γενικη Εθνοσυνελευση. Αν και δεν εχει το διακαιωμα να απαιτησει συμμορφωση με τη γνωμη του, αυτη λαμβανεται πολυ σοβαρα υπ΄ οψιν."

 

Αν και ημουν απολυτα συγκεντρωμενος στα οσα ελεγε ο Κου, εριχνα ανησυχες ματιες προς την πλευρα του φιλου μου, ο οποιος ειχε αρχισει να ξεροκαταπινει και να κουνιεται σπαστικα απο το ενα ποδι στο αλλο. Φοβομουν πως αυτα που ακουγε ηταν κατι περισσοτερο απο οτι θα μπορουσε να χωνεψει, οντας δηλωμενος «αντεξουσιαστης» με συμπαθεια προς τον «αναρχοαριστερο χωρο». Και πραγματι, οπως το φοβομουν ο Λακης καποια στιγμη εξεραγει.

 

"Για μια στιγμη, μεγαλε, για, για, για μια στιγμη..." Οταν ο Λακης αρχιζε να ψευδιζει ηταν εκτος ελεγχου. "Τι θελεις να πεις δηλαδη; Οτι βαζετε στο σβερκο σας..." Ηταν φανερο που το πηγαινε, αλλα ο Κου του εκοψε τη φορα.

 

"Υποθετω οτι εχω να κανω με εξυπνους ανθρωπους με ανοιχτα μυαλα, οχι με υστερικους που προσπαθουν να κρινουν μια ξενη κουλτουρα με βαση εξαρτημενα ανακλαστικα που τους εχει επιβαλλει το στενο πλαισιο της οχι ιδιαιτερα φωτισμενης κοινωνιας στην οποια ζουσαν. Οταν επιλεγεται καποιος για το υστατο αξιωμα της κοινωνιας μας του ζηταμε μια μεγαλη θυσια, δεν του κανουμε χαρη. Σας φαινεται παραξενο; Φανταστειτε τον Χαιζεμπεργκ, φανταστειτε τον Εζρα Παουντ η τον Μοτσαρτ, πως θα τους φαινοταν αν τους ελεγαν να εγκαταλειψουν το ταλεντο τους και να αφοσιωθουν στην εξυπηρετηση των συνανθρωπων τους; Λετε να τους παρηγορουσε ενας γερος μισθος και η τιμιτικη διακριση να παριστανται σε ορκωμοσιες και παρελασεις; Σας εχω τονισει οτι οι καιροι που διαγουμε ειναι θολοι, οι κινδυνοι και τα ρισκα πολυ μεγαλα. Εχουμε αναγκη τα φωτισμενα μυαλα και ναι, τους ανθρωπους που ξεχωριζουν. Το ιδιο κανουν ολα τα ζωα που δημιουργουν ομαδες, το ιδιο εκανε και ο Ανθρωπος οδηγημενος απο το ενστικτο, καθε φορα που απειλειται η υπαρξη του. Συμπλεγματα και κουφιοι ιδεαλισμοι δεν χωρουν εδω, εγινα σαφης;"

 

Ειχε γινει, και με το παραπανω

 

"Ωραια λοιπον, συνεχιζω. Εμπειρικα εχει τεκμιριωθει πως οι ικανοτητες για τις οποιες μιλαμε ειναι σε μεγαλο βαθμο κληρονομουμενες. Περνανε στα γονιδια, και ισως πανε ακομα πιο βαθεια απο τα χρωμοσωματα. Δεν ειμαστε σιγουροι, γεγονος παντως ειναι πως τα τελευταια διακοσια χρονια η διακριση παραμενει στους απογονους μιας και μονο οικογενειας." Ο καημενος ο Λακης παλευε να συμβιβασει τις αγαπημενες ιδεες του με τα οσα ακουγε, αλλα αυτο το τελευταιο του ηρθε ταμπλας.

 

"Δη, δη, δη, δηλαδη θελεις να πεις πως ολα αυτα τα χρονια, εχετε φτιαξει μια δυναστεια..."

 

Ο Κου τον εκοψε και παλι αλλα αυτη τη φορα πιο μαλακα, σχεδον χαμογελαστα:

 

"Θα πρεπει να μαθετε να μη βιαζεστε να κρινετε ετσι ευκολα, ποσο μαλλον κοινωνιες που ξεπερνουν κατα πολυ αυτη απο την οποια προερχεστε. Τα πραγματα δεν ειναι τοσο τραγικα και επειδη καταλαβαινω τις αντιρρησεις σας θα προσπαθησω να σας εξηγησω, αρκει να με αφησετε να τελειωσω χωρις να με διακοπτετε. Πρωτα πρωτα, θα πρεπει να σας κανω σαφες πως η θεση αυτη εχει τρομερη ευθυνη, το βαρος της οποιας δεν ξαπληρωνεται με τιποτα. Επειτα, δεν ειναι λιγες οι φορες που προταθηκε καποιο αλλο προσωπο σαν αντικαταστατης. Υπαρχουν διαδικασιες που δειχνουν στα σιγουρα το ποιος ειναι ο πλεον καταλληλος και στα τεστ που εγιναν ο νεος υποψηφιος ευχοταν να παραμεινει ο παλιος στην θεση και ο παλιος ηθελε ολοψυχα να αντικατασταθει με το νεο. Συζηταμε εδω για ανωτερους ανθρωπους που εχουν αρθει πανω απο τις παιδικες φιλοδοξιες των λιγοτερο εξελιγμενων συνανθρωπων τους. Και στον δικο σας τον Αινσταιν ειχε προταθει να γινει προεδρος του τοτε νεοιδρυμενου Κρατους του Ισραηλ. Δεχτηκε; Ολοι τους θελουν ν΄ ακολουθησουν δικους τους δρομους, δικες τους αναζητησεις... Ελεγα λοιπον πως καθε λιγα χρονια αντιπαραθετουμε καποιο νεο υποψηφιο αλλα, και με ολη τη δεδομενη προθυμια των Κυβερνητων μας, ετσι τους αποκαλουμε επι τη ευκαιρια, κανενας τους δεν καταφερε να αντικαταστησει τους απογονους αυτης της οικογενειας. Πιστευω οτι αυτο θα γινει καποτε, ισως στο αμεσο μελλον, ισως αργοτερα, αλλα υπαρχει ενας συγκεκριμενος μηχανισμος που τεινει να διαιωνισει το Status Quo. Απο τη μια εχουμε την κληρονομικοτητα κι απο την αλλη το γεγονος οτι τα μελη της οικογενειας των Κυβερνητων μας παντρευονται εξεχοντα μελη του Εθνους μας, κι αυτο γινεται με μια στανταρ διαδικασια. Αυτη ακριβως τη διαδικασια που διασφαλιζει την μεταβιβαση αυτων των εξτρα ιδιοτητων θα σας περιγραψω τωρα, γιατι αυτο ειναι και το εξτρα γεγονος το οποιο θα παρακολουθησετε, σε λιγοτερο απο εικοσιτεσσερεις ωρες απο τωρα."

 

Μας αφησε λιγα λεπτα να χωνεψουμε τα οσα ειχε πει. Προσωπικα δε μπορουσα να νοιωσω ιδιαιτερο ενδιαφερον για τα κοινονικοπολιτικα παρε - δωσε αυτου του λαου, οπως δεν εβρισκα ενδιαφερον για τετοια θεματα και στην Πατριδα. Αντε και να πηγαινα σε καμμια διαδηλωση, ετσι για τον χαβαλε. Βιαζομουν να τελειωσουμε με ολα αυτα ωστε να ασχοληθω με το θεμα που με εκαιγε, τους μαρμαρινους, σιωπηλους Ναους και τα υποβλητικα αγαλματα, τα βγαλμενα ισως απο καποια μακρινη αρχαιοτητα. Ο Λακης αντιθετα, που δηλωνε αυθεντια περι τα πολιτικα και ειχε διαβασει κατι φριχτες μεταφρασεις των εργων του Μαρξ, εκανε φανερη προσπαθεια να μορφωσει γνωμη για ολα τουτα τα κουφα. Τον φουκαρα! Δεν ηξερα αν επρεπε να τον λυπηθω η να τον ελεεινολογησω για το οτι επαιρνε στα σοβαρα τουτες τις παρλαπιπες. Ο Κου μας κοιταζε προσπαθωντας να εκτιμησει το τι ειχαμε καταλαβει και αν θα επρεπε να συνεχισει την αναλυση. Τελικα το αποφασισε.

 

"Ελπιζω να εχετε πιασει τη βασικη ιδεα των οσων ειπα. Στο κατω κατω σ΄ αυτη την χωρα θα περασετε τις υπολοιπες μερες της ζωης σας. Σχετικα τωρα με αυτα που θα παρακολουθησετε αυριο. Λοιπον ο παρων Κυβερνητης μας εχει δυο κορες, η μεγαλη δε ειναι σε ηλικια γαμου.

 

"Μεγαλη μου σκασιλα!" σκεφτηκα, αλλα δεν ειπα τιποτα.

 

"Ο ανδρας που θα την παντρευτει θα πρεπει να διαθετει μεγιστες ικανοτητες ωστε οι απογονοι τους να ειναι προικισμενα, ξεχωριστα ατομα. Αυτος ειναι ο μηχανισμος που εχει εξασφαλισει μια τοσο μακροχρονη διαδοχη εξαιρετικων ηγετων..."

 

"Ενω ο Κου συνεχιζε να εκθειαζει το πολιτικο τους συστημα, εγω ενοιωσα να μου εξαπτεται το ενδιαφερον. Ξαφνικα το ειναι μου επαναστατησε με το ποσο αναχρονιστικα ακουγοταν ολα αυτα, οπως ειχε συμβει και πριν απο λιγο με τον Λακη. Ισως τελικα, με το πες - πες, να ειχα μπολιαστει κι εγω με ολιγη επαναστατικη ψυχολογια. Στο τελος η αγανακτηση μου δεν μπορουσε πια να κρατηθει.

 

"Για κατσε λιγο, βρε Κου, τι ειναι αυτα που μας τσαμπουνας; Στην ευγονικη το εχετε ριξει; Ειναι δυνατον, κοριτσι σαν τα κρυα νερα ( υποθετω ) να το βαζετε να παντρευτει με μοναδικο κριτηριο τους απογονους που θα βγαλει; Μηπως εχετε επηρεαστει λιγακι απο τον Χιτλερ;"

 

Ο Κου με κοιταξε σιωπηλα για λιγα δευτερολεπτα, με ενα καπως επιτηδευμενα επιτημιτικο βλεμμα, αλλα εγω δεν πτοηθηκα και του το ανταπεδωσα στα ισια. "Εχεις σκεφτει ποτε οτι μπορει να εισαι χαζος;" ειπε τελικα, κοιτοντας με παντα με τον ιδιο τροπο. "Το εχω σκεφθει αλλα το εχω απορριψει." του απαντησα με το ιδιο υφος Δεν ειμαι Λακης εγω!

 

Τελικα αφησε να του φυγει ενας αναστεναγμος, σα να ειχε παρει μια δυσκολη αποφαση. "Θα κανω μια τελευταια προσπαθεια να σας εξηγησω με την ελπιδα οτι η ευφυια σας ξεπερναει τη στενοκεφαλια σας. Τελευταια προσπαθεια! Σας μιλησα προηγουμενως για το Τσι η Πρανα. Ισως θα επρεπε να χρησιμοποησω δυτικους και πιο συγχρονους ορους, για να με καταλαβετε καλυτερα. Η Ελενα Μπλαβατσκυ μιλησε για κραδασμους και ο Βιλχελμ Ραιχ για την Οργονη, προσπαθωντας και οι δυο να εκφρασουν κατι που, επειδη ακριβως αποτελει μερος της υποσυνειδητης λειτουργιας ολων των ζωντων οργανισμων, ειναι πολυ δυσκολο να αναλυθει η να περιγραφει. Οταν καποιος εχει πολυ Τσι, Πρανα, Οργονη, οπως θελετε πεστε το, αυξανει το επιπεδο κραδασμικοτητας του η, για να χρησιμοποιησω πιο απλες λεξεις, την ενεργεια που εχει στην διαθεση του. Και η ενεργεια αυτη ακτινοβολει, φεγγει, και το εν λογω προσωπο γινεται ελκυστικο, θελκτικο. Ενα τετοιο προσωπο φαινεται - ειναι - κατ΄ αναγκη ωραιο και γοητευτικο. Ειναι νομιζετε τυχαιο που οι σουπερσταρ σας ασκουν τοσο μοιραια ελξη; Δειτε φωτογραφιες τους πριν να γινουν σταρ: Φαινονται συνηθισμενοι ανθρωποι. Παρτε για παραδειγμα την, τη... μισο λεπτο..." Εβγαλε απο την τσεπη ενα μαραφετι και πατησε κατι κουμπια. "Α, ναι! Τη Μαρια Καλλας. Ηταν στ΄ αληθεια ομορφη; Η η Εντιθ Πιαφ η η Μαρλεν Ντητριχ και γενικα ολοι αυτοι οι μοιραιοι αντρες και γυναικες, ηταν η ομορφια ή η προσωπικοτητα το κριτηριο επιλογης; Ξερετε πολλες κοπελες που θα απερριπταν ενα ειλικρινες φλερτ ενος σταρ του επιπεδου του Ελβις Πρισλεϋ η του Μπαρτ Λανκαστερ; Η ενος παγκοσμιου πρωταθλητη αγωνων αυτοκινητου; Ο Πικασο η ο Νταλι βασιζαν τις κατακτησεις τους στην ομορφια τους;"

 

Αν και ηταν μετατοπισμενος μερικες γενιες στο παρελθον, πρεπει να παραδεχτω πως ειχε τα δικια του. Ολες ανεξαιρετως οι κοπελιτσες που ηξερα θα επεφταν ξερες αν τις φλερταρε ο πρωτος τυχον αγραμματος ποδοσφαιριστης η καποιος ντοπιος, εφημερος σταρ τριτης διαλογης. Ο Κου φαινεται οτι διαβασε τις σκεψεις μου.

 

"Ε, φανταστειτε τωρα καποιον που θα ειχε την ομορφια του Ροκ Χατσον, το μπριο του Φρανκ Σινατρα και το μυαλο του Αϊνσταιν, κι ολα αυτα μεγενθυμενα στο δεκαπλασιο η στο εκατονταπλασιο. Ποια γυναικα θα του αντιστεκοταν; Και μηπως νομιζετε οτι υποχρεωνει κανεις το κοριτσι να παντρευτει καποιον που δεν θελει; Οι μελλονυμφοι γνωριζονται και η ελξη μεταξυ τους ειναι δεδομενη. Ακουστε, σποροι, οι ψευτοερωτες στην κοινωνια που ζουσατε βασιζονται στην τυχη, στη σεξουαλικη στερηση των αρσενικων, στη συναισθηματικη ανεπαρκεια, στην αναγκη για καταξιωση και στον μιμητισμο. Στην δικη μας, οι σεξουαλικες σχεσεις ειναι ελευθερες και δε σοκαρουν κανενα. Οι αντρες και οι γυναικες μας ερωτευονται αφου γνωρισουν πολλους απο το αντιθετο φυλο και, κατα κανονα, ξερουν τι ζητουν απο τις σχεσεις τους. Καταλαβατε;"

 

Τι ηταν αυτα που ακουγαν τ΄ αυτια μου; Ελευθερες σεξουαλικες σχεσεις; Ολες σχεδον οι κοπελες που ειχα δει με τη Συσκευη ηταν πανεμορφες κατι που, δυστυχως, ισχυε και για τους ανδρες. Αλλα αυτο δεν με πτοουσε γιατι, αν αυτοι ηταν ωραιοι, εγω ημουν πονηρος. Θα επιβαλλομουν με το στυλ μου, ισως να το επαιζα Γκρηκ Λαβερ ή, αν αυτο δεν πετυχαινε, θα υιοθετουσα την persona του «τιμιου παιδιου της φτωχολογιας». Θα επιανε σιγουρα, γιατι οι τυποι ηταν μαλλον αγαθιαρηδες. Θα αφοσιωνομουν στην ερευνα των εξωγηινων και κυριως στη ερευνα αυτων των Οντων που ειχαν διδαξει τους ανθρωπους να σμιλευουν το μαρμαρο και να χτιζουν τοσο υπεροχα οικοδομηματα. Οταν το μυαλο μου παρασκοτιζοταν απο την πολυ ερευνα θα εκανα μερικες σχεσεις, ετσι, για να ξελαμπικαρω και μετα θα επεστρεφα στην ερευνα μου. Μπορουσα ηδη να δω να ξανοιγεται μπροστα μου ενα λαμπρο μελλον, ομως ο μεντορας μας με επανεφερε στην πραγματικοτητα.

 

"Ειναι αρχαιο εθιμο οταν καποιος ζηταει μια κορη Κυβερνητη για γαμο να προκαλει ολους τους αλλους υποψηφιους μνηστηρες σε μια μονομαχια που καποτε ειχε νοημα, εδω και πολλα χρονια ομως γινεται μονο συμβολικα. Το πολυ - πολυ να πανε μερικοι φιλοι του γαμπρου να τον προκαλεσουν στα ψεματα για να υπογραμμισουν ετσι την αξια του. Στην δικη μας περιπτωση ειναι πολυ αμφιβολο αν θα συμβει κατι τετοιο, το εθιμο ομως ειναι εθιμο και ο μνηστηρας θα πρεπει να παει να στηθει για τρεις περιπου ωρες σε ενα μεγαλο αμφιθεατρο περιμενοντας ματαια καποιον αντεκδικητη. Ολη αυτη την ωρα θα τραγουδαει τραγουδια και θα απαγγελει ποιηματα στη νυφη."

 

"Μπλιαχ," σκεφτηκα, "αν ειναι δυνατον! Ουτε στις ταινιες του Ξανθοπουλου δεν συνεβαιναν τετοιες ανοησιες. Και να σκεφτεις πως πρεπει να τα υποστω ολα τουτα και νομιζουν κιολας οτι μου κανουν χαρη." Ευτυχως ο Κου δεν επιασε αυτη τη φορα τις σκεψεις μου. "Λοιπον φιλοι μου, ακουω αποριες"

 

Ετοιμαζομουν να τον ρωτησω ποιο ειναι το αντιστοιχο της δραμαμινης και του Λεξοτανιλ και που μπορει να τα προμηθευτει κανεις στα μερη του, οταν ο εγκεφαλος του Λακη λειτουργησε και παλι: "Ειναι πολλα αυτα που δεν εχω κατανοησει αλλα, οπως ειπες κι εσυ, θα χρειαστει χρονος για να καταλαβω τους τροπους ενος διαφορετικου πολιτισμου απο αυτον που με γεννησε. Υπαρχει ομως κατι στα οσα μας εξηγησες που με ενοχλει ιδιαιτερα  Αν ο βαθμος της ελξης και γοητειας που ασκει κανεις ειναι η δυνατοτητα να αφομοιωνει και να εκπεμπει αυτη την ενεργεια, τοτε ολη η κοινωνια σας θα πρεπει να ειναι μια πυραμιδα με πολυ λιγους ανθρωπους στην κορυφη και πολλους, μη προικισμενους στη βαση..."

 

"Καταλαβα, μη συνεχιζεις" τον εκοψε ο Κου. "Επιασα την απορια σου. Κατ΄ αρχην θα μου επιτρεψεις να πιστευω οτι οι συμπατριωτες μου ειναι, στην μεγαλη πλειοψηφια τους ιδιαιτερα αξιολογοι. Μπορει στο «πανω μερος», οπως το εθεσες να βρισκονται πολυ λιγοι, το ιδιο ομως ισχυει και στο κατω μερος, οπου παλι βρισκονται πολυ λιγοι. Οι περισσοτεροι βρισκονται πολυ πανω απο τη μεση της κλιμακας. Αυτο ειναι το ενα σκελος της απαντησης. Απο την αλλη θα πρεπει να κατανοησετε πως δουλευει το συστημα με τη βασικη ενεργεια. Ολοι απορροφουμε απο το περβαλλον αλλα ο καθενας τη μετασχηματιζει αναλογα με τις δομες του, οπως το λευκο φως χρωματιζεται διαφορετικα, αναλογα με το ποιες συχνοτητες απορροφα το εκαστοτε υλικο. Η αναλογια δεν ειναι πολυ καλη, στεκει ομως μεχρι καποιου σημειου. Ετσι, δεν μετραει μονο ποση ενεργεια εχει καποιος στην διαθεση του αλλα και πως αλληλεπιδρα μαζι της. Ετσι, καποιος γινεται ενας ρομαντικος ποιητης, ενας αλλος αθλητης, ενας τριτος ζωγραφος η Φυσικος η εξερευνητης η μεγαλος γυναικοκατακτητης η εφευρετης. Αν εχει αλλη κλιση μπορει να γινει μυστικιστης η πολιτικος. Ολα αυτα τα υποθετικα ατομα μπορει να εχουν ισες ικανοτητες συγκεντρωσης και διαχειρησης της..., ας την αποκαλουμε Βασικη Ενεργεια χαρην συνεννοησης, αλλα, εχοντας διαφορετικες δομες και κλισεις, εξελλισονται προς διαφορετικες κατευθυνσεις. Υπαρχουν κι αλλοι διαχωρισμοι. Η Βασικη Ενεργεια μπορει να εκδηλωθει σε σωματικο επιπεδο, οποτε εχουμε ομορφα σωματα, υγεια και σωματικα ταλεντα, σε επιπεδο προσωπικοτητας η συναισθηματικο, οποτε διαμορφωνουν χαρισματικες και ισχυρες προσωπικοτητες χωρις ψεγαδια, σε επιπεδο μυαλου,.οποτε εχουμε εξυπνους και εφευρετικους ανθρωπους. Σε ορισμενες περιπτωσεις εκδηλωνεται και μεσα απο ασυνηθιστα καναλια, αυτα που ο Κλαδος σας αποκαλει ψυχικα η παραψυχικα. Καθενας τωρα απο εμας, ακριβως αναλογα με την δομη του, μπορει να αναζητα στον προσωρινο η μονιμο συντροφο του συγκεκριμενα χαρισματα, ομοια η συμπληρωματικα με τα δικα του. Ετσι, αντι να εχουμε μια και μονη ιεραρχηση με ενα αυξοντα αριθμο στον καθενα μας, οποτε ολοι μας θα επιδιωκαμε να βρουμε συντροφο με οσο το δυνατον μεγαλυτερο «βαθμο», εχουμε μια παρδαλη και χαρουμενη κοινοτητα οπου, ο ανθρωπος που εσυ απορριπτεις μπορει να ειναι για μενα ο ανθρωπος της ζωης μου."

 

Ο Λακης ακουγε με μεγαλη προσηλωση κι εγω ομως ομολογω πως ειχα αρχισει να βρισκω ενδιαφερον και να ακουω προσεκτικα, αν και το μεγαλυτερο μερος του μυαλου μου ειχε κολλησει στους Ναους και σε μελλοντικες, χωρις ενοχες, σχεσεις με τουλαχιστον καμμια πενηνταρια απο τις ντοπιες κοπελιες. Ο κολλητος μου πεταχτηκε παλι, μολις σταματησε να μιλαει ο Κου, για να εκφρασει την επιθυμια του για περισσοτερες διευκρινησεις.

 

"Δεν αμφιβαλλω οτι χρειαζονται." τον εκοψε εκεινος. "Τωρα ομως, παλληκαρια μου, εχουμε πιο επειγοντα πραγματα να κανουμε: Πρεπει να σας προετοιμασω για τη στιγμη που θα βγειτε απο δω μεσα."

 

"Ουαου! Εξω, σ΄ αυτη την υπεροχη, παραμυθενια φυση! Στα στριφτα μαγευτικα σοκακια με τα υπεροχα μαγαζακια! Εξω, διπλα στους μυστηριακους, χωρις επιγραφες Ναους! Πανω απ΄ ολα, εξω, κοντα στις μελλοντικες κατακτησεις μου!" Ετσι σκεφτηκα, αλλα ειχα μαθει οτι καλο ειναι να μην εκδηλωνομαι αυθορμητα στον Κου, ο οποιος εδειχνε να μην εκτιμα αρκετα ορισμενες πλευρες της ζωης, ετσι ειπα μονο, με ηπια βαριεστημενο υφος: "Καλα, λοιπον. Αφου το θεωρεις  απαραιτητο..."

 

"Λοιπον, δεν θα σας αφησουμε ακομη να κυκλοφορησετε ελευθερα. Εκτιμουμε οτι το σοκ που θα υποστειτε θα εχει σοβαρες και ισως μονιμες συνεπειες για την ψυχικη σας υγεια. Πιστεψτε με, το ξερουμε εκ πειρας. Αυτο που θα γινει ειναι να μεταφερθειτε με ειδικο οχημα στον χωρο της εκδηλωσης, ενα μεγαλο, κλειστο αμφιθεατρο, οποτε θα παρακολουθησετε την εκδηλωση απο την εξεδρα των επισημων."

 

"Θα εισαι κι εσυ μαζι μας Κου;" ρωτησα. "Ναι," απαντησε, καπως ξερα "θα ειμαι μαζι σας. Στη διαδρομη θα εχουμε την ευκαιρια να πουμε μερικα πραγματα, τωρα ομως θελω να πατε κατ΄ ευθειαν για υπνο." Εμεις αρχισαμε τις τσιριμονιες και τον βεβαιωσαμε οτι ειμασταν μια χαρα και το μονο που θελαμε ηταν να ξαναγυρισουμε στη Συσκευη αλλα αυτος ηταν ανενδοτος. "Συσκευη τελος. Οχι μονο τα ματια σας εχουν γινει κουμποτρυπες απο τη νυστα," ειπε σε καθαροαιμη νεοελληνικη αργκο, "αλλα πρεπει να κοιμηθειτε διοτι εχω να κανω μερικες μικροεπεμβασουλες στα σωματα σας. Θα πρεπει να τροποποιησουμε τη μικροβιακη σας χλωριδα, να εξαλειψουμε καποιοα απο τους μικροβια που ζουν φυσιολογικα στον οργανισμο σας και να προσθεσουμε καποια αλλα, τα οποια ειναι απαραιτητα στο καινουργιο σας περιβαλλον. Επιπλεον θα σας κανουμε κατι αντιστοιχο με τα δικα σας εμβολια και θα σας υποβαλλουμε σε γενικες εξετασεις. Τελος, θα σας εμφυτευσουμε έναν πολυ μικρό αλλα θαυματουργο μηχανισμο. Ο μηχανισμος αυτος παρακολουθει τις σημαντικοτερες σωματικες και εγκεφαλικες λειτουργιες και εχει στη διαθεση του μικροποσοτητες απο ορισμενα φαρμακα ωστε να μπορει να επεμβει σωτηρια σε πολλες περιπτωσεις. Επιπλεον στελνει σημα για το που βρισκεστε ωστε να μπορουμε να σας εντοπισουμε ανα πασα στιγμη..."

 

Ο Λακης, που το πιθανοτερο ειναι να μη γνωριζε οτι ζουν φυσιολογικα μικροβια στα σωματα μας και που θεωρουσε την εμφυτευση μιας μηχανης παρακολουθησης με δυνατοτητα επεμβασης στο σωμα και το μυαλο σαν την πεμπτουσια του τρομου, εξανεστη και αρχισε παλι να τραυλιζει."Δη..., δηλαδη θα μας βαλετε..."

 

Ο Κου ομως δε χαριζε καστανα.

 

"Δηλαδη τι βαζετε με το νου σας; Θα μπορουσαμε ανα πασα στιγμη να σας παρακολουθησουμε και να σας ελεγξουμε απο αποσταση χωρις καν να το παρετε χαμπαρι, δε συμφωνειτε; Ειμαστε ομως ανωτεροι ανθρωποι, δεν εφαρμοζουμε τετοιες πρακτικες ουτε καν σε εγκληματιες. Οποιος απο σας δε θελει να το δηλωσει και μετα να κοιμηθει ησυχος, εμεις δεν θα τον πειραξουμε. Του υποσχομαι ομως διαρροιες,  φαγουρα σε ολο το σωμα, διαφορες λοιμωξεις μεσης και σοβαρης μορφης και διαφορα αλλα προβληματα υγειας. Επισης αν του συμβει κατι δεν θα μπορεσουμε να παρεμβουμε εγκαιρα και θα περασει, ισως, κρισιμος χρονος μεχρι να τον εντοπισουμε. Λοιπον τι λετε;"

 

Αυτο το παλληκαρι ειχε τον τροπο του να υποστηριζει την αποψη του. Σκυψαμε το κεφαλι κι αυτος εφυγε απο το δωματιο οπως ειχε ερθει, χωρις να προσθεσει τιποτα. Μειναμε αρκετη ωρα σιωπηλοι, καθενας απο μας βυθισμενος στις σκεψεις του, μεχρι που μιλησε ο Λακης. "Λοιπον, θα πεσεις για υπνο;" ρωτησε προσπαθοντας να βολιδοσκοπησει το πως ειχα παρει αυτα που μας ειχε πει ο Κου. "Μπα, δε νυσταζω," απαντησα "μαλλον θα γραψω λιγο στο ημερολογιο μου." Ο Λακης μου ειπε  οτι ουτε κι αυτος νυσταζε και αρχισε να μου αναλυει τις αποψεις του για την παρακολουθηση των πολιτων απο τις Αρχες, εστω και με καλο σκοπο, αλλα μετα απο λιγο δεν μπορουσα πλεον να τον ακουσω, βυθισμενος οπως ημουν σ΄ ενα μακαριο υπνο γεματο μπερδεμενα ονειρα.

 

Μας ξυπνησε ο Κου. Νυσταζα φοβερα, το κεφαλι μου ηταν βαρυ και το μονο που ηθελα ηταν να επιστρεψω στον υπνο μου. Το αποτομο, υποχρεωτικο ξυπνημα, κατι που ειχα πολυ καιρο να υποστω, μου προκαλεσε φοβερο εκνευρισμο και εψαχνα μετα μανιας κατι για να αρπαχτω. Λιγο ομως ενα φοβερα ανοζωογονητικο ντους απο δροσερο, αρωματισμενο νερο και ζεστο αερα, λιγο ενα καταπληκτικο πρωινο που μας εφτειαξε ο Κου, οι σκεψεις μου αρχισαν να παιρνουν πιο φυσιολογικο δρομο. Συνειδητοποιησα οτι για πρωτη φορα θα εβλεπα με τα ματια μου αυτον το θαυμαστο Κοσμο που μας ειχε αποκαλυψει η Συσκευη και γρηγορα ο εκνευρισμος μου εγινε ανυπομονησια, μεχρι που στο τελος δεν κρατιομουνα. Περασαμε το ανοιγμα του τοιχου οπου με περιμενε μια μεγαλη απογοητευση. Αντι για εξω, βρεθηκαμε σε ενα αλλο, μεγαλυτερο δωματιο οπου μας περιμενε ενα απο τα ιπταμενα οχηματα που ειχαμε δει να κυκλοφορουν σε αφθονια πανω απο τη γη των Εκουαραλεμανεν. Οταν μπηκαμε, συνειδητοποιησα πως στη θεση του οδηγου υπηρχε αλλος ενας απο τους κατοικους αυτης της υπογειας χωρας αλλα, τοσο αυτος οσο και η θεα εξω απο το αυτοκινητο, ηταν καλυμμενος απο μαυρα κρυσταλλα που δεν αφηναν να ξεχωρισει καμμια λεπτομερεια. Οι πορτες εκλεισαν και σηκωθηκαμε στον αερα. Για καποιο λογο, ισως εξαιτιας της συγκινησης που νιωθαμε, δεν ειχαμε καμμια διαθεση να μιλησουμε και παρ΄ ολο που ειχαμε χιλιαδες πραγματα να ρωτησουμε προτιμησαμε να μεινουμε βυθισμενοι στα αισθηματα και τις σκεψεις μας. Μετα απο ενα συντομο ταξιδι πεντε περιπου λεπτων ενοιωσα να κατεβαινουμε και ν΄ ακουμπαμε ξανα στο εδαφος. Βγηκαμε απο το οχημα και βρεθηκαμε σε μια πολυ μεγαλη, αδεια αιθουσα. Δεν ειχα τη δυνατοτητα να την εξετασω προσεκτικα γιατι επρεπε να προχωρησουμε γρηγορα σε ενα μακρυ διαδρομο χωρις παραθυρα, τελικα στριψαμε, διαβηκαμε ενα ανοιγμα και ιδου! Στεκομασταν επιτελους σε ανοιχτο χωρο, λουσμενοι απο το αλλοκοτο φως του εσωτερικου μερους του Πλανητη μας!

 

Το πρωτο ερεθισμα που κυριαρχησε επανω μου ηταν ο ζεστος, υγρος και θαυμασια αρωματισμενος αερας. Εκλεισα τα ματια μου και πηρα μερικες βαθειες εισπνοες. Μεσα απο τα κλειστα βλεφαρα μου μπορουσα να δω το μουντο,κιτρινο φως και το δερμα μου ριγουσε απο το δροσερο αερακι που μετριαζε τη ζεστη της ατμοσφαιρας. Ημουν συγκλονισμενος. "Θεε μου," σκεφτηκα, "οτι κι αν συμβει απο δω και περα, εμεις τα καταφεραμε. Τα καταφεραμε!!" Μετα ανοιξα τα ματια μου και κοιταξα ολογυρα.

 

Βρισκομασταν σε μια εξεδρα που ηταν μερος μιας μεγαλυτερης κατασκευης, παρομοιας με τα δικα μας σταδια, περικυκλωμενοι απο καμποσους συμπατριωτες του Κου που μας κοιτουσαν αμιλητοι, με εκδηλο ενδιαφερον. Ειχαν σηκωθει ολοι ορθιοι, εκτος απο εναν που καθοταν στραμμενος προς το εσωτερικο του σταδιου και ο οποιος ειχε γυρισει το κεφαλι του προς το μερος μας και μας κοιτουσε με ανεξιχνιαστο βλεμμα. Δεν χρειαζοταν να μου πει κανεις οτι το ατομο αυτο ηταν ο Κυβερνητης. Αν και ολοι τους εδειχναν προικισμενοι και επιβλητικοι, αυτος εδω ξεχωριζε με την πρωτη ματια. Ειχε πανω του, πως να το πω, εναν αλλο αερα, μια τιτανια θεληση που γινοταν αισθητη ακομη και οταν μας γυρνουσε την πλατη. Αισθανθηκα αμεσως μια εντονη μαγνητικη ελξη και χρειαστηκε προσπαθεια εκ μερους μου για να μπορεσω να ξεκολλησω το βλεμμα μου απο πανω του, καμποσα δευτερολεπτα αργοτερα. Απο τη θεση που βρισκομουν ξεχωριζε μπροστα μας μια εκταση απο κοκκινα χαμηλα φυτα που ηξερα απο τη Συσκευη οτι ειναι το αντιστοιχο του δικου μας χλοοταπητα στο εσωτερικο των σταδιων, καμποσα αναπαυτικα καθισματα ολογυρα και δεξια και αριστερα μου τοιχοι, που απομονωναν αυτο το τμημα του σταδιου. Απο την οχλοβοη παντως που ερχοταν περα απο αυτους τους τοιχους μπορουσα να συμπερανω οτι το σταδιο ηταν γεματο απο ανυπομονα πληθη. Περασε ετσι ενα λεπτο αμηχανης σιωπης οταν ενοιωσα το χερι του Κου στην πλατη μου. Ταυτοχρονα, ο Κυβερνητης εκανε ενα ανεπαισθητο νευμα, ολοι ξανακαθισαν στις θεσεις τους κι εμεις οδηγηθηκαμε σε δυο καθισματα στη δευτερη σειρα. Διπλα μας, προς μεγαλη μας ανακουφιση, καθισε ο Κου. Καθε καθισμα διεθετε και απο μια οθονη, στερεωμενη σε βολικη αποσταση απο τα ματια του θεατη. Αμεσως καταλαβα οτι ειχε τις ιδιοτητες της Συσκευης, αν και ισως οχι σε τοσο μεγαλο βαθμο. Μπορουσα να τη χειριστω με τη σκεψη και να δω οτιδηποτε ηθελα, ακομη και την πλατη μου! Η πρωτη μου παρορμηση ηταν να τη στρεψω εξω απο το χωρο του σταδιου και να συνεχισω την εξερευνηση που ειχα αφησει στη μεση αλλα συγκρατηθηκα, αναλογιζομενος οτι κατι τετοιο θα προσεβαλλε τον Κου, που μας ειχε βγαλει νωριτερα απο την απομονωση, μονο και μονο για να παρακολουθησουμε αυτο το γεγονος.      

 

Η δευτερη καλυτερη ιδεα ηταν να εκμεταλλευτουμε την ευκαιρια ωστε να λυσουμε καποιες απο τις αποριες μας αλλα, πριν προλαβουμε να ανοιξουμε καλα - καλα το στομα μας, ενας ψηλος, μαυροφορεμενος ανδρας εμφανιστηκε απο τα αριστερα μου και απηυθυνε χαιρετισμο σε ολους μας. Ειδα πολλα γελαστα προσωπα να στρεφονται προς το μερος του και να μορφαζουν φιλικα. Ο ανδρας πλησιασε κατοπιν τον Κυβερνητη και του απηυθυνε ξανα τον ιδιο χαιρετισμο. Ο Κυβερνητης σηκωθηκε ορθιος, ανταπεδωσε και τον χτυπησε φιλικα στην πλατη. Ο ψηλεας χαιρετησε ακομα μια φορα τους παρισταμενους και κινηθηκε προς το μερος μας. Πριν συνεχισει και χαθει σε μια καταπακτη κοντοσταθηκε και μου ερριξε μια συντομη και διεισδυτικη ματια. Οσο κι αν ηταν αναποφευκτη η ματια εκεινη, την ενοιωσα σαν μια αδιακρισια και εκνευριστηκα ασχημα. Τα χαρακτηριστικα του ανδρα, οπως τα κατεγραψα οταν κοιταχτηκαμε, συνετειναν στο να μου προκαλεσαν μια αμεση αντιπαθεια. Το πιο αναποδο πραγμα απανω του ηταν οτι ανηκε στην κατηγορια εκεινη των ανθρωπων που εχουν ακαθοριστη ηλικια. Ειχε νεανικο παραστημα και ζωηρη περπατησια αλλα τα μαλλια του ηταν ασημι και μαυρα, τα ματια του βαθουλωμενα και τα χαρακτηριστικα του προσωπου του ειχαν μια απροσδιοριστη σκληραδα, που συνηθως ερχεται μονο με το περασμα των χρονων. Ηταν λεπτος και γεροδεμενος αλλα μου εδωσε την εντυπωση ξερακιανου μεσηλικα. Και τα ματια του, βυθισμενα σε μαυριδερες κοχες, ηταν δυο μικρες, διαπεραστικες κορες σε ενα ξεπλυμενο πρασινομπλε φοντο. Τωρα, αν τα ειδα ολα αυτα η απλως τα φανταστικα, μη με ρωτατε. Γεγονος παραμενει οτι ενοιωσα μια αντιπαθεια που εφτανε στα ορια της απεχθειας. Δεν υπηρχε λογος να ρωτησω, ηξερα οτι ειχα δει τον διεκδηκητη της κορης του Κυβερνητη να παιρνει τη θεση του για τον τζουφιο διαγωνισμο που επεβαλλαν τα εθιμα αυτων των ανθρωπων.

 

Διπλα μου ο Λακης ειχε πιασει το λακιρντι και η γλωσσα του πηγαινε ροδανι. Ο Κου αποδεικνυοταν, ευτυχως, απολυτα συνεργασιμος αυτη τη φορα και η συζητηση γινοταν στη μητρικη μας γλωσσα, προς μεγαλη μας ανακουφιση με τοσους Εκουαραλεμανεν να καθονται διπλα μας. Μαθαμε ετσι οτι ο μελλων γαμπρος του Κυβερνητη τυχαινε ευρυτατης αποδοχης και οτι η κορη του, που θα εφτανε απο στιγμη σε στιγμη, ειχε συναντηθει παρασκηνιακα μαζι του και ειχε δωσει την συγκαταθεση της. Παλαιοτερα γινοταν, ενιοτε, γνησιες μονομαχιες που αφορουσαν κυριως επιδειξη ευστροφιας και πνευματος αλλα και, σπανιοτερα, πραγματικες μαχες σωμα με σωμα.    

 

Ο Κου μας εδωσε και μια αλλη πληροφορια που, εκεινη τη στιγμη, δεν αξιολογησα τη μεγαλη σημασια της. Η Βασικη Ενεργεια ενος διεκδικητη, μας ειπε, ειναι συνηθως λιγο μονο μεγαλυτερη απο των υπολοιπων, απο τη στιγμη ομως που κάποιος επιλεγεται να καταλαβει τη θεση του Κυβερνητη, εφαρμοζει μεθοδους που την αυξανουν δραματικα, αντλωντας απο τα αποθεματα Βασικης Ενεργειας του Κλαδου. Με τη διαδικασια αυτη ενισχυοταν τοσο οι νοητικες οσο, κυριως, οι διαισθητικες ικανοτητες του ατομου που θετονταν στην υπηρεσια ολοκληρου του λαου των Εκουαραλεμανεν. Η πρακτικη αυτη, μας τονισε, σε συνδυασμο με την ασκηση της εξουσιας απο ανεξαρτητες επιτροπες απαρτιζομενες απο ατομα επιλεγμενα με απολυτα αξιοκρατικα κριτηρια, ειχε αποδειχτει ο καθοριστικος παραγων που τους ειχε επιτρεψει να αντιμετωπισουν τεραστιες δυσκολιες και να λαβουν μια εξεχουσα θεση αναμεσα στους αλλους Κλαδους.

 

Προσπαθουσα να παρεμβω στην  κουβεντα και να ζητησω ορισμενες διευκρινησεις αλλα εις ματειν, αφου ο Λακης ειχε παρει φορα και ανελυε με παθος τις αντιρρησεις που θα ειχε ο Μαρκουζε η και ο οποιοσδηποτε αλλος συνειδητοποιημενος απολογητης της Αναρχιας, ετσι και τυχαινε να ειναι παρων. Ετοιμαστηκα να κανω τον φαφλατα να σκασει επιτελους, χρησιμοποιοντας κυριως τα χερια και τα ποδια και λιγοτερο τον λογο, οταν, ξαφνικα, μου εφυγε εντελως απ΄ το μυαλο και ο σαλεμενος φιλος μου και η κουβεντα και τα ευτραπελα του υπο εξεταση πολιτικου συστηματος. Μια κοπελα ειχε προβαλει απο το ιδιο μερος οπως και ο μαυροφορεμενος προηγουμενως, χαιρετησε τους παροντες, κινηθηκε προς το μερος μου, κοντοσταθηκε και με κοιταξε με απορημενο υφος. Επειτα με χαιρετησε ιδιαιτερως, χαμογελοντας μου ντροπαλα, και πηγε και καθησε διπλα στον Κυβερνητη. Ο λογος που με κοιταξε ετσι δεν ηταν, φανταζομαι, καποια αγενεια εκ μερους της, ηταν μια φυσιολογικη αντιδραση στο γεγονος οτι ειχα απομεινει αναυδος, σα στηλη αλατος. Δεν ειχα καθρεπτη μαζι μου αλλα θα πρεπει να εμοιαζα καπως σαν κατεψυγμενος ροφος, ξεχνωντας μεσα στη σαστιμαρα μου να απευθυνω καποιο στοιχειωδη χαιρετισμο. Ο Λακης ηταν τυχερος που δεν την αντικρυσε τοτε, απορροφημενος οπως ηταν στις αναλυσεις του. Αν ειχε δει το χαμογελο της, αν ειχε μυρισει το αρωμα της, οπως εγω, θα ειχε καταπιει τη γλωσσα του. Δεν υπαρχουν λογια να περιγραψω αυτη την αιθερια υπαρξη, τη γεματη χαρη και αρμονια, οπως δεν υπαρχουν και λογια να περιγραψουν το ποσο βαθεια με συγκλονισε. Ειχε μετριο αναστημα σε σχεση με τις συμπατριωτισσες της, κατι που, σε αντιθεση με οτι ισχυει στην Πατριδα μου, εκει θεωρουνταν προσον. Ειχε υπεροχα σκουρα καστανα μαλλια, κομμενα κοντα, και υπεροχα ζεστα, μελι ματια. Το παρουσιαστικο της φανερωνε συνεσταλμενο ατομο αλλα το υπεροχο αρωμα της, που αγγιξε τα ρουθουνια μου τη στιγμη που μου χαριζε το πιο γλυκο χαμογελο του κοσμου, αυτο το αρωμα υποσχοταν ηδονες περα απο το συνηθισμενο... Τελος παντων, αρχιζω να γραφω σαν κανενας Ιταλος μπερμπαντης της Αναγεννησης, διατυπωνοντας το λοιπον οσο πιο απλα μπορω, ειχα αντικρυσει μια θεα, που εκανε τις μεχρι τοτε ερωτικες φαντασιωσεις μου να μοιαζουν με κακογουστα αστεια και με καταδικαζε να νοιωθω πλεον μονο οικτο για οποιαδηποτε εκπροσωπο του Ωραιου Φυλλου ειχα συναντησει ποτε η θα συναντουσα στο μελλον. Εν ολιγοις, ταπαιξα!

 

Την ιδια στιγμη ενοιωσα απεραντα δυστυχισμενος. Ηταν φανερο οτι ειχα μολις γνωρισει την μελλουσα γυναικα αυτου του ξενερωτου τζοβενου που περνιοταν για σπουδαιος απο τους βλακες συμπατριωτες του. Σε λιγες ωρες απο τωρα, αυτος κι αυτη θα ηταν το χρυσο ζευγαρι των Εκουαραλεμανεν, θα αποσυροταν σε καποιο θαυμασιο δωματιο με χαμηλο φωτισμο και ρομαντικη μουσικη, και τοτε αυτος... Ε, οχι ρε γαμωτο. Δεν μπορουσα να το ανεχτω. Αν την ειχα γνωρισει καποτε αλλοτε, αν μου ειχε δοθει μια ευκαιρια να της μιλησω... Η, τουλαχιστον, να μην τη γνωρισω καθολου, αυτη και τον μελλοντα αντρα της! Αλλα παλι, οχι! Οχι, χιλιες φορες οχι! Η ζωη μου θα ηταν πολυ πιο φτωχη αν δεν την ειχα αντικρυσει και λατρεψει απο την πρωτη στιγμη. Ενοιωσα να ψυχοπλακωνομαι, να πνιγομαι. Σηκωθηκα και πλησιασα το κιγκλιδωμα που χωριζε την εξεδρα απο την πιστα. Χαμηλα μπροστα μου μπορουσα να δω τον ξενερωτο να κουρδιζει καποιο μουσικο οργανο που εμοιαζε με αρπα. Σε λιγο ξεκινησε να παιζει μουσικη. Αορατα μικροφωνα μετεφεραν τη μελωδια στα απροθυμα αυτια μου. Επαιζε υπεροχα, ο αθλιος! Μπορουσα να δω τον κοσμο να φερνει τα χερια του στα πλαγια του κεφαλιου, να κοιταζει ψηλα και να βγαζει ενα μακροσυρτο σφυριγμα, κατι αντιστοιχο του δικου μας χειροκροτηματος, οπως συμπερανα. Δεν κοιταξα ουτε μια φορα προς το μερος της κοπελας γιατι θα μου ηταν ανυποφορο να την δω να κοιταζει με λατρεια αυτον τον, τον..., τελος παντων! Το πληθος σφυριζε κι εγω ενοιωσα τον θυμο μου να μεγαλωνει ανεξελεγκτα και να γινεται μια καυτη μπαλα στο κατω μερος του στομαχιου μου. Εκεινη τη στιγμη, με τη λογικη και την φρονηση μου σπρωγμενες στο περιθωριο, αποφασισε η Μοιρα να βαλει το χερακι της και τα γεγονοτα εξελιχθηκαν με τρομερη ταχυτητα.

 

Ο Κου αντιληφθηκε οτι ειχα σηκωθει απο τη θεση μου και αρχισε να με καλει να επιστρεψω στο καθισμα μου. Εγω παλι, λιγο η οχλοβοη, λιγο η οργη που φουντωνε μεσα μου σαν πυρκαγια, δεν ακουγα τιποτα. Καποιος απο αυτους που καθοταν διπλα στον Κυβερνητη αντιληφθηκε το τι συνεβαινε και θελησε να βοηθησει. Μου φωναξε να φυγω απο εκει, μονο που δεν μου το ειπε οσο ευγενικα απαιτουσαν οι περιστασεις. Τον κοιταξα αναποφασιστος αναμεσα στο να συμμορφωθω η να τον αγνοησω. Τοτε αυτος μου ξαναφωναξε να καθισω κατω, αρκετα αποτομα αυτη την φορα.

 

"Αντε λοιπον, κατσε κατω φιλαρακο" προσθεσε χαμογελοντας ειρωνικα, "εκτος κι αν σκοπευεις να μπεις μεσα στο στιβο." Τι ηθελε να το πει; Ενοιωσα το αιμα να μου ανεβαινει στο κεφαλι και εχασα τελειως τον ελεγχο. Καποιος αλλος ( η πρεπει να πω κατι αλλο; ) απιστευτα πιο αποφασιστικος απο μενα ανελαβε τα ηνια του σωματος μου. Καποιος αλλος αλλα, ταυτοχρονα, ο ιδιος μου ο εαυτος. Την επομενη στιγμη εδωσα ενα σαλτο και βρεθηκα στην αρενα.

 

Μολις βρεθηκα εκει με διαπερασε το σοκ της αποκοτιας μου, εκτεθιμενος οπως ημουν στα αδηφαγα ματια των δεκαδων χιλιαδων θεατων που μπορουσα να τα νοιωσω να καρφωνονται επανω μου, με μια απορια που θα μεταλλαζε συντομα σε εχθρα. Ειχα γινει πια μερος αυτης της τοσο σημαντικης γι αυτους εκδηλωσης και θα επρεπε να παιξω τον ρολο μου, μονο που δεν ηξερα ακομα ποιος θα ηταν αυτος. Το σοκ παντως, αν και ανισχυρο στο να διωξει το θειο μεθυσι του θυμου που ενοιωθα, μου επετρεψε να ηρεμησω καπως και να σκεφτω λογικα. Τι να εκανα τωρα, πως να εσωζα την κατασταση; Αποφασισα να πω μερικα λογια στην θεα που μου ειχε παρει το μυαλο, οχι τοσο σαν δικαιολογια για την πραξη μου οσο γιατι, διαολε, ηθελα πραγματι να της εκφρασω καπως τον θαυμασμο μου. Προχωρησα προς το μερος της  και σταθηκα ακριβως μπροστα της. Μου χαμογελουσε! Με μιας το μυαλο μου πλημμυρισε απο τα πιο ρομαντικα και θεσπεσια στιχακια, λες και ειχα γινει ξαφνικα ο Δαντης. Ταυτοχρονα διαπιστωσα πως μπορουσα και παλι να μιλησω τη γλωσσα τους σα να ηταν η μητρικη μου. Αρχισα ενα ακρως ρομαντικο προλογο, μιλοντας οσο πιο καθαρα μπορουσα και κοιτοντας μονο τα χερια της γιατι η θωρια της θα με εκανε να χασω τα λογια μου. Δεν ειχα καλα - καλα αρχισει, οταν με διεκοψε μια ακρως εκνευριστικη φωνη απο πισω μου. "Ε, νεαρε, παρατα τα σε παρακαλω και γυρνα στη θεση σου. Μας τα λες καποια αλλη φορα."

 

Εστριψα το κεφαλι μου και εριξα μια παγερη ματια στον ενοχλητικο, ενθυμουμενος ξαφνικα οτι δεν ημουν μονος μου στον στιβο, αλλα κρατησα το στομα μου κλειστο, αποφασισμενος να μην αφησω τιποτα να μου χαλασει την εμπνευση. Ξαναγυρισα προς τη μερια του κοριτσιου και προσπαθησα να ξαναρχισω τον ποιητικο μου λογο, αλλα η φωνη του αλλου, ακομα πιο στριγγη και εκνευριστικη απ΄ οτι προηγουμενως, με ξανακοψε. "Καταλαβαινεις ντε τι σου λεω η να φερουμε κανενα μεταφραστη;" Επειτα, πεπεισμενος ισως οτι δεν καταλαβαινα τη γλωσσα του, συνεχισε: "Μα ποιος τον αμολυσε αυτον;" Αυτο ηταν! Τετοια προσβολη, και μπροστα στη Μουσα μου, δεν θα μπορουσα ποτε να την ανεχθω. Γυρισα αργα και τον καρφωσα με απροκαλυπτη εχθροτητα. Οταν τελικα του απαντησα το στομα μου εσταζε φαρμακι. "Ρε φιλε, δε μας παρατας, λεω εγω, να μη σε κλαψει η μανουλα σου; Αντε να παιξεις το οργανο σου καπου αλλου" του ειπα σα να απευθυνομουν σε κανενα χαμινι. Σε καποια απομακρη γωνια του νου μου, μια ψυχραιμη, αποστασιοποιημενη φωνη επαναλαμβανε συνεχεια οτι η κατασταση ειχε παρει ασχημη τροπη αλλα τα συναισθηματα μου με παρεσερναν οπως ο Κηφισος κατα τη διαρκεια πλημμυρας! Αλλωστε, οπως ειπα ηδη, καποιος αλλος εαυτος εκανε πλεον κουμαντο. Αυτο που ειχα ξεχασει ο δυστυχος, ηταν το οτι ο χαριτωμενος μας διαλογος μεταφεροταν στην εξεδρα καθαρα και ξαστερα. Αν το ειχα θυμηθει, θα ειχα κανει καποια προσπαθεια να συγκρατηθω και να μιλησω πιο κοσμια. Οπως ηρθαν τα πραγματα ομως τιποτε δεν μπορουσε πλεον να αποτρεψει τη θυελλα. Ειδα το υφος του αλλου να μεταλλασει απο απλη ενοχληση σε ασυγκρατητη οργη. Ανοιξε το στομα του μερικες φορες αλλα το ξανακλεισε χωρις να μιλησει, ισως γιατι αυτος θυμοταν τα αορατα μικροφωνα που μετεδιδαν οτιδηποτε λεγοταν. Αρχισε να πλησιαζει αργα προς το μερος μου σφιγγοντας τα χερια του σε γροθιες. Οταν μιλησε τελικα ο τονος της φωνης του εκανε φανερο το οτι μολις και μετα βιας συγκρατουσε τα νευρα του. Οσο τα συγκρατουσε, δηλαδη...

 

"Φυγε αμεσως απο δω" ειπε τονιζοντας μια - μια τις λεξεις "να μη σε κανω τουλουμι στο ξυλο!" Αν και ο θυμος του ηταν πραγματικος, οι αντιδρασεις του μου θυμισαν ψευτοπαλληκαρα που φωναζει επειδη φοβαται. Τα οξυμενα μου ενστικτα επιασαν κατι το ψευτικο στη σταση του, σα να επαιζε λιγακι θεατρο. Αν και δεν καθισα να αναλυσω αυτη την εντυπωση, ενοιωσα βαθεια μεσα μου μια ενθαρρυνση. Για αυτον μπορει να ηταν μονο ενα παιχνιδι, εγω παντως δεν επαιζα. Τουλαχιστον, οχι μπροστα στην γυναικα των ονειρων μου. Ορμησα κατα πανω του σα μανιακος, ετοιμος να του ανοιξω το λαιμο. Αποδειχτηκε ομως οτι δεν ηταν καθολου ευκολος αντιπαλος.

 

Μου ειναι αδυνατον να περιγραψω τι ενοιωσα τοτε αλλα θα κανω μια προσπαθεια. Ο αντιπαλος μου καθοταν ακινητος και χαμογελουσε με απαθεια, ενω γυρω του απλωθηκε ξαφνικα κατι σαν φραγμα που επενεργουσε απανω μου τοσο σε ψυχολογικο οσο και σε σωματικο επιπεδο. Ενοιωσα το σωμα μου να βαραινει και τη θεληση μου να χανεται. Οι κινησεις μου αποσυντονιστηκαν και η ενεργητικοτητα μου εξαφανιστηκε. Εκανα λιγα αβεβαια βηματα και σταματησα ξαφνιασμενος. Εκεινος, χαμογελοντας παντα, σηκωσε το δεξι του χερι με μια επιδεικτικη κινηση. Προσεξα τοτε για πρωτη φορα οτι κρατουσε ενα μεταλλικο ραβδακι, σα μικρο μπαστουνι, και τον ειδα να το στρεφει προς το μερος μου. Την ιδια στιγμη ενοιωσα να δεχομαι ταυτοχρονα χτυπηματα, σαν μπατσους απο αορατα χερια, σε ολο μου το σωμα. Τιναχτηκα και επεσα προς τα πισω, σφαδαζοντας απο τον πονο. Περασαν ετσι μερικα μαρτυρικα δευτερολεπτα πονου, οδυνηρης εκπληξης και ταπεινωσης. Μονο η οργη που ενοιωθα μπορεσε να με ξανασηκωσει στα ποδια μου. Ημουν σε κακα χαλια αλλα ο πληγωμενος εγωισμος μου δεν με αφηνε να το βαλω κατω. Αρχισα και παλι να κινουμαι σκουντουφλοντας προς το μερος του, αλλα και παλι ενοιωσα το αορατο φραγμα να ρουφαει τη σωματικη και την ψυχικη μου δυναμη. Ετριξα τα δοντια και προσπαθησα να συγκεντρωσω τις δυναμεις μου οταν ενα ακομη τιναγμα του χεριου του με πεταξε κατω με δεκαδες σουβλιες πονου σε ολο μου το κορμι.

 

Η απελπιστικη κατασταση που βρεθηκα τοτε ειχε πανω μου ενα πολυ ενδιαφερον αποτελεσμα. Αυτος ο αλλος εαυτος που με την απερισκεψια του με ειχε φερει σε αυτη την θεση λουφαξε σαν σκυλι που ακουει τον κροτο του πιστολιου κι ετσι ξαναβρεθηκα κυριαρχος στο σωμα μου. Για πρωτη φορα απο τοτε που πηδηξα μεσα προσπαθησα να σκεφτω λογικα. Η προφανης λυση του να ζητησω συγγνωμη και να συρθω εξω, ηττημενος και γελοιοποιημενος, κριθηκε εντελως απαραδεκτη. Χιλιες φορες καλυτερα να πεθαινα. Σηκωσα το βλεμμα μου στον αντιπαλο. Με κοιτουσε παντα χαμογελαστος και επαιζε με ανεση το ραβδι του, χτυπωντας το αργα στην παλαμη του αλλου του χεριου, σε μια σαφη υπομνηση του τι θα παθαινα ετσι και δοκιμαζα να του ξαναεπιτεθω. Κοιταξα αυτο το κομματι μεταλλο με μισος και φοβο, καταλαβαινοντας τα αισθηματα που θα πρεπει να νοιωθει ενας σκυλος για το ραβδι του εκπαιδευτη του. Δεν το ηξερα τοτε, αλλα το ραβδι επαιζε δευτερευοντα μονο ρολο, ισα για να εστιαζεται καλυτερα η επιθεση. Θα μπορουσε να μου κανει τα ιδια και χωρις αυτο. Για μενα ομως, εκεινες τις φριχτες στιγμες που κειτομουν μπροστα στα ματια της κοπελας που ειχα ερωτευτει, ανημπορος και ταπεινωμενος, εγινε ξαφνικα το συμβολο ολης της καταπιεσης που ειχα υποφερει απο τη στιγμη που γεννηθηκα, συμβολο ολων των ανεφικτων πραγματων που λαχταρουσα αλλα που, καποιοι αλλοι, ειχαν αποφασισει οτι δεν ηταν  για μενα. Για μια ακομα φορα ενοιωσα μια ζεστη μπαλα στο βαθος του στομαχιου μου να παλλεται και να αυξανει σιγα σιγα την περιφερεια και την ενταση της. Αργα, βασανιστικα, σταθηκα για μια ακομα φορα στα ποδια μου. Ενστικτωδως ειχα βρει τροπο να αντλησω ενεργεια απο το τεραστιο αποθεμα καταπιεσμενου θυμου που ειχα αναγκαστει να καταπιω ολα τα αχαρα χρονια της νιοτης μου, της αφιερωμενης στο να μετατραπω απο ενα ζωντανο πλασμα, γεματο χαρα για τη ζωη, σε ενα βολεμενο αστο, το ιδανικο της κοινωνιας μου. Η οργη με εκανε να μη νοιωθω καθολου τον πονο και ενοιωσα και παλι το μεθυσι της δυναμης, μονο που αυτη τη φορα κρατουσα εγω τον ελεγχο. Σαν απο τηλεπαθητικο καλεσμα, γυρισα το κεφαλι μου και κοιταξα το κοριτσι. Ειχε χασει την ευθυμη διαθεση με την οποια την ειχα γνωρισει και ειχε μισογυρει μπροστα με μια εκφραση ανησυχιας και εντασης στο προσωπακι της. Τα ματια μας συναντηθηκαν. Υπαρχουν πραγματα για τα οποια δεν γελιεται κανεις. Υπαρχουν αισθηματα που γεφυρωνουν τους ανθρωπινους Κλαδους, που γεφυρωνουν ολα τα πλασματα στο Συμπαν, ειμαι σιγουρος γι' αυτο. Μεσα σε μια συγκλονιστικη στιγμη διαβασα την ψυχη της και εμαθα ποιον απο τους δυο μας επιθυμουσε για νικητη. Η συνειδητοποιηση, πολυ συνταρακτικη για να μετατραπει σε συναισθημα, εγινε ενα κυμα καυτου αιματος που μουσκεψε ηδονικα τον εγκεφαλο μου κι εξαφανισε απο μεσα μου καθε αδυναμια. Ο χρονος αρχισε να κυλαει πολυ αργα. Γυρισα και κοιταξα τον αντιπαλο μου, που δεν γελουσε πια. Και τοτε βγηκε απο μεσα μου ενα ουρλιαχτο. Ηταν ανεπαισθητο, μολις μια ανασα, αλλα ηταν το ιδιο ουρλιαχτο θριαμβου που αντηχουσε στα αρχεγονα δαση της Γης οταν ο Τυρανοσαυρος σωριαζε νεκρη τη λεια του, το ιδιο ουρλιαχτο μ΄ αυτο της αρκουδας των παγων, οταν χαιρετουσε τον Ηλιο που ανετελλε, διωχνοντας τα παγωμενα σκοταδια της νυχτας.   

 

Οταν το φραγμα με σκεπασε ξανα, το στομα μου στραβωσε σε μια γκριματσα απιστευτης αγριοτητας και τα δαχτυλα των χεριων μου καμπυλωσαν σαν τις αρπαγες του γερακιου που ορμαει στη λεια του. Το ξερω γιατι ειδα αργοτερα τον εαυτο μου, οπως τον κατεγραψαν οι καμερες του σταδιου. Ενοιωσα την επιθεση στη θεληση μου και τον αποσυντονισμο στις κινησεις μου αλλα κι εγω καρφωσα το βλεμμα μου,κοιτοντας ισια στα ματια του αντιπαλου μου. Ενας ανεξαντλητος θυμος εβγαινε απο μεσα μου και τροφοδοτουσε το καμινι στο στομαχι μου. Μπορεσα ετσι να κρατησω την συγκεντρωση μου αδιασπαστη και να κινηθω εναντια στην θεληση του, αργα αλλα αδυσωπητα. Αρχισα να του μιλω, χρησιμοποιοντας τα λογια μου σα σφαιρες.  

 

"Θα σκεφτεσαι οτι χρειαζεται μεγαλο θρασος να τολμω να προκαλω τη μεγαλειοτητα σου, ετσι; Στο κατω - κατω ποιος ειμαι εγω, ενας παρακατιανος απο την Επιφανεια, ενα παιδαρελι μεγαλωμενο στο σκοταδι, να προκαλω τον αρχοντα, τον γνωστη των μυστικων, τον μεγαλωμενο σε ενα πολιτισμο εκατο φορες περισσοτερο ανεπτυγμενο απο τον δικο μου, τον καλυτερο απο τους καλυτερους; Καποιοι το θελησαν ετσι, εγω να ειμαι αναγκασμενος να τρωω κουτοχορτο, να μεγαλωνω μεσα στο ψεμα και την αγνοια, ενω εσυ... Ξερεις τι ειναι να εισαι αφραγκος φοιτητης; Να θελεις να βγεις με μια κοπελια και να μην εχεις ουτε παπακι να την πας μια βολτα; Να περιμενεις καθε μερα ωρες και ωρες στις στασεις και μετα να γαντζωνεσαι σα χιμπατζης απο τη χειρολαβη, στιβαγμενος χειροτερα κι απο σαρδελλα στο κουτι; Που να ξερεις εσυ απο αυτα, αρχοντα! Να εξαρτας το μελλον σου απο τον καθε τυχαρπαστο κομπλεξικο, που το ενα και το αλλο κομμα τον διορισε καθηγητη στο Πανεπιστημιο, να ξενυχτας μεσα στην τσιγαριλα καθε φορα που δινεις μαθημα, προσπαθοντας να στοιβαξεις στο μυαλο σου ενα σωρο αχρηστα πραγματα και αντιγραφοντας σκονακια, με το στομαχι να εχει γινει σαν τσαρουχι απ΄ τους καφεδες. Και να γνωριζεις οτι, οταν με το καλο τελειωσεις, σε περιμενει το στρατιωτικο και η ανεργια. Οι τεμεναδες, οι απληρωτη εργασια, η αδικια... Να μεγαλωνεις μεσα στην κοροϊδια, σε μια κοινωνια που ανακηρυσσει σαν το πιο σημαντικο γεγονος της χρονιας  τον τελικο που θα κρινει το πρωταθλημα..."

 

Καπως ετσι μιλουσα και καθως με κατεκλυζε το παραπονο της αδικιας τα ματια μου πετουσαν φωτιες σαν πληγωμενου λυκου που το μονο που θελει ειναι να δαγκωσει και να ξεσκισει. Το χερι με το μεταλλικο ραβδι κινηθηκε αποτομα κι αυτο ηταν μεγαλο λαθος, αφου ο πονος που χτυπησε το σωμα μου δεν μπορεσε να με καταβαλλει αυτη τη φορα αλλα πολλαπλσιασε το θυμο μου και τον εκανε λυσσα. Γονατισα λιγο αλλα ξανασηκωθηκα και συνεχισα να προχωρω. Ενοιωθα απιστευτη ναυτια και η οραση μου ειχε θολωσει σε βαθμο που δεν ξεχωριζα τιποτε απο το περιβαλλον, τιποτε εκτος απο τα ματια του μισητου αντιπαλου. Ενα χαιρεκακο γελακι βγηκε απο το στομα μου και παλεψα λιγο να βγαλω σε λεξεις το μισος που ενοιωθα. "Ειμαι ο πιθηκανθρωπος, αρχοντα μου, το ζομπι, ο εφιαλτης σου. Ειμαι το κτηνος, που δεν μπορεις να το σταματησεις.... Ερχομαι. Ξερεις τι θα σου κανω; Ξερεις που θα το βαλω το ραβδι σου; Αχα, μαντεψες σωστα..."

 

Ο φουκαρας ειχε χλωμιασει σα λεμονι. Εδω και λιγη ωρα πισωπατουσε αργα, εχοντας τα χαμενα. Καποια στιγμη ξανασηκωσε το χερι του για μια ακομη επιθεση και οι μυς του προσωπου μου συσπασθηκαν ακομα περισσοτερο, σε μια γκριματσα τρομερης προειδοποιησης. Η οψη μου θα πρεπει να ηταν πολυ τρομακτικη γιατι την ιδια στιγμη παραπατησε και επεσε με την πλατη στο εδαφος. Αρχισε να υποχωρει ετσι οπως ειχε πεσει, χωρις να κανει καμμια αποπειρα να σηκωθει, τιναζοντας σπασμωδικα τα ποδια και τα χερια προς το μερος μου και προσπαθοντας με καθε τροπο να συρθει μακρυα μου. Το στομα του ανοιγοκλεινε αλλα οι ηχοι που εβγαζε δεν ηταν καν λεξεις και τα ματια του προδιδαν εκπληξη και τρομο. Τον εφτασα, μα η ορμη μου ειχε καταλαγιασει, το θεαμα ηταν τοσο αστειο που ο θυμος εξαφανιστηκε απο μεσα μου και αντικατασταθηκε απο αναποφασιστικοτητα. Τι στην ευχη ειχα κανει, και τι επρεπε να κανω τωρα; Και τοτε ο αερας τρεμοπαιξε παραξενα και μια ιαχη απο τις κερκιδες με εκανε να κοιταξω απορημενος τριγυρω, ξεχνοντας τον πεσμενο φουκαρα που σηκωθηκε και αρχισε να τρεχει μακρια μου, παρατωντας στη βιασυνη του το ραβδι του στο εδαφος.       

 

Ο μουδιασμενος μου νους αρχισε και παλι να λειτουργει και συνειδητοποιησα πως ημουν ο νικητης σε μια μαχη που δεν ειχα διανοηθει καν να δωσω και πως τα επομενα λεπτα θα ηταν εξαιρετικα κρισιμα, αν ηθελα να γερασω μια μερα και να διηγηθω την απιστευτη περιπετεια στα παιδια μου. Και παλι ομως τα γεγονοτα με προλαβαν.Ειδα εξι υπεροχες κουκλιτσες, ντυμενες πολυ ελαφρα με ημιδιαφανους μανδυες, να μπαινουν στον στιβο και να τρεχουν προς το μερος μου. Καλου κακου πηρα αμυντικη σταση και τις κοιταξα μπερδεμενος, προσπαθοντας να διακρινω τυχον κρυμμενα ραβδια. Με εφτασαν, μου χαμογελασαν γοητευτικα και, αγνοωντας τις διαμαρτυριες μου, αρχισαν να βγαζουν τα ρουχα μου. Παρα τη σαστιμαρα μου αντιληφθηκα οτι επροκειτο για καποιο τυπικο που συνοδευει τετοιου ειδους αγωνες αλλα, ακομα και ετσι, δεν υπηρχε πιθανοτητα να τις αφησω να με γδυσουν μπροστα σε ολον αυτο τον κοσμο, αν δεν ειχαν συνωμοτησει εναντιον μου ο δυνατος πονος που ενοιωθα παντου στο σωμα μου και η αφυσικα μεγαλη δυναμη των κοριτσιων. Χωρις να κατσουν να μου εξηγησουν τιποτα εσκισαν τα ρουχα που ματαια εσφιγγα με τα χερια μου και τα πεταξαν κατω. Γελωντας με την καρδια τους αρχισαν να με κοιτουν απο πανω μεχρι κατω, λες κι ημουν περσικο χαλι. Και σα να μην εφτανε αυτο εμφανισαν κατι μπουκαλακια, εχυσαν στις παλαμες τους λιγο απο το ελαιωδες περιεχομενο κι αρχισαν να αλειφουν το σωμα μου! Και μετα τα διαβολοκοριτσα παραμερισαν, ξεκαρδισμενα στα γελια και εδειξαν με τα χερια τους την... ευαισθητη περιοχη αναμεσα στα σκελια μου. Κοιταξα κι εγω και..., Θεε και Κυριε! Ειχα μια πρωτης ταξεως στυση! Και για να μη μου μεινει καμμια αμφιβολια για το αν μπορουσαν να με δουν οι παντες, απο τις κερκιδες ακουστηκαν ουρανομηκεις ιαχες. Αν μπορουσα να αλλαξω θεση με τον τυχερακια αντιπαλο μου, θα επεφτα στα γονατα, θα του ζητουσα ταπεινα συγγνωμη και κατοπιν θα εφευγα εγω τρεχοντας αφηνοντας τον αυτο να κανει υποχρεωτικο στρηπ τηζ. Ηταν ομως πλεον αργα.

 

Καποτε το μαρτυριο μου τελειωσε γιατι, οταν βεβαιωθηκαν οτι οι παντες ειχαν γιουχαρει την καταντια μου, ξεδιπλωσαν ενα λευκο μανδυα σαν τους δικους τους και μου τον φορεσαν. Το ρουχο κολλησε στο λαδωμενο δερμα μου αλλα δεν υπηρχε περιπτωση να διαμαρτυρηθω γι΄ αυτο. Επειτα αρχισαν να με φιλουν στα μαγουλα και με μια χειρονομια εκαναν σαφες οτι επρεπε να τις ακολουθησω. Προχωρησαμε προς τις κερκιδες, εν μεσω ζητοκραυγων, και φτασαμε στο σημειο οπου καθοταν ο Βασιλιας..., συγγνωμη, ο Κυβερνητης ηθελα να πω, με την πανεμορφη κορουλα του. Το κοριτσι χειροκροτουσε σαν Παοκτζης οταν βαζει γκολ η ομαδα του στο Καραισκακη και δεν εκρυβε καθολου τον ενθουσιασμο της. Εγω ομως προσπαθησα να δειχνω σοβαρος και αξιοπρεπης ( τρομαρα μου... ) και πασχιζα να κρατησω τα ματια μου στον πατερα της, αν και μου ξεφευγαν καποιες πλαγιες ματιες προς το μερος της. Η καταραμενη η στυση δεν ελεγε να μου περασει και το ρουχο που φορουσα οχι μονο δεν την εκρυβε αλλα την τονιζε κιολας. Αρχισα να σκεφτομαι διαφορα δυσαρεστα θεματα, ελπιζοντας να μου φυγει επιτελους και τα καταφερα τελικα οταν εφερα στη μνημη μου το τεσσαρι που ειχα παρει στην Αλγεβρα. Ο ελεεινος καθηγητης με ειχε αδικησει καταφωρα, μονο και μονο επειδη δεν πατουσα στο μαθημα του. Ανακουφισμενος απο το γεγονος οτι τελικα αυτη η ιστορια μου ειχε βγει σε καλο πηρα υφος και αντιμετωπισα στα ισια το βλεμμα του Κυβερνητη. Αυτος αφησε να περασουν μερικα δευτερολεπτα αβολης σιωπης και μετα μπηκε απ΄ ευθυας στο θεμα.   

 

"Λοιπον νεαρε, τι θα γινει, θα την παρεις την κορη μου;" Εμεινα αναυδος, τοσο απο το περιεχομενο της ερωτησης οσο και απο το γεγονος οτι η φωνη του ηταν ψιλη και αχρωμη, σε αντιθεση με την ψαρωτικη του ματια. Ηταν ερωτηση - παγιδα, ημουν σιγουρος για αυτο, αλλα δεν θα την πατουσα οπως την ειχα πατησει με τον καθηγητη της Φυσικοχημειας που με ειχε ρωτησει με υπουλη εγκαρδιοτητα αν ηξερα ποτε ενα σωμα χαρακτηριζεται «στερεο».

 

"Κοιταξτε, Εξοχοτατε," αρχισα με γλοιωδη ευγενεια, που συνηθως επιανε με τους καθηγητες μου, "το λυπηρο συμβαν που μολις ελαβε χωρα, και το οποιο, με λυπη μου, σας διαβεβαιω, και αθελα μου..."

 

"Δηλαδη, δεν τη θελεις την κορη μου;" με εκοψε ο αλλος, παρερμηνευοντας εντελως τα κινητρα της επιφυλακτικοτητας μου. Αν την ηθελα, λεει...

 

"Εξοχοτατε, τιποτε δεν θα μπορουσε να ειναι μακρυτερα απο την αληθεια, σας βεβαιω. Δεν την γνωριζω καλα αλλα, με μια πρωτη ματια..." και της ερριξα μια ματια. Τι το ηθελα; Οχι μονο ενοιωσα τα μαγουλα μου να καινε αλλα ξαναλθε η στυση! Αρχισα παλι να σκεφτομαι το τεσσαρι στην Αλγεβρα. Εκεινη χαμογελουσε και ηταν πιο ομορφη απο ονειρο.

 

"Δηλαδη, θελεις να πεις οτι θα την παντρευτεις;" Ξαναρωτησε ο γερος. Μα τι στην ευχη, γραβιερα πουλουσε; "Οχι, απλα σε δοκιμαζει," ειπα στον εαυτο μου "μολις πεις το «ναι» θα πεσουν ολοι απανω σου και θα φας τετοιο φατουρο που δεν εφαγες ουτε τοτε που επεισες την παρεα πως εχεις τα θεματα της Οργανικης Χημειας και δεν επιασες  ουτε μια ερωτηση." Αποφασισα να το παιξω προσεκτικα, να γλιτωσω τουλαχιστον το ξυλο.

 

"Δεν θα τολμουσα ποτε να πιστεψω οτι η κορη σας θα καταδεχοταν να ριξει τα ματια της σε εμενα, Εξοχοτατε. Ο λογος που εεε.., αρπαχτηκα προηγουμενως με εκεινο τον τυπο, θελω να πω..."

 

Σταματα να με λες «Εξοχοτατο» επιτελους" με διεκοψε ο Μεγαλος με σημαντικα πιο βαθεια φωνη. "Αν κρινω απο τις αντιδρασεις της κορης μου οσην ωρα μονομαχουσατε, δεν υπαρχει αμφιβολια οτι σε θελει, και πολυ μαλιστα. Την ρωτησα ηδη, αλλωστε. Παψε λοιπον να με μπερδευεις και απαντησε καθαρα στην ερωτηση μου. Να θυμασαι οτι σε 'μας εδω κατω αρεσουν οι καθαρες εξηγησεις. Λοιπον, θελεις να την παρεις η οχι;"

 

Ξεροκαταπια, κοιταξα τριγυρω για καμμια βοηθεια, ειδα τον γερο που αδημονουσε, κοιταξα κλεφτα το κοριτσι που μου χαμογελουσε, το μαναρι μου, και ειπα το «ναι» προσπαθοντας να σκεφτομαι μονο την ασχημοφατσα του καθηγητη της Αλγεβρας.

 

Απο καπου ακουστηκαν φωνες και αντιληφθηκα οτι καποιος ετρεχε προς το μερος μου. Ετοιμαστηκα για τα χειροτερα αλλα ηταν ο Λακης που ειχε πηδηξει κι αυτος μεσα και επεσε απανω μου με φορα, με αποτελεσμα να κοιλισθουμε κι οι δυο μας κατω. "Βρε μπαγασα, τι πηγες κι εκανες; Καλα, μεγαλε, ησουν και ο πρωτος!! Τους κουφανες, μιλαμε..." εκανε χωρις να παρει ανασα. Μετα αγκαλιαστηκαμε κι αρχισαμε κι οι δυο να κλαιμε. Η αληθεια ειναι οτι, οπως ειχε πεσει με φορα απανω μου, ειχα ξαναρχισει να ποναω, αυτος παντως εκλαιγε μαλλον απο συγκινηση. Ειναι φιλος, ο Λακης... Θελαμε να πουμε πολλα αλλα δεν μας δοθηκε η ευκαιρια. Τα κοριτσακια που μου ειχαν βγαλει πριν απο λιγο αρον - αρον τα ρουχα μπηκαν αναμεσα μας και μας χωρισαν. Σαν Χορος σε αρχαια Τραγωδια, μου εξηγησαν ολες μαζι οτι επρεπε να με προετοιμασουν για την τελετη του γαμου και επρεπε να εχω επαφη μονο μαζι τους και με κανεναν αλλο. Μετα με γραπωσαν και αρχισαν να με τραβολογανε. Αφεθηκα παθητικα, τι αλλο να εκανα, αλλωστε; Καθως με φυγαδευαν θυμηθηκα κατι και προσπαθησα να σταματησω. Αυτες με τραβουσαν και με εσπρωχναν, λεγοντας συνεχεια «ελα, ελα,» και μολις που προφτασα να ρωτησω τον Λακη: "Ρε Λακη, τοσην ωρα σε τι γλωσσα μιλουσα, στην δικη μας η στην δικη τους;" Τον ειδα να κοντοστεκεται απορημενος αλλα, πριν προλαβει να πει κουβεντα, με εσπρωξαν σε ενα ανοιγμα και δεν τον ξαναειδα μεχρι την μερα της τελετης.

 

Περασαν μερικες ακρως βαρετες ημερες. Ημουν ξανα κλεισμενος σε ενα ανετο οικημα με πολλα δωματια, χωρις καμμια επαφη με τον Λακη, τον Κου η την μελλουσα γυναικα μου κι οσο για Συσκευη δεν υπηρχε ουτε ιχνος. Τα μονα προσωπα που εβλεπα ηταν τα εξι κοριτσια, κι αυτα δεν μιλουσαν για τιποτε αλλο περα απο τον γαμο. Χρησιμοποιησα παντως τον χρονο μου οσο μπορουσα καλυτερα και εμαθα αρκετα πραγματα.

 

Την κορη του Κυβερνητη την ελεγαν Αλερασσεουλα, εγω ομως θα την αποκαλουσα Αλεσσα. Ηταν μολις δεκαεπτα ετων αλλα, χαρις την ιδιαιτερη φροντιδα που ειχε δοθει στην ανατροφη της, ηταν εντελως ωριμη να διαλεξει τον δρομο της και ηταν εξαιρετικα ενθαρρυντικο το γεγονος οτι διαλαλουσε παντου το ποσο της αρεσα! Οι Εκουαραλεμανεν παντρευονται συνηθως νωρις και δεν μενουν πιστοι στον συντροφο τους, ιδιαιτερα οι ανδρες, πραγμα που με σοκαρε αλλα και με ερεθισε ευχαριστα, δεν ξερω ομως αν μου αρεσε τελικα η οχι. Υπηρχε παντως και η αλλη δυνατοτητα, να συναψουμε αυστηρα μονογαμικη σχεση, κατι που δεν ηταν εντελως ασυνηθιστο. Κατι αλλο που ξεκαθαρισα ηταν το τι με περιμενε μετα τον γαμο. Ειχα μισοπιστεψει οτι θα ημουν κατι σαν διαδοχος του Κυβερνητη οταν θα εφτανε η ωρα να αποσυρθει, αλλα ειχα πεσει εξω. Μπορουσα βεβαια να θεσω υποψηφιοτητα για αντικαταστατης μα υπηρχαν πολλοι λογοι να θεωρουμαι ανεπαρκης για κατι τετοιο. Μονο τα παιδια που θα αποκτουσα απο την Αλεσσα ειχαν σοβαρες πιθανοτητες για αυτη την θεση, διαδεχομενα οχι τον ιδιο αλλα τον επομενο Κυβερνητη, που θα ηταν μαλλον ο γυιος του. Ολα βεβαια ηταν δυνατα, καθε ειδους ανατροπη, αλλα η εκδοχη αυτη μπορουσε να θεωρηθει αρκετα σιγουρη. Η αιωνια ευθυμια ομως χαθηκε για λιγο απο τα προσωπα τους οταν συμπληρωσαν οτι το ποστο αυτο ειναι ενα βαρος που κανεις δεν επωμιζεται οικειοθελως.

 

Ο υπολοιπος χρονος περασε μαθαινοντας ατελειωτες λεπτομερειες για το πως θα πλησιασω τη νυφη μετα τον γαμο, τι λογια θα της πω, τι δωρα θα της κανω, πως θα της τα δωσω κλπ, κλπ, μεχρι που στο τελος η ανυπομονησια μου μετατραπηκε σε αγχος. Ειχα καταφερει πολλα και θα ηταν αμαρτια να τα σκατωνα τωρα. Ευτυχως, οι φοβοι μου αποδειχτηκαν τελειως αβασιμοι.

 

Οταν εφτασε η μεγαλη μερα μου εδωσαν ενα αραχνοϋφαντο χιτωνα με μανικια, ολο στολιδια και πλουμιδια, που γι' αυτους αντιπροσωπευε την πεμπτουσια της καλαισθησιας αλλα που εμενα δεν μου αρεσε καθολου. Μου τον φορεσαν με το ετσι θελω και μετα επεμεναν να με ραντισουν με κατι αρωματα που θα τα ευρισκα πολυ γλυκερα ακομα και για γυναικα, πατησα ομως ποδι και, μετα απο σθεναρη αντισταση, πεισθηκαν οτι ενας ανδρας πρεπει να διαλεγει μονος του την κολωνια του. Παραλειπω τα γελοια χρυσαφι εσωρουχα, την εξωφρενικη κομωση και τα σανδαλια απο τα οποια κρεμονταν πολυχρωμες κορδελες και τα οποια θα γινοταν αιτια να με γιουχαρουν ακομα και στο πλεον ακραιο μασκε - παρτυ στην Πατριδα, και φτανω κατευθυαν στην τελετη.

 

Επιβαστηκαμε εγω και οι εξι σουρλουλουδες σε ενα αεροχημα, παλι με μαυρα τζαμια και με μια ακομα θηλυκια στο τιμονι και, μεχρι να φτασουμε στον προορισμο μας τα νευρα μου ειχανε γινει περμαναντ απο τα συνεχη «χου χου χου» και «χι χι χι». Ας εχουν χαρη που βρισκομουν σε ξενη εδρα... Τελικα φτασαμε σε μια μεγαλή αιθουσα, ανοιξαν οι πορτες, κατεβηκαμε και το αεροχημα εκανε μεταβολη κι εφυγε. Η αιθουσα ηταν γεματη κοσμο και παντου υπηρχαν αναμμενα κερια, μεταλλικες λεκανες με αρωματισμενο νερο και μπωλ με καρβουνα που ανεδιδαν μια εξαιρετικη, διακριτικη ευωδια. Σε λιγο διεκρινα τον Κου να μιλαει με τον Κυβερνητη και του φωναξα χαρουμενα. Με χαιρετησαν και οι δυο με ενα νευμα και ξαναγυρισαν στην κουβεντα τους, αφηνοντας με ελαφρως απογοητευμενο κι ενοχλημενο. Οταν αυτο επαναληφθηκε με πολλους απο τους καλεσμενους συνειδητοποιησα πως η αιτια ηταν το εθιμο που επεβαλλε να μη μου μιλαει κανεις πριν απο το γαμο, εκτος απο τις εξι κουμπαριτσες μου, που ομως κι εγω τις ειχα βαρεθει κι αυτες με ειχαν λησμονησει εντελως και φλυαρουσαν ακαταπαυστα, σχολιαζοντας το ντυσιμο και την κομμωση του ενος και του αλλου. Καποια στιγμη το ματι μου πηρε τον Λακη διπλα σε μια εκρηκτικη ξανθια με κορμαρα που θα της εξασφαλιζε μετεωρικη καριερρα στο Χολυγουντ, ετσι και τυχαινε και μας ακολουθουσε μεχρι την Επιφανεια. Με ειδε κι αυτος, μου εγνεψε ενα βιαστικο «γεια» και μετα με εγραψε στα παλια του τα παπουτσια και επεστρεψε στην κουβεντα του με την ξανθια, ο γαιδαρος, εχοντας την δικαιολογια του εθιμου. Πλησιασα μια απο τις εξι τσαπερδονες και την ρωτησα αν ηξερε τι ετρεχε αναμεσα στον φιλο μου και την τυπισσα. Εμαθα ετσι πως ειχαν λογοδοθει και πως θα παντρευοταν συντομα, γεγονος για το οποιο η ξανθια ειχε γινει αντικειμενο ζηλειας απο τον μισο γυναικειο πληθυσμο. "Α, τον μπαγασα," σκεφτηκα, "δεν εχασε τον καιρο του!" Τους κοιταξα για λιγο στα κλεφτα, προσπαθοντας να αποφασισω κατα ποσο η Αλεσσα ηταν καλυτερη οταν ακουστηκαν μερικες κρυσταλλινες νοτες απο καποιο οργανο που δεν το ειχα προσεξει κι αμεσως μετα ο κοσμος εβγαλε ενα σουσουρο. Γυρισα και ειδα να μπαινει η καλη μου, συνοδευομενη απο μια φανταστικη καλλονη, που μαντεψα αμεσως πως ηταν η μητερα της. Αν πριν απο λιγο ειχα επιχειρησει να την συγκρινω τωρα διαπιστωνα πως δεν θα μπορουσε να υπαρξει συγκριση με καμμια αλλη σε ολο τον Πλανητη, εσωτερικο κι εξωτερικο!

 

Σε αντιθεση με το δικο μου απαραδεκτο ντυσιμο, αυτη φορουσε μονο ενα απλο, λευκο μακρυ φορεμα, που εδενε στο πλαι με τρια κορδονια και ηταν τελειως ανυποδητη. Περνωντας απο διπλα μου με κοιταξε με τα υπεροχα, μελια της ματια και εγινε κατακοκκινη. Η καρδια μου αρχισε να χτυπαει πολυ δυνατα και ενοιωσα το δερμα μου να μυρμηγκιαζει. Οι δυο τους προχωρησαν και σταθηκαν σε ενα υπερυψωμενο χωρο, οπου στεκοταν ηδη κι ενας ηλικιωμενος ανδρας, που εκανε μπαμ οτι ηταν ιερεας. Οι εξι κοπελιτσες με περικυκλωσαν, υποκλιθηκαν και με συνοδευσαν ως εκει, με περισσοτερο σεβασμο αυτη την φορα. Το τρακ μου εφτασε στα ορια της λιγοθυμιας και αισθανθηκα απεραντη ανακουφιση κι ευγνωμοσυνη οταν ο Κου ηρθε και σταθηκε διπλα μου.

 

Ο ρασοφορος αρχισε τοτε να απαγγελει σε μια αγνωστη γλωσσα. Παιρνω ορκο πως οι λεξεις που ακουσα δεν μπορει να προερχονται απο τη Γη, με την απιστευτη αμεσοτητα και δυναμη τους να ξεπερνουσε την συνηθισμενη χρηση μιας γλωσσας και να επενεργουν κατευθειαν στην ψυχη, φτανοντας ως τα ορια της Μουσικης. Την ωρα που ο ιερεας ελεγε αυτα τα θεια λογια σταθηκαν ολοι ασαλευτοι κι αμιλητοι και, χωρις κανεις να μου πει τιποτα, αισθανθηκα την αναγκη να κανω το ιδιο. Η απαγγελια διακοπηκε ξαφνικα, οπως ειχε αρχισει, και οι φυσιολογικοι ψιθυροι ξαναγυρισαν στην αιθουσα, εγω ομως ημουν εμβροντητος. Ενοιωθα να εχω ταρακουνηθει ως τα τρισβαθα της υπαρξης μου απο την απιστευτη υποβλητικοτητα των λεξεων και ο νους μου πεταξε και παλι στους θεους, τα αγαλματα των οποιων στολιζαν τους ιδιους χωρους που ισως καποτε ειχαν γνωρισει και αγγιχτει απο την παρουσια τους. Η φλογα της Αναζητησης αρχισε να φουντωνει μεσα μου οταν μια φωνη με επανεφερε απο το πολυ μακρινο παρελθον στο απαιτητικο παρον.

 

"Ο νεος θα πρεπει τωρα να εξετασει τη νεα" ακουσα τον ιερεα να μου λεει. Κοιταξα απορημενος τον Κου κι αυτος εσκυψε στο αυτι και μου εξηγησε οτι θα επρεπε να μπω ολοκληρος κατω απο το φουστανι της Αλεσσα και να την εξετασω προσεκτικα, πριν την δεχτω για γυναικα μου!! Εμεινα αποσβολωμενος, αδυνατοντας να πιστεψω στ΄ αυτια μου, οταν μια απο τις εξι με βουτηξε και με παροτρυνε να κανω γρηγορα.

 

"Τι ειναι αυτα που λετε;" της ψιθυρισα, "εσεις δεν μου ειπατε τιποτα για..." "Στο φυλουσαμε για εκπληξη" μου απαντησε χαμηλοφωνα "αντε ομως τωρα, κανε γρηγορα γιατι η σταση σου μπορει να παρεξηγηθει." "Τι λετε τωρα, εγω, εγω δε..," αρχισα να ψελλιζω αλλα ηταν αργα για διαμαρτυριες. Καποια κοπελλα χαλαρωσε τα κορδονια που εδεναν το φορεμα της Αλεσσα στο πλαι και δυο αλλες το ανασηκωσαν ελαφρα. Ο Κου μου εδωσε τη χαριστικη βολη. "Θαρρος μικρε μου," μου ειπε, "πηγες γυρευοντας και στο κατω κατω δε θα κακοπερασεις εκει μεσα". Και με εσπρωξε μπροστα

 

Εκλεισα τα ματια μου και προσπαθησα να μεινω ασαλευτος, αλλα η οσφρηση και η αφη δεν χρειαζονται τα ματια. "Δε μπορει," σκεφτηκα, "δεν ειναι δυνατον..." αλλα, να που ηταν δυνατον. Κατω απο το φορεμα της ηταν ολογυμνη. Εννοω ολογυμνη! Την ιδια στιγμη αρχισε να κουναει και να συστρεφει το κορμακι της, αργα, λικνιστικα, βασανιστηκα. Το μαγουλο μου, το στομα μου, τα χερια μου, ηρθαν σε επαφη με το κορμακι της, με το ανατριχιασμενο χνουδακι των ποδιων της, με τα σκληρα, ορθια στηθη της, με..." Υπαρχουν ορια σε ενα κειμενο αν ειναι να μην χαρακτηριστει πορνογραφημα, και ειναι κριμα γιατι αυτο που εζησα σ΄ εκεινη την αιωνιοτητα ηταν μια μοναδικη συμμιξη του ηθικου με το οργιαστικο και του κοινωνικα επιβεβλημενου με το ξυπνημα των πιο αρχεγονων ορμεμφυτων που φωλίαζουν σε καθε κυτταρο του σωματος μας. Και το χαρμανι αυτο ηταν ωραιο και αγριο περα απο τις λεξεις, σα να ειχα πιει για λιγο απο την Πηγη που αναβλυζει η ιδια η Ζωη. Καποτε βγηκα απο εκει με τα ματια ακομα κλειστα, εχοντας την ευωδια της στα ρουθουνια της και τη γευση της... Αλλα, ειπαμε, υπαρχουν ορια σε οσα μπορω να γραψω εδω και, αλλωστε, πως να περιγραψω το απεριγραπτο;

 

Η φωνη του τελεταρχη με εκανε να συνελθω καπως και να καταβαλλω φιλοτιμη προσπαθεια να συντονιστω με τα οσα συνεβαιναν γυρω μου.

 

"Λοιπον νεε μου," τον ακουσα να ρωτα, "βρηκες τη νεα της αρεσκειας σου;" 

 

Ειναι ευτυχημα το οτι συγκρατηθηκα και δεν του πεταξα στα μουτρα την μονη λογικη απαντηση στην ερωτηση του, οτι δηλαδη θα πρεπει να ειναι ευνουχος, για να με ρωτα κατι τετοιο. Αρκεστηκα να πω ενα εξαιρετικα βραχνο «ναι», αφου το στομα μου ειχε στεγνωσει εντελως Την ιδια στιγμη ακουσα τον πατερα της να βγαζει ενα αναστεναγμο ανακουφισης. Δε λεω, σιγουρα ο ανθρωπος αυτος θα ειναι σοφος, αλλα πρεπει να ειναι και λιγακι ξεμωραμενος.

 

Οταν ο μυστηριος απηυθυνε την ιδια ερωτηση στην Αλεσσα, αυτη δεν βιαστηκε να απαντησει, μονο γυρισε και με κοιταξε στα ματια. Το χερι της σφιχτηκε γυρω απο το δικο μου και τοτε τα τελευταια αποθεματα νευρικης ενεργειας που κρατουσαν το Εγω μου σε μια στοιχειωδη συνοχη, εξαντληθηκαν. Μεσα σε ενα εσωτερικο οργασμο εχασα καθε αντισταση στα γεγοντα και στα αισθηματα. Ακολουθουσα. Συμμετειχα. Τιποτε πια δεν μου φαινοταν αδυνατο, απιθανο...

 

"Ναι", ειπε.

 

Ακουστηκαν θριαμβικες, χαρουμενες φωνες απο παντου, μερικες απο αυτες απευθυνοταν σε μενα, αλλα το ακουστικο μου κεντρο ειχε κολλησει σ΄ αυτη τη μια λεξη και δεν μπορουσα να ξεχωρισω τι μου ελεγαν. Υπηρχαν εκδηλωσεις να γινουν, λογοι να εκφωνηθουν, αιδεσματα να καταβροχθιστουν, τραγουδια να χορευτουν αλλα οι Εκουαραλεμανεν ειναι ενας σοφος λαος, γιατι το ειχαν ορισει, πριν απο πολλα χρονια, οτι το ζευγαρι δε συμμετεχει σε ολα τουτα αλλα απομακρυνεται για τρεις μερες σε ιδιαιτερο τοπο. Οι εξι χαρουμενες κοπελες μας περικυκλωσαν, σπρωχνοντας μας τον ενα στον αλλο, και μας φυγαδευσαν στο οχημα που μας περιμενε. Οι πορτες με τα μαυρα κρυσταλλα εκλεισαν για μια ακομα φορα και, οταν ξανανοιξαν, ημασταν επιτελους μονοι. Μονοι! "Θυμασαι καλα τι πρεπει να κανεις;" με ειχε ρωτησει αυστηρα μια απο τις κουμπαριτσες λιγο πριν κατεβω. Το ερωτημα αυτο αρχισε να μου προκαλει αγχος, τωρα που δεν υπηρχε κανεις να με βοηθησει. Ο χωρος που βρισκομασταν ηταν ενα μεγαλο δωματιο μοναδικης ομορφιας, με αμετρητους ιριδισμους παντου τριγυρω, ενω απουσιαζαν τα αρωματα και η μουσικη. Πολυ σωστα, αφου υπερτατη μουσικη ηταν τα λογια της θεας μου και οσο για ευωδια, ε, δεν χρειαζομουν τιποτε περισσοτερο απο το κορμακι της. Αρκει να μην εκανα καμμια γκαφα. Πιεσα τον εαυτο μου να θυμηθει τα οσα ειχα αμελησει να μαθω τις προηγουμενες μερες, αλλα τελικα δεν χρειαστηκε. Η Αλεσσα επιασε το προσωπο μου με τα χερια της και με εκανε να την κοιταξω στα ματια.

 

"Ειμαι σιγουρος, γλυκουλη μου, οτι εχεις προσπαθησει πολυ να μαθεις τα εθιμα του λαου μου και με συγκινει που εισαι προθυμος να θυσιασεις τον αυθορμητισμο σου, μονο και μονο για να με ευχαριστησεις. Κι εγω ομως δεν παρελειψα να μελετησω προσεκτικα τα δικα σας και, περιεργο πραγμα, μου φαινεται οτι τα βρισκω καλυτερα! Αντε λοιπον, τι περιμενεις; Θα με αφησεις να γδυθω μονη μου;"

 

Την κοιταξα αναποφασιστος. Μηπως με δοκιμαζε; Δειλα, με χερια που ετρεμαν, πασχισα να της βγαλω το φορεμα. Ματαια. Τα κορδονια λασκαραν αλλα δεν λυνοταν και το φορεμα μαγκωνε αναμεσα στα ποδια της ενω, ταυτοχρονα, στενευε και φρακαρε στην μεση της, ετσι ωστε να μην μπορει να βγει ουτε απο πανω ουτε απο κατω. Παλευα ματαια, νοιωθοντας εντελως ηλιθιος, μεχρι που αφησε ενα στεναγμο ενοχλησης και απογοητευσης. Τοτε το ΄πιασα, το φορεμα αυτο δεν θα εβγαινε ποτε, γιατι ειχε ραφτει ειδικα ετσι ωστε να μην μπορει να βγει. Ταυτοχρονα ηρθε και η συνειδητοποιηση του σκοπου που εξυπηρετουσε ολο αυτο το προμελετημενο αδιεξοδο. Καινουργια αποθεματα ορμονων κινητοποιηθηκαν και δαπανηθηκαν σε ενα κρεσσεντο αγριας, πρωτογονης χαρας. Ηταν αποθεματα εκτακτης αναγκης, αλλα μηπως αυτη δεν ηταν εκτακτη αναγκη;   

 

Γραπωσα και με τα δυο μου χερια το φορεμα και το εσκισα στα δυο, αποκαλυπτοντας το ολογυμνο κορμι της. Αυτη εβγαλε ενα εκστατικο ηχο κι εκανε μια κινηση με το χερι της. Το φως εσβησε και μαζι του κι ο Κοσμος.

 

Και περασαν πολλες ολογλυκες μερες και νυχτες που εγιναν εβδομαδες και μηνες. Ενας, δυο, τρεις, πεντε. Ολα ηταν υπεροχα, εμαθα, γνωρισα ενα σωρο πραγματα, αλλα... Ηταν σα να επινα νερο χωρις να ξεδιψω.

 

Εγκατασταθηκαμε στο ιδιο κτιριο που περασαμε την πρωτη μας νυχτα, ενα ειδος ξενωνα πολυτελειας για νιοπαντρους, οπου θα μεναμε μερικους μηνες, μεχρι να εγκατασταθουμε στο δικο μας σπιτι. Οι μερες που ακολουθησαν ειχαν για μενα ενα και μοναδικο περιεχομενο: Την Αλεσσα. Την υπεροχη, γλυκεια, ποθητη Αλεσσα, την Αλεσσα που ηξερε να ειναι σεμνη, γαληνια, αλλα ηξερε και να ειναι αγρια, ασυγκρατητη, αδιστακτη... Την Αλεσσα που με αγαπουσε, με λατρευε και με αποζητουσε την καθε στιγμη. Μαζι της γνωρισα το σμιξιμο της σαρκας και το σμιξιμο της ψυχης. Εφτασα στον εβδομο Ουρανο και μετα, βαρεθηκα.

 

Πολυ ευτυχισμενος, πολυ ερωτευμενος, πολυ γεματος οπως ημουν απο τη γυναικα μου, εξακολουθουσα να νοιωθω το καλεσμα των Αγνωστων Τοπων, αυτων των Τοπων που η αναζητηση τους με ειχε φερει ως εδω. Η διψα της αναζητησης θεριευε σαν πυρκαγια μεσα μου οσο την τροφοδοτουσα με καινουργιες εμπειριες, απογοητευτηκα λοιπον πολυ οταν ανακαλυψα οτι αυτο δεν θα μπορουσε να γινει με τους ρυθμους που ηθελα, αφου η δυνατοτητα να κινουμαι ελευθερα και να εξερευνω την χωρα των Εκουαραλεμανεν ηταν περιορισμενη. Οι βολτες επιτρεποταν αλλα παντα με τη συνοδεια του Κου η καποιου αλλου συντοπιτη του, ειδικα εκπαιδευμενου στους τροπους του λαου μου. Εστω κι ετσι ομως, υπηρχαν επιπλεον πολλοι περιορισμοι και στα μερη που μπορουσα να επισκεφτω, κατι που, αν και στην αρχη δε με προβληματισε ιδιαιτερα, αργοτερα εγινε μια διαρκης πηγη ενοχλησης.

 

Ξεκινησα με ολους τους σημαντικους βοτανικους και ζωολογικους κηπους που δεν εχουν καμμια σχεση ακομα και με τους καλυτερους της Επιφανειας αφου τα ζωα ειναι σχεδον ελευθερα σε περιβαλλον ειδικα διαμορφωμενο για τις αναγκες τους. Γγνωρισα ετσι μια πλειαδα απο εξαιρετικα ενδιαφεροντα ειδη ζωων και φυτων, ανεμεσα τους και αρκετα απο αυτα που καποτε ζουσαν πριν τους Ιστορικους χρονους στην Επιφανεια και που εχουν πλεον προ πολλου εκλειψει. Δεν παρελειψα τα υποθαλασσια παρκα και ειμαι ενας απο τους ελαχιστους του Κλαδου μου που αντικρυσε τη φρικη που αντιπροσωπευει το γιγαντιο καλαμαρι.

 

Οταν το μυαλο μου γεμισε και δεν μπορουσε πλεον να χωρεσει αλλες μορφες ζωης, αρχισα να συχναζω σε μουσεια οπου μπορεσα να μελετησω τις διαφορες πλευρες του πολιτισμου του οποιου αποτελουσα πλεον αξιοτιμο μελος, απο τα αρχαια χρονια μεχρι τις μερες μας. Ηταν ενα συναρπαστικο ταξιδι, γιατι ομως υπηρχαν μουσεια και πτερυγες μουσειων ολοτελα κλειστες για μενα; Ειναι αληθεια βεβαια οτι δεν ειχα χρονο για γκρινια αφου ειχα αρχισει να διδασκομαι τον χειρισμο των αεροχηματων. Δεν ειναι λιγο πραγμα, εγω που μεχρι τωρα δεν ειχα ουτε σκουτερακι, να πιλοταρω ενα συναρπαστικο ιπταμενο οχημα που μπορει να επιταχυνει μεχρι και εξακοσια χιλιομετρα την ωρα, εστω και με τη βοηθεια του αυτοματου πιλοτου. Και πριν προφτασω να βαρεθω, ο Κου με πηγε να διαλεξω το προσωπικο μου αλμουου.

 

Αυτο κι αν ηταν συγκλονιστικη εμπειρια! Ειχα ηδη διδαχθει πολλα για αυτο τον αινιγματικο φιλο του Ανθρωπου μεσα απο τη Συσκευη αλλα δεν ημουν αρκετα προετοιμασμενος για αυτο που ειδα. Προκειται για ενα ζωο που συνδυαζει, σε υπερθετικο βαθμο, τις αρετες του δελφινιου, του σκυλου, της γατας, του αλογου... Πανεξυπνο, προικισμενο με σαφεστατες τηλεπαθητικες ικανοτητες, παιχνιδιαρικο οταν πρεπει, ικανοτατο στη μεταφορα και την μαχη, απιστευτα φιλικο για το ειδος μας, χωρις ομως ποτε να φτανει στη δουλοπρεπεια. Ολα αυτα και πολλα αλλα ακομα ειναι το αλμουου, που δεν παυει ποτε να εκπλησει και τους πλεον ειδημονες. Καθως πηγαιναμε να επισκεφθουμε καποιο απο τα παρκα οπου ζει ενας μεγαλος πληθυσμος απο αυτα τα θεσπεσια οντα, ο Κου μου μιλησε με ενθουσιασμο για τις μοναδικες ικανοτητες που επιδεικνυει στην μαχη το ειδος αυτο. Το αλμουου ειναι ενα ειρηνικο, φυτοφαγο ειδος και αποτελει ζωολογικο παραδοξο το πως ανεπτυξε τοση ευφυια, κατι που ειναι αποκλειστικο γνωρισμα των σαρκοβορων, θηρευτικων ειδων. Ο κανονας αυτος, που γνωριζει ελαχιστες εξαιρεσεις, ακυρωνεται στην περιπτωση του με τον πλεον εντυπωσιακο τροπο. Υπαρχει καποιο ενδημικο ειδος μεγαλοσωμου πανθηρα με το οποιο μοιραζεται τους ιδιους βιοτοπους  Ο πανθηρας αυτος, μολις μικροτερος απο τον τιγρη, ειναι ενας αποτελεσματικοτατος φονιας με τεραστια δυναμη και, κυριολεκτικα, απιστευτη ταχυτητα. Κι ομως, δεν τολμα ποτε να επιτιθει σε ενηλικο αλμουου, αν και εκτιμα παρα πολυ το κρεας του. Εχουν καταγραφει σπανιες μαχες, κυριως σε περιπτωσεις που ο πανθηρας επιχειρει να αρπαξει κανενα νεογεννητο. Ο πανθηρας, πραγματικη φονικη μηχανη, διασχιζει δεκα μετρα μεσα σε μισο δεκατο του δευτερολεπτου και.το χτυπημα απο το μπροστινο ποδι του μπορει να κοψει τον αντιπαλο του στα δυο, το αλμουου ομως δεν τον φοβαται, εκτος κι αν ειναι σοβαρα πληγωμενο. Η βαση της αμυνας αυτου του καγκουροσχημου φυτοφαγου με τα βαθεια, μελαγχολικα ματια, βρισκεται στην αισθηση του χρονου καθως και στην τρομερη ψυχραιμια και ακριβεια που διαθετει, ικανοτητες  που δεν εχουν το ταιρι τους σε κανενα αλλο μελος του ζωικου βασιλειου. Παρακολουθει και υπολογιζει την επιθεση, οσο γρηγορη κι αν ειναι, σα να την βλεπει να εκτυλισσεται σε αργη κινηση. Και παραμεριζει την τελευταια στιγμη, χτυποντας ταυτοχρονα, και με απολυτη ακριβεια, κατευθειαν στο ματι η κατω απο τον λαιμο, στις σφαγιτιδες φλεβες. Χτυπα με ακριβεια κλασματος του χιλιοστου, και χτυπα για να σκοτωσει. Σχεδον αισθανεσαι οικτο για τον πανθηρα...

 

Ειχα την εντυπωση οτι εγω θα διαλεγα ενα αλλα αποδειχτηκε οτι ημουν βαθεια νυχτωμενος. Τα αλμοου δεν τα διαλεγεις, σε διαλεγουν. Ενα ασυνηθιστα νεαρο, κανελλι αρσενικο επιασε φιλιες μαζι μου και με ακολουθησε οταν εφυγα. Αυτο ηταν. Ερωτας κανονικος! Τον ονομασα «Μητσο», προς μεγαλη φρικη του Κου, και συντομα αναπτυχθηκε αναμεσα μας αμοιβαια αγαπη. Το ιδιο με εμαθε πως να το καβαλαω, να το κατευθυνω και να κατανοω την απαλη, παραπονιαρικη γλωσσα του. Δε λεω, καλο το αεροχημα, το ζωντανο ομως ειναι το κατι αλλο. Του αφιερωσα πολλες ωρες και ανταμειφθηκα με ενα δυνατο δεσιμο και με μοναδικες στιγμες οπου ο ανεμος μαστιγωνε το προσωπο μου και το σωμα μου συντονιζοταν με το πανισχυρο, μυωδες κορμι που μπορουσα να το νοιωσω να ρεει, να συσπαται και να διαστελλεται με ενα πρωτογονο δυναμισμο, μεταδιδοντας μου την αισθηση της ιδιας της Ζωης που καλπαζει αιωνια, αψηφοντας το συμπαν και το θανατο και δεν γνωριζει το μετρο η την αναπαυλα.

 

Ειχα την Αλεσσα, ειχα την Συσκευη, το Μητσο, το αεροχημα, ενα σωρο μουσεια και εκθετηρια, αμετρητα βιβλια, αλλα και παλι... Οχι, ολα αυτα δεν μου εφταναν. Διψουσα για τη Γνωση που δεν μαθαινεται αλλα μονο βιωνεται και που καιει τον ανθρωπο, οπως η φλογα της λαμπας τις πεταλουδιτσες. Αποφασισα να ερθω σε επαφη με περισσοτερους απο τους κατοικους αυτης της ρατσας και να γνωρισω τη νοοτροπια και την κουλτουρα τους.

 

Αυτο δεν ηταν καθολου δυσκολο για τους Εκουαραλεμανεν, κι ετσι επιασα φιλιες με ενα σωρο απο δαυτους. Αναμεσα τους συγκαταλεγοταν και ο Ροελοανουαλ, η καπως ετσι, ο αντιπαλος μου στην ανεκδιηγητη μονομαχια για το χερι της Αλεσσα. Αποδειχτηκε ενας θαυμασιος και συμπαθης ανθρωπος, αδικημενος καταφωρα απο την εμπαθη κριση μου. Με πλησιασε ο ιδιος και μου προσφερε τη φιλια του, καταδικαζοντας με σε αιωνιες τυψεις. Ετρεφε για την αφεντια μου ανυποκριτο θαυμασμο και με θεωρουσε μεγαλο μαγο. Οπως εμαθα, με αρκετη ανακουφιση αλλα και ντροπη για την συμπεριφορα μου, δεν αγαπουσε ιδιαιτερα τη γυναικα μου και ο καυγας μας ηταν αποτελεσμα της αλαζονικης μου στασης και μονο. Τον κακομοιρη! Παρηγορηθηκα ομως αναλογιζομενος πως και οι δυο μας δεν ημασταν παρα πιονια της Μοιρας. Γνωριστηκα επισης με μελη απο δυο ακομα Κλαδους, τους πλεον συμβατους και φιλικους προς τον Κλαδο των Εκουαραλεμανεν και, συνεπακολουθα, και προς τον δικο μου. Οι μεν ηταν αυτοι που συνηθως αποκαλουνται με το παρατσουκλι «Γιγαντες». Γνωρισα δυο μεσηλικες αρσενικους που μετειχαν στην διπλωματικη αποστολη τους στην χωρα μας. Πολλα με εντυπωσιασαν σε αυτους αλλα τιποτα οσο το βαθυ, μελαγχολικο τους βλεμμα. Μου εκαναν μερικες, φαινομενικα αδιαφορες ερωτησεις, για μενα και την Πατριδα μου και τους απαντησα με απολυτη ειλικρινεια. Το τονιζω αυτο γιατι η ειλικρινεια αυτη δεν ηταν μονο αποτελεσμα δικης μου επιλογης. Αυτα τα ματια με διαπερνουσαν, η ετσι ενοιωθα εγω, και μπορουσαν να διαβασουν τα τρισβαθα της ψυχης μου. Αυτο δεν θα το εξηγουσα σαν τηλεπαθεια αλλα σαν κατι αλλο, πολυ πιο πρωτογονο, κατι στο οποιο δεν αντιστοιχει καμμια λεξη της δικης μου γλωσσας. Ειναι μια ικανοτητα που πηγαζει απο μια απολυτη ειλικρινεια και μια βαθεια σοφια που θα τις περιμενες μονο απο θεους και που τις ενοιωσα αμεσως τοσο ξεκαθαρα οσο και την σχεδον υπερφυσικη σωματικη τους δυναμη.            

 

Ο αλλος Κλαδος που γνωρισα αποτελεσε για μενα εκπληξη, αφου μου ηταν τελειως αγνωστος. Ουτε ο Κου ειχε τυχει να μου μιλησει σχετικα ουτε εγω η ο Λακης τον ειχαμε απαντησει στις «εξερευνησεις» μας με την Συσκευη. Προκειται για βραχυσωμους και λεπτους ανθρωπους, δεινους πολεμιστες αλλα ακομα πιο δεινους γλεντζεδες. Τους αρεσουν η καλοπεραση, οι καυγαδες, το καλο φαι και τα αστεια και ειναι μοναδικοι στην επικοινωνια τους με ολα σχεδον τα ζωικα ειδη. Τους ειδα να πιανουν φιλιες με λαγους, γατες, κατι δεντροβια ζωα που μοιαζουν καπως με σκιουρους και μπορω ευκολα να υποθεσω οτι δεν υπαρχει ζωο που να μην μπορουν να το προσεγγισουν. Αυτη αλλωστε η αγαπη που τρεφουν για τα ζωα ευθυνεται για το γεγονος οτι ειναι κυριως ψαροφαγοι. Ενα αλλο χαρακτηριστικο τους ειναι ο μοναδικος τους συντονισμος οποτε απαιτειται κοινη δραση. Σε αυτη την ικανοτητα οφειλεται κατα μεγαλο μερος η εξαιρετικη τους ικανοτητα στο να αντιμετωπιζουν νικηφορα μια μεγαλη ποικιλια απο εχθρους

 

Επιασα σπουδαιες φιλιες με τους σοφους Γιγαντες, που αυτοαποκαλουνται Ζουλμισιρ, και τους σαματατζηδες Ριφονι. Περασαμε μαζι αλησμονητες στιγμες, μονος μου η με το Λακη, και επαιξα, συζητησα, γελασα μαζι τους. Ολοι τους ειχαν πολυ ενδιαφεροντα πραγματα να μου πουν, γνωσεις για την πανιδα και τη χλωριδα του οικοσυστηματος που ανθει στα τρισβαθα της Γης, ιστοριες με τους πολεμους, τις νικες και τις ηττες τους. Ρουφουσα, ρουφουσα αυτες τις απιστευτες διηγησεις και μετα τις αναμοχλευα στο μυαλο μου, κρατοντας σημειωσεις και συγκρινοντας τα στοιχεια. Ομως κατι δεν πηγαινε πολυ καλα. Ηταν εξαιρετικη τροφη για την περιεργεια ολα αυτα αλλα δεν μπορεσαν να καλυψουν την εσωτερικη μου διψα για πραγματικη Γνωση. Οπως συμβαινει και με τους Εκουαραλεμανεν, οι περισσοτερες απο τις ιστορικες γνωσεις προερχονταν απο προφορικες παραδοσεις η και ανεξακριβωτους θρυλους. Υπαρχει βεβαια και η μυστηριωδης συνδεση ολων αυτων των Κλαδων με εξωγηινες Ρατσες. Ρατσες που αντιπροσωπευουν πολιτισμους γαλαξιακων διαστασεων και που αναμειχθηκαν στη δημιουργια της ζωης στον Πλανητη μας. Εδω θα πρεπει να βρισκοταν ο πυρηνας των αποκαλυψεων που περιμενα οτι θα εριχναν φως στα βαθεια, συγκεχυμενα ερωτηματικα που ταλανιζαν την ψυχη μου. Κι ομως, το ολο θεμα ηταν καλυμμενο πισω απο αμετρητες λεπτομερειες που στο συνολο τους θυμιζαν μυθιστορημα. Το Σημαντικο ηταν επιμελεστατα καλυμμενο απο το ασημαντο, οπως αλλωστε συμβαινει τοσο συχνα και στον Κοσμο μου. Αφ΄ ενος. Και αφ΄ ετερου, οι ιδιοι αυτοι οι θεματοφυλακες αυτης της μοναδικης Επαφης φαινοταν μπερδεμενοι και αβεβαιοι για το τι επρεπε να πιστεψουν και τι ν΄ αποριψουν  απο τις ιδιες τους τις παραδοσεις.   

 

Καποια μερα μπορεσα να το σκασω για λιγο απο την ανεπιθυμητη συνοδεια μου και, μετα απο συντομη περιπλανηση, πηγα και σταθηκα εξω απο ενα Ναο. Οταν γραφω αυτη τη λεξη με κεφαλαια, εννοω εκεινα τα μοναδικα αριστουργηματα απο μαρμαρο που την εκθαμβωτικα λιτη τεχνοτροπια τους δεν θα τη φτασει ποτε κανενα τεχνουργημα ετουτης της Γης. Στηριγμενα πανω σε κιονες, με ατενιζαν με βουβη μεγαλοπρεπεια τα αγαλματα ανωνυμων θεων. Οχι, δεν υπηρχε λογος για επιγραφες, δεν υπηρχε λογος για διευκρινησεις γιατι ο γλυπτης ειχε φροντισει να μεταδωσει με το σκαρπελο του ολα οσα χρειαζοταν να ξερει κανεις. Τα προσωπα, οι ενδυμασιες τους μπορει να μη μου ηταν γνωστα, ομως συνδεοταν ολα τους με ενα κοινο χαρακτηριστικο, κατι που στο παρελθον το ειχα προσεξει συχνα στις προτομες του Φοιβου, της Παλλαδας... Τα χωρις κορες ματια τους φαινοταν βυθισμενα σε ενα εσωτερικο οραμα και στις ακρες των χειλιων τους ανθιζε το Αττικο μειδιαμα, δηλωτικο μιας γαληνιας ενατενισης πολυ περα απο τα ανθρωπινα.

 

Κοιταζα καμποση ωρα εκστατικος μεχρι που τα ματια μου γεμισαν δακρυα. Δεν εκανα καμμια αποπειρα να μπω στο Ναο, κατι που μου απαγορευοταν σε καθε περιπτωση, αλλα και οταν με βρηκε ο συνοδος μου δεν προσπαθησα να του δικαιολογηθω για την κοπανα μου. Εκρινα οτι ειχε φτασει η ωρα να πεσουν οι μασκες. Επρεπε να εξηγηθω με τον Κου.

 

Ξεκινησα απο τον Λακη που ηταν και πιο βολικος. Τον τελευταιο καιρο ειχαμε χαθει λιγο, αφου ο φιλος μου ειχε ξεχασει τις επαναστατικες του διακηρυξεις και ειχε αφεθει να αφομοιωθει πληρως απο το Συστημα, απολαμβανοντας κατα κορο την αγκαλια της Λεμεραν, της ξανθιας με το βαθυ ντεκολτε. Οι δικες του ερευνες ειχαν στραφει περισσοτερο σε θεματα που αφορουσαν την κοινωνικη και τεχνολογικη αναπτυξη των πολιτισμων του Εσωτερικου και δεν ειχε αντιληφθει τα σκοτεινα σημεια στην Ιστορια τους. Με ακουσε με προσοχη και δεν χρειαστηκε πολυ προσπαθεια για να τον πεισω για τα κενα. Ισα - ισα, κι αυτος απο τη μερια του ειχε προσεξει ορισμενα πραγματα που φαινοταν να ταιριαζουν με τους προβληματισμους μου. Με τη σειρα του μου ανελυσε τις δυσκολιες που αντιμετωπιζε κι ο ιδιος στην προσπαθεια του να κατανοησει τον πολιτισμο των Εκουαραλεμανεν, και πιο συγκεκριμενα τις κατευθυνσεις που ειχε παρει η κοινωνια αλλα και η Τεχνολογια τους.

 

Για την πρωτη ειχε να πει οτι φαινοταν να απουσιαζουν εντελως οι κοινωνικες συγκρουσεις. Ο καθενας ηξερε τη θεση του αναφορικα με το συνολο, την αποδεχοταν ανεπιφυλακτα και δεν την αμφισβητουσε ποτε, ειτε ως συνολο ειτε ως ομαδα. Για το δευτερο, την Τεχνολογια, τα πραγματα ηταν ακομα πιο σκοτεινα. Κατειχαν θαυμασιες γνωσεις και η Επιστημη τους θα απασχολουσε για πολλες γενιες τους καθηγητες μας, και δεν εννοω βεβαια τους Ελληνες καθηγητες, οι οποιοι ειναι γνωστο οτι τα ξερουν ηδη ολα. Ενεργεια απο το πουθενα, φανταστικη δυνατοτητα παρασκευης τροφιμων απο καλλιεργεια απλων μικροοργανισμων καθως και διαθεσης των απορριματων και των ρυπων χωρις επιβαρυνση του περιβαλοντος, ιατρικη τοσο προχωρημενη που εμοιαζε με μαγεια στα ματια μας και που ειχε απο καιρο καταπολεμησει τελεσιδικα καθε ασθενια. Οπλα, βασισμενα σε κρυσταλλους στερεους, υγρους αλλα και αεριους που πετυχαιναν αποτελεσματα απο αυτα που διαβαζει κανεις στα παλια, καλα διηγηματα Επιστημονικης Φαντασιας. Και, βεβαια, η μυστηριωδης τεχνολογια που εκανε δυνατη τη λειτουργια μιας τοσο συνθετης εφευρεσης οπως ηταν η Συσκευη, καθως και πολλα - πολλα αλλα. Υπηρχαν ομως και ερωτηματικα.

 

Κατ΄ αρχην υπηρχε μια διαχυτη αδιαφορια για πολλες απο τις καθημερινες χρησεις της Τεχνολογιας. Τα οχηματα τους, για παραδειγμα, ναι μεν ήταν ασφαλη, γρηγορα και λειτουργικα, παρεμεναν ομως τα ιδια εδω και πολλες γενιες, χωρις να γινεται καμμια αποπειρα να εξελλιχθουν. Οι ατομικες συσκευες τηλεπικοινωνιας ειναι λιγο μονο πιο προχωρημενες απο τις δικες μας, και αρκετα αχαρες μαλιστα. Ουτε κι εδω υπήρχε καμμια ταση για εξελλιξη κι ανανεωση. Το ιδιο και στα ρουχα και τους ηλεκτρονικους υπολογιστες που φαινοταν να μην ενδιαφερουν κανενα περα απο τους τεχνικους. Τα ατομικα αρωματα ελλειπαν εντελως και τα κοσμηματα ηταν ειτε αναμνηστικα, που δινοταν για να μνημονευουν καποιο γεγονος ειτε κληρονομια απο μακρινους προγονους. Οσο πιο παλια ηταν τοσο μεγαλυτερη ηταν η αξια τους και οσο για μοντερνες κατασκευες, απλα δεν υπηρχαν τετοιες.

 

Κι επειτα, που ηταν τα εργαστηρια οπου θα επρεπε να δημιουργουνται καινουρια προιοντα; Υπηρχαν ελαχιστα απο αυτα. Κανεις δεν φαινοταν να πολυενδιαφερεται για νεες γενιες προιοντων. Αρκουνταν να αναπαραγουν τα ηδη υπαρχοντα, με σποραδικες μονο μικροβελτιωσεις. Ο Λακης ειχε αφιερωσει καμποσο απο τον χρονο του στην προσπαθεια του να καταλαβει τη νοοτροπια και τους περιορισμους αυτου του λαου και ειχε καταληξει σε μερικα ενδιαφεροντα συμπερασματα.

 

"Κατα τη γνωμη μου, οι ανθρωποι αυτοι εχουν στραφει προς την κατευθυνση της επιστημης της Επικοινωνιας και της Ψυχολογιας, πολυ πιθανο δε και σε αυτο που εμεις αποκαλουμε Παραψυχολογια. Οσο για την Τεχνολογια, αρκουνται να διατηρουν ενα υψηλο επιπεδο χωρις να αφιερωνουν και μεγαλη προσπαθεια στον τομεα αυτο. Εχουν βρει κατι αλλο, ειμαι απολυτα σιγουρος γι΄ αυτο, κατι που κανει την συνηθισμενη Τεχνολογια να μοιαζει με παιδικο παιχνιδι. Ισως να πιεζονται απο καποιο αναμενομενο γεγονος πολυ μεγαλης σημασιας, το λεω αυτο επειδη δειχνουν να περιμενουν κατι, καποια επιφοβη αλλαγη, και μαλιστα συντομα. Ενοιωσες την μελαγχολια που πλανιεται πανω απο ολα, ακομα και στις πιο ευχαριστες στιγμες τους; Στην αρχη μου φαινοταν οτι φοβουνται τους εχθρικους λαους η τα πλασματα απο τη θαλασσα, τον τελευταιο καιρο ομως τεινω να αλλαξω γνωμη. Αυτο που τους βαραινει δεν πρεπει να ειναι απλα καποιος εχθρος, αφου και γενναιοι ειναι, και προχωρημενα οπλα διαθετουν και ισχυρους φιλους εχουν. Αυτο ομως που με πειθει περισσοτερο ειναι το οτι δεν κανουν τιποτα ενω ενας επερχομενος κινδυνος θα τους δραστηριοποιουσε. Οχι, οχι, δεν πρεπει να ειναι απλα μια απειλη, μαλλον κατι το αναποφευκτο, το τελεσιδικο..."

 

Τον ειχα παρεξηγησει το Λακη. Αυτος μας ειχε φερει ως εδω με την επιμονη του και, οπως διαπιστωνα τωρα, η παρουσια του κοριτσαρου διπλα του δεν ειχε αμβλυνει το κοφτερο, αν και λιγο σαλεμενο, μυαλο του. Οπως και να εχει, συμφωνουσαμε οτι ο Κου θα επρεπε να μας δωσει πολλες εξηγησεις, και περασαμε αμεσως στην πραξη.

 

Μας δεχτηκε μολις του το ζητησαμε και μας ακουσε σκεπτικος για αρκετη ωρα, χωρις να μας διακοψει. Οσο για την απαντηση του, ηταν τοσο ειλικρινης οσο ειχαμε ελπισει.          

 

"Ο Κλαδος μας εχει εξελλιχθει για πολλα χρονια αδιαταρακτος απο μεγαλες συγκρουσεις οπως αυτες που χαρακτηριζουν την πορεια του δικου σας πολιτισμου. Ετσι, μπορεσαμε να διατηρησαμε την Ιστορια των τελευταιων εκατο χιλιαδων χρονων, τουλαχιστον, εχοντας μαλιστα προσβαση και στα αρχεια πολλων αλλων Κλαδων. Επιπλεον, δεν πρεπει να ξεχνατε την επαφη μας με τη συμμαχικη ρατσα απο τα αστρα, επαφη που εγινε πολυ ουσιαστικη, μετα το «δεσιμο» μας με αυτη. Ολα αυτα ειχαν σαν αποτελεσμα τον πολυ μεγαλο βαθμο ομογενοποιησης της κοινωνιας μας, κατι που αποτελει μεγαλο πλεονεκτημα αλλα και εξ ισου μεγαλο μειονεκτημα. Τα καλα μπορειτε να τα δειτε γυρω σας, αναπτυξη της Τεχνολογιας και των Επιστημων, λειτουργικο και αποτελεσματικο κοινωνικοπολιτικο συστημα, παρα τις αντιρρησεις του κυριου Λακη, οικονομικη αναπτυξη που επιτρεπει ισοτητα και δικαιοσυνη και ολα οσα απορρεουν απο αυτα. Η αλλη οψη ομως ειναι το γεγονος οτι βαδιζουμε σε μια και μονο κατευθυνση, εχουμε χασει την ευελιξια μας, τη δυνατοτητα μας να αλλαζουμε. Εσεις αντιθετα διατηρησατε μια αντυπωσιακη αναρχια που σας κανει απροβλεπτους. Αυτο σημαινει οτι εμεις μεν εχουμε φτασει στο τελος της εξελλιξης μας, εσεις ομως, εξ αιτιας ακριβως του πρωτογονισμου σας, εισαστε περισσοτερο ανοιχτοι στις αλλαγες που ερχονται

 

Ειναι γεγονος οτι ολες μας οι παρατηρησεις συγκλινουν στο συμπερασμα οτι θα υπαρξουν ανακαταταξεις πολυ μεγαλης κλιμακας, και οτι εντελως καινουριοι παραγοντες θα προστεθουν στο συστημα της Γης. Σε αυτες τις αλλαγες πρωταγωνιστες θα εισαστε εσεις, οι ανθρωποι της Επιφανειας, εμεις θα πρεπει να περιοριστουμε στον ρολο του παρατηρητη. Η προσπαθεια μας ειναι να σας βοηθησουμε οσο μπορουμε να κανετε τα σωστα βηματα, τοσο για μας οσο και για σας. Τωρα λοιπον μπορειτε να καταλαβετε ολη αυτη την ατμοσφαιρα προσμονης και φοβου που πλαναται πανω απο τη χωρα μας.. Σχετικα τωρα με την απαγορευση προσβασης σε συγκεκριμενα μερη και αρχεια, η απαντηση μου ειναι σαφης και ξεκαθαρη. Πρωτον, δεν πρεπει να παραγνωριζετε τον παραγοντα του πολιτισμικου σοκ. Αν νομιζετε οτι το εχετε ξεπερασει ειστε γελασμενοι. Προκειται για μια υπουλη διαδικασια που πρεπει να την λαβουμε πολυ σοβαρα υπ΄ οψη μας αν δε θελουμε να εχουμε εξαιρετικα δυσαρεστες συνεπειες στον ψυχισμο σας. Αυτος ειναι ο λογος που οι γνωσεις σας δινονται σταδιακα και μονο αφου αφομοιωνετε τις προηγουμενες. Αυτος ειναι ο ενας λογος. Ο αλλος ..." Μας κοιταξε για μερικα δευτερολεπτα σκεπτικος και μετα συνεχισε. "Ο αλλος λογος αφορα το γεγονος οτι δεν ειστε συνδεδεμενοι με την Φυλη απο τα αστρα που για μας αποτελει κατι πολυ περισσοτερο απο απλο συμμαχο. Αν θελετε να εμβαθυνετε στον πολιτισμο μας, ειναι επιβεβλημενο να δεχθειτε αυτη την βαθεια ψυχοσωματικη αλλαγη που θα σας ενωσει αμετακλητα με τη Φυλη αυτη αλλα και με το πεπρωμενο των Εκουαραλεμανεν. Λοιπον, τι λετε;"

 

Φυσικα, δεν ειχαμε τιποτα να πουμε. Δεν ξεραμε ουτε αν σοβαρολογουσε, ουτε τι ακριβως εννοουσε. Ο Λακης αρχισε να ψελλιζει οτι δεν καταλαβαινε...

 

"Δεν καταλαβαινετε η δεν θελετε να καταλαβετε; Δεν το ξερετε παλληκαραδες μου οτι η Γνωση εχει παντοτε ενα τιμημα; Ολοι μας θελουμε να το αποφυγουμε, αλλα καποτε φτανει η ωρα της επιλογης."

 

Μας κοιταξε για λιγο χωρις να μιλα, και νοιωσαμε αυτο το βλεμμα να βαραινει σαν υπαινιγμος καποιας μελλουμενης συμφορας η σαν κατηγορια για καποια δικη μας παραληψη η σφαλμα, κατι για το οποιο δεν θα θελαμε να μαθουμε περισσοτερα, ισως γιατι, βαθεια μεσα μας, το γνωριζαμε πολυ καλα. Χαμηλωσαμε τα κεφαλια, σε μια ευγλωττη χειρονομια παραιτησης. Ο Κου συνεχισε, σε πιο ηπιο και φιλικο τονο:

 

"Ενταξει, δεν εχει φτασει ακομα η ωρα για τις μεγαλες αποφασεις και δεν πρεπει να ξεχναμε οτι εχετε κανει ηδη πολλα. Θα μπορουσα να δωσω πολλες διευκρινησεις σχετικα με αυτο το «δεσιμο» με την Ρατσα απο το Διαστημα, και οι εξηγησεις θα δοθουν οταν θα φτασει η ωρα. Τις χρειαζεστε ομως πραγματικα; Ειναι μια επιλογη, μια θυσια αν θελετε, καποιων δρομων που δεν θα τους βαδισετε ποτε, προκειμενου να βαδισετε καποιους αλλους. Ετσι δε γινεται παντα; Ακομη κι αν αποφασισετε να μην υποστειτε το «δεσιμο» τελικα επιλεγετε καποιους δρομους εις βαρος καποιων αλλων, που για σας θα παραμεινουν απροσιτοι. Ο ανθρωπος, απο μονος του, δεν μπορει να παει πολυ μακρια. Ειναι πολυ αδυναμος και το Συμπαν πολυ μεγαλο. Μπορει ομως να διαλεξει συμμαχους και να μοιραστει μαζι τους γνωσεις, δυνατοτητες και στοχους. Ας αφησουμε ομως αυτο το θεμα για την ωρα και ας μιλησουμε για κατι πιο πρακτικο και πιο αμεσο, κατι που θα σας βοηθησει να συνειδητοποιησετε καλυτερα ολα αυτα που προσπαθω να σας πω. Τι θα λεγατε για μια επισκεψη σε ενα απο τα πλεον απροσιτα μερη, ακομα και για μας τους ιδιους; Μιλω για τις ακατοικητες περιοχες κατω απο το εδαφος της χωρας μας, εκει που οι καμερες μας καταγραφουν κινησεις αινιγματικων οντων και που πλαναται μονιμα η αισθηση καποιας αορατης απειλης."

 

Ερχονται στιγμες που καποια ενδομυχη επιθυμια μας εκπληρωνεται, απο αυτες που κατατασσουμε στο βασιλειο του ονειρου περισσοτερο παρα στον χωρο της ρεαλιστικης επιδιωξης. Και τοτε αναρωτιωμαστε για το αν θα ηταν καλυτερα αυτη η επιθυμια μας να εμενε για παντα ανεκπληρωτη. Μου ηταν αδυνατο να απαλλαγω απο αυτη τη σκεψη καθως ακολουθουσα σιωπηρα τον Κου μεσα απο την αρχαια, πετρινη σκαλα που με γεμιζε δεος, περισσοτερο ισως κι απο τον προορισμο μας. Απο τη φατσα του Λακη μπορουσα να μαντεψω οτι η διαθεση του δε διεφερε απο τη δικη μου. Μια ακομη σκαλα λοιπον, με προορισμο το Αγνωστο, σαν αυτη που ειχαμε βαδισει μερικους μηνες πριν. Ειχαμε ανακαλυψει εναν υπεροχο πολιτισμο και, σε συγκριση με τον δικο μας, ενα πολιτισμο που εμοιαζε σχεδον παντοδυναμος. Και να που ο πολιτισμος αυτος αποδεικνυοταν μια ακομη Πυλη για ακομα πιο ζοφερα μυστηρια που οδηγουσαν, ταυτοχρονα, στα εγκατα του Πλανητη και σε μακρινους Γαλαξιες. Να ειχε αραγε τερμα η αναζητηση του Ανθρωπου;

 

Προσπαθησα να αποτιναξω τη φιλοσοφικη μου διαθεση και να συγκεντρωθω στα οσα ηξερα για τον ανωνυμο προορισμο στον οποιο μας οδηγουσε η αποτομη, στριφογυριστη σκαλα που βαδιζαμε. Στο μουντο, ιωδες φως που εβγαινε απο μικρες, σαν σχισμες λαμπες, τοποθετημενες αραια στα πετρινα τοιχωματα το μερος εμοιαζε εφιαλτικο και, σαν αντιδραση στο φοβο που μου γεννουσε, προσπαθησα να συγκεντρωθω σε θετικες μονο σκεψεις. Ειχα δει στη Συσκευη ανθρωπους με σοβαρα, γεματα δεος προσωπα να μπαινουν και να βγαινουν απο τις εισοδους που οδηγουσαν εδω και ειχα ρωτησει διαφορους Εκουραλεμανεν σχετικα με αυτο το πηγαινε - ελα, για να λαβω μονο σκεπτικες ματιες και αοριστες υπεκφυγες σαν απαντηση. Ολα αυτα τα θυμομουν αμυδρα γιατι το μυαλο μου ειχε κολλησει στο τρομαγμενο, ανησυχο προσωπακι της Αλεσσα να με αποχαιρετα καθως επιβιβαζομουν στο αεροχημα, λιγες ωρες νωριτερα. Η μελαγχολια μου χειροτερευε με καθε σκαλι που κατεβαινα, οταν ξαφνικα ο Κου αρχισε να μιλα. Οι πετρινοι τοιχοι καταπιναν τη φωνη του χωρις να επιστρεφουν κανεναν αντιλαλο και μου φανηκε πως ηταν αταιριαστο, σε βαθμο ιεροσυλιας, να ηχει ανθρωπινη φωνη σε αυτο το μερος. Σε τελεια αντιθεση με τη διαθεση μου ομως, η φωνη του οδηγου μας ηταν ευθυμη και ζεστη, και μετεδωσε και σε μας αυτα τα συναισθηματα, μεχρι καποιου σημειου.

 

"Ειναι αναμενομενο να αισθανεστε ενα ψυχοπλακωμα, που θα γινεται ολο και πιο εντονο οσο πλησιαζουμε στον προορισμο μας. Κανεις μας δεν γνωριζει πραγματικα τον λογο, αν και τεινουμε προς μια θεωρια που μπορει να φωτισει τα πραγματα, μεχρι καποιου σημειου. Το μερος αυτο μας προκαλουσε τον φοβο απο την εποχη που πρωτοαρχισαμε να διατηρουμε τις αναμνησεις μας σε αρχεια, και στην αρχη υποθεταμε οτι ηταν απλως ενας φοβος με ψυχολογικα αιτια, σαν αυτον που γεννα στην ψυχη καθε ερημο, σκοτεινο μερος. Αυτη η προσεγγιση μας αρκουσε, μεχρι που ο φοβος δυναμωσε και εγινε μια πιο απτη αισθηση απειλης, κατι που το νοιωθεις περισσοτερο σε συγκεκριμενες περιοδους. Σαν επιβεβαιωση της αντικειμενικοτητας του φαινομενου, προστεθηκαν προσφατα κι αυτα τα οντα που καταγραφουν τα οργανα μας.

 

Συνειδητοποιησαμε, με τον καιρο, οτι εχουμε να κανουμε με κατι το απολυτα εχθρικο. Αν και δεν εχουμε ιδεα του τι ειναι αυτο, ξερουμε οτι θα πρεπει να ειναι κατι που ο Ανθρωπος εχει αντιμετωπισει ξανα, ισως στο πολυ μακρινο παρελθον, γιατι ο φοβος που προκαλει μας ειναι, κατα καποιο τροπο, οικειος και η ριζα του προϋπαρχει στις ψυχες μας, ηδη απο τη στιγμη της γεννησης μας. Το αντικειμενο αυτου του φοβου παραμενει απροσδιοριστο. Πολλοι απο εμας επισκεπτονται αυτα τα σπηλαια, στα εγκατα του στερεου φλοιου της Γης, και δεν εχει αναφερθει ποτε τιποτα που να μπορει να εκληφθει σαν εχθρικη ενεργεια, τιποτε που να δικαιωνει αντικειμενικα την αισθηση της απειλης, εκτος απο μια ψυχολογικη διαταραχη που εχει σαν αποτελεσμα μια παρεκκλιση της προσωπικοτητας και μια επιλεκτικη αμνησια, που μπορει να φτασει μεχρι και τη δημιουργια ψευδων αναμνησεων. Αυτο στην πραξη σημαινει ελαφρως παραλογη συμπεριφορα μαζι με καποια αβεβαιοτητα σχετικα με το τι ακριβως συμβαινει κατα την παραμονη μας σ΄ αυτο το μερος. Αυτα παντως τα φαινομενα συμβαινουν αρκετα σπανια και οταν ακομα συμβαινουν δεν ειναι και πολυ σοβαρα, ομως φαινεται να σηματοδοτουν καποιο λανθανοντα κινδυνο, που ισως παρει μεγαλες διαστασεις στο μελλον.

 

Οπως σας ειπα ηδη, καθε προσπαθεια μας να εξηγησουμε τα συμβαντα με βαση την Επιστημη εχει αποτυχει και χρειαστηκε να ξεφυγουμε απο τη μεθοδολογια της Λογικης και να προσεγγισουμε το θεμα διαισθητικα για να αρχισουμε να το κατανοουμε σε καποιο βαθμο και να βρουμε καποια αντιμετρα. Φυσικα δεν μπορω να σας μεταδωσω αυτη τη διαισθητικη προσεγγιση με λογια, αυτο ειναι κατι στο οποιο φτανει καποιος μονος του, μπορω ομως να σας μιλησω για την αμυντικη μεθοδο που προτασσουμε: Απλως επισκεπτομαστε τα μερη αυτα, ιδιαιτερα στις περιοδους που η ενταση του φοβου δυναμωνει, και προσπαθουμε να αντιστρεψουμε το ψυχοπλακωμα με οποια μεθοδο προτιμαει ο καθενας μας. Αλλοι διαβαζουν ποιηση κι ακουν μουσικη, αλλοι λυνουν μαθηματικα προβληματα, αλλοι παλι παιζουν κυνηγητο, το ζητουμενο ειναι παντα να μεταλλαξει ο φοβος και η απαισιοδοξια σε χαρα και αισιοδοξια. Η εμπειρια εχει δειξει οτι εχουμε καλυτερα αποτελεσματα οταν ερχομαστε σαν μικρες παρεες φιλων. Τα μεγαλα πληθη, αν και εξουδετερωνουν ευκολα τα αρνητικα συναισθηματα, δεν τα αντιμετωπιζουν εσωτερικα και ετσι δεν πετυχαινουν τιποτε, αφου το πεδιο της μαχης ειναι η ανθρωπινη ψυχη. Απο την αλλη μερια, μοναχικοι επισκεπτες πετυχαινουν πολυ καλα αποτελεσματα, αλλα οι συνεπειες για την ψυχικη τους υγεια ειναι περισσοτερο σοβαρες.

 

Η επισκεψεις μας εχουν δυο συνεπειες. Η μια ειναι καποια, μικροτερη η μεγαλυτερη, εξασθενηση της απειλητικης ατμοσφαιρας. Φαινεται οτι επιδρουμε κι εμεις στην Παρουσια που προκαλει το φαινομενο, οπως ακριβως κι εκεινη επιδρα σε μας και της ειμαστε εξ ισου ανυποφοροι οπως ειναι κι αυτη για μας. Για την δευτερη συνεπεια θα σας μιλησω οταν θα φευγουμε απο εδω."

 

Καθως μας μιλουσε ο Κου, μυριαδες αποριες γεννιοταν στο μυαλο μου και ημουν παραπανω απο βεβαιος οτι το ιδιο ισχυε και για τον Λακη, καταλαβαινα ομως οτι θα ηταν ανωφελο να ρωτησω. Ηξερα απο την εμπειρια μου οτι η κατανοηση ορισμενων θεματων απαιτει προσωπικο βιωμα και οι αναλυσεις των αλλων μας μπερδευουν περισσοτερο παρα μας διαφωτιζουν. Ετσι περεμεινα σιωπηλος, οπως αλλωστε και ο Λακης ακομα κι οταν, αποτομα οπως ειχε αρχισει, ο Κου επαψε να μιλα, κατι που εξελαβα σαν εμμεση προτροπη να μην συζητησουμε αλλο το θεμα. Αφοσιωθηκα λοιπον στην παρατηρηση και καταγραφη της εξορμησης μας, αποφασισμενος να μην επιτρεψω σε τιποτα να μου κλεψει τις αναμνησεις μου.

 

Συντομα η σκαλα τελειωσε και βρεθηκαμε σε μια περιοχη αιωνιου σκοταδιου. Η μεταβαση ηταν μαλλον ξαφνικη και πισωπατησα αλαφιασμενος πρωτου νοιωσω το χερι του Κου να με σπρωχνει ηρεμα μπροστα. Μειναμε για λιγο ακινητοι κι αμιλητοι και, οταν τα ματια μας συνηθισαν στο σκοταδι μπορεσαμε να δουμε μια αμυδρη πορφυρη ανταυγεια που φαινοταν να βγαινει απο παντου και εκανε το σκοταδι ακομη πιο τρομακτικο. Κατοπιν ενεργοποιησαμε τους φακους που ηταν ενσωματωμενοι στα κρανη που φορουσαμε και το δυνατο τους φως ελουσε το τοπιο. Μπορουσα τωρα να δω μια απεραντη εκταση απο καποιο τραχυ, καταμαυρο πετρωμα, στρωμενη με σπασμενα κομματια ακανονιστου σχηματος απο το ιδιο υλικο, να εκτεινεται προς ολες τις κατευθυνσεις. Καμμια δεκαρια μετρα πανω απο το κεφαλι μου βρισκοταν η οροφη, απο το ιδιο υλικο οπως οι βραχοι ολογυρα. Εδω κι εκει ξεχωριζαν μεγαλοι πετρινοι σχηματισμοι σα στηλιες που ενωναν με φυσικο τροπο το κατω και το πανω μερος του κοιλωματος, εμποδιζοντας το απο το να καταρευσει. Τα παντα εμοιαζαν απολυτα φυσικα και τιποτε δε μαρτυρουσε καποιου ειδους κατεργασια αλλα το συνολο ειχε μια ομοιομορφια που μου φανηκε υποπτη. Οταν ρωτησα σχετικα πηρα την απαντηση πως αυτο, οπως και αλλα, παρομοια κοιλωματα ηταν απλως το αποτελεσμα των αεριων που ελευθερωθηκαν κατα την μεταβαση του υλικου του σπηλαιου απο την τηγμενη στη στερεη κατασταση και την κατοπινη διαβρωτικη δραση του νερου. Οταν επεμεινα οτι το νερο δε διαβρωνει ετσι ευκολα τα ηφαιστειακα πετρωματα δεχτηκα αφ΄ ενος συγχαρητηρια για την παρατηριτικοτητα μου και αφ΄ εταιρου τη διευκρινηση οτι τα συγκεκριμενα υδατα περιειχαν μεγαλη ποσοτητα θειουχων ενωσεων που τα εκανε ιδιαιτερα διαβρωτικα. Ολα φαινοταν απολυτα λογικα αλλα εγω, ισως λογω της συμμετρικοτητας του μερους, δεν πεισθηκα ολοτελα. Δε μου δοθηκε ομως ο χρονος για περαιτερω διευκρινησεις γιατι αρχισαμε και παλι να προχωραμε. Μετα απο λιγα δυσκολα βηματα οι ανωμαλιες του εδαφους μειωθηκαν βαθμιαια και καταλαβα οτι βαδιζαμε πανω σε καποιου ειδους δρομο, πραγμα που εδειχνε οτι ακολουθουσαμε συγκεκριμενη διαδρομη. Βαδιζαμε ετσι για καμμια ωρα περιπου και ειχα αρχισει να κουραζομαι για τα καλα οταν αντιληφθηκα οτι ο δρομος μας οδηγουσε σε ενα μεγαλο κοιλωμα. Αμεσως μου φανηκε οτι η προσεγγιση σ΄ εκεινο το γουπατο ηταν αδυνατη για καποιο λογο, και εστριψα προς τα αριστερα μου, σε μια φαινομενικα φυσιολογικη αλλαγη κατευθυνσης, με το Λακη να με ακολουθει χωρις σχολια. Ο Κου ομως βαδιζε ισια προς το κοιλωμα και, οταν εμεις στριψαμε, κοντοσταθηκε και γυρισε προς το μερος μας, λεγοντας μας ξερα να τον ακολουθησουμε. Ετοιμαστηκα να διαμαρτυρηθω και να του υποδειξω τον λογο που μας εμποδιζε να πλησιασουμε προς τα εκει οταν με μεγαλη μου εκπληξη αντιληφθηκα πως δεν υπηρχε κανενας τετοιος λογος!

 

Ηταν για μενα ενα ισχυρο σοκ η διαπιστωση οτι ο εαυτος μου μου επαιζε παιχνιδια, κι αυτο επειδη επρεπε να παραδεχτω οτι ο μοναδικος λογος που με ειχε κανει να στριψω ηταν ο αφορητος, οσο και αναιτιος, τρομος που μου γεννουσε εκεινο το μερος.

 

Τα παντα γυρω ηταν θεοσκοτεινα εκτος απο τις δεσμες των φακων μας και την σχεδον αορατη βυσσινι ανταυγεια, κι ομως, καθε φορα που φερνω στο νου μου εκεινο το καταραμενο κοιλωμα εχω την βεβαιοτητα οτι απο πανω του υπηρχε διαχυτη μια εξαιρετικα αρρωστημενη ανοιχτη γκριζα λαμψη, μια λαμψη που εφερνε αμεσως στο νου την ιδεα της φθορας και του θανατου. Δεν ηταν κατι που ειδα με τα ματια μου, ειμαι σιγουρος για αυτο, μαλλον μια εντυπωση του μυαλου τοσο εντονη που απεκτησε την αντικειμενικοτητα εκεινου του αρρωστημενου φωτος. Στην ιδεα οτι επρεπε να παω εκει το στομα μου στεγνωσε και τα ποδια μου αρχισαν να τρεμουν ανεξελεγκτα. Δε γινοταν ομως αλλοιως, ο Κου, αφου δηλωσε οτι δεν υπηρχε τιποτα να φοβηθουμε, αρχισε να βαδιζει παλι κι εμεις αναγκαστηκαμε να τον ακολουθησουμε γιατι δε θα μπορουσαμε να μεινουμε μονοι μας σε εκεινο το αποτροπαιο μερος για τιποτα στον Κοσμο. 

 

Παλευοντας με τον εαυτο μας, με καθε βημα να γινεται μια τρομερη δοκιμασια, αργα κι απροθυμα σα να οδηγουμασταν στην αγχονη, περπατησαμε ξωπισω του μεχρι το πιο χαμηλο σημειο, εκει που ο δρομος τελειωνε σε ενα μικρο πλατωμα.

 

Καθησαμε στα μεγαλα αγκωναρια που καλυπταν το εδαφος και μειναμε σιωπηλοι με τις αισθησεις μας τεταμενες σα να περιμεναμε απο στιγμη σε στιγμη να χυθουν απανω μας μιλιουνια εχθροι. Ο τρομος μου ειχε μετατραπει σε ενα αφορητο αισθημα εντασης που εκανε το καθε δευτερολεπτο να διαρκει ωρες. Ποτε μου δεν ειχα νοιωσει τοσο ζωντανος, ισως επειδη ποτε πριν δεν ειχα αισθανθει τοσο σιμα μου τον θανατο. Μετα ο οδηγος μας ξαναρχισε να μιλα, ξενοιαστα, φιλικα, σχεδον χαρωπα.

 

"Στη χωρα μου και στις χωρες της Επιφανειας μυριαδες ανθρωπινα οντα περνουν τωρα ξενοιαστες στιγμες. Γελουν, χορευουν, βγαζουν λεφτα και κανουν ερωτα. Και ομως, ειναι ανικανοποιητοι  χωρις κι οι ιδιοι να ξερουν το γιατι. Οι απολαυσεις τους, οντας ρηχες, ξεθυμαινουν γρηγορα και οι φιλιες τους ειναι υποκριτικες και συμφεροντολογικες. Εμεις εδω αντιμετωπιζουμε τους φοβους μας, και τους νικαμε! Και η φιλια μας δεν αποσκοπει σε καποιο συμφερον και, για αυτον ακριβως τον λογο, ειναι αληθινη. Ναι, χαιρομαι που ειμαι εδω, μαζι σας, μακρια απο αυτους τους φαμφαρονους. Και για να σας το αποδειξω..."

 

Με μια χαριτωμενη κινηση εχωσε τα χερια του στα ρουχα του και τραβηξε εξω δυο μπουκαλια, με ενα χαμογελο μικρου παιδιου στο προσωπο του. Κοιταξα και... Ε, οχι! Δεν πιστευα στα ματια μου. Ενα μπουκαλι δωδεκαρι ιρλανδεζικο ουισκυ, ακριβως η μαρκα που μου αρεσει και ενα μαυρο κουβανεζικο ρουμι, η λατρεια του Λακη. Αμεσως μετα εμφανιστηκαν πλαστικα ποτηρια που γεμισαν μεχρι τη μεση. Για κατι τετοιες στιγμες αξιζει η ζωη! Σηκωθηκαμε ο καθενας με τη σειρα του και καναμε προποσεις, ο Λακης ευχηθηκε «να πεθανουν οι γυναικες», εγω να «πεθανουν οι ξενερωτοι» κι ο Κου ευχηθηκε να «ζησουν οι γενναιοι». Μετα αρχισαμε να κατεβαζουμε τα ποτα ασυστολα, με αποτελεσμα να γινουμε συντομα κουδουνια. Μισομεθυσμενοι αρχισαμε τα ανεκδοτα και, οταν μας τελειωσαν τα καλα, αρχισαμε να λεμε τα πλεον σοκιν ανεκδοτα που ειχαμε ακουσει ποτε. Γελασαμε σαν υστερικοι και μετα αρχισαμε να τραγουδαμε το «Θα τον μεθυσουμε τον Ηλιο», ολοι μαζι. Ο Κου μαλιστα το ηξερε καλυτερα απο τους τρεις μας. Ενοιωσα σχεδον ευτυχισμενος. Ο τρομος αυτου του τοπου μας φαινοταν πλεον σαν ενα καλοδεχουμενο φραγμα που θα κρατουσε μακρια τους αλλους, επιτρεποντας σε μας να κανουμε το κεφι μας. Ο Λακης μαλιστα εφτασε στο σημειο να προτεινει να δημιουργησουμε ενα ειδος Λεσχης με εδρα το μερος που καθομαστε και να συνεδριαζουμε τουλαχιστον μια φορα το μηνα!

 

Καποια στιγμη τα αποθεματα της καταπιεσμενης ευθυμιας μας εξαντληθηκαν. Ενοιωσα τοτε οτι η φρικη του μερους ειχε εισχωρησει υπουλα μεσα μου και απειλουσε την ιδια μου την υποσταση. Η σιγαλια εγινε κατα καποιο τροπο εκκωφαντικη και γεματη υπονουμενα. Ο Κου σηκωθηκε τοτε και εδωσε το συνθημα για την επιστροφη. Ενοιωσα την παρορμηση να αρχισω να τρεχω σαν τρελος αλλα συγκρατηθηκα, οχι χωρις μεγαλη προσπαθεια, και αισθανθηκα απεραντη ανακουφιση οταν τελικα φτασαμε την αρχαια σκαλα κι αρχισαμε να ανεβαινουμε τα σκαλια της.

 

Στο γυρισμο ανταλλαξαμε λιγες μονο κουβεντες αλλα, λιγο πριν μας αφησει, ο Κου μας φανερωσε και τον δευτερο λογο για τον οποιο οι Εκουαραλεμανεν συνηθιζουν να επισκεπτονται τα επιφοβα εγκατα. Αυτη η παλη με τον αγνωστο εχθρο συγκροτει και ισχυροποιει την προσωπικοτητα και βοηθα στο να διεκδικουν περισσοτερα.απο τη ζωη τους. Μπορουσα να το καταλαβω αυτο και μαντευα οτι η εξορμηση μας ηταν ενα καλο μαθημα απο τον Κου. Οταν αποχαιρετηθηκαμε ηξερα οτι θα εκανα πολυ καιρο να τον ξαναδω.

 

Το ιδιο συνεβη και με τον Λακη. Κατα καποιο τροπο βουλιαξαμε και οι δυο σε μια γλυκεια ρουτινα που μας αφηνε λιγες ευκαιριες για συναντησεις. Εγω αρχισα να παρακολουθω ενα ειδος μαθηματων μεσω της Συσκευης, που θα μου επετρεπε μετα απο καποια χρονια να διεκδικησω καποιο διπλωμα. Τι ειχες Γιαννη, τι ειχα παντα... Πανω και κατω απο την Επιφανεια, μια ζωη φοιτητης. Τελος παντων, δεν παραπονιομουν γιατι, εδω που τα λεμε,αλλο πραγμα η Συσκευη και αλλο τα αχαρα αμφιθεατρα με τους βαριεστημενους λεκτορες. Και βεβαια, ειχα την Αλεσσα, το αεροχημα, το αλμουου κι ενα ολοκληρο, καινουριο κοσμο να εξερευνησω. Σκεφτομουν αυταρεσκα οτι ειχα εκπληρωσει ηδη τα πιο τρελα μου ονειρα και οτι το μελλον θα μου επιφυλασσε ακομη μεγαλυτερες κατακτησεις, και σχεδον επειθα τον εαυτο μου. Σχεδον, γιατι οσο κι αν προσπαθουσα, δε μπορουσα να απαλλαγω απο ενα αοριστο αισθημα αποπροσανατολισμου που εφτανε μερικες φορες ως τα ορια της καταθλιψης. Ενοιωθα πως ο,τι κι αν εκανα ποτε δεν θα ανηκα πραγματικα στη νεα μου Πατριδα, οτι ειχα χασει το νημα του πεπρωμενου μου και ειχα περιπλανηθει σε δρομους που δεν ηταν για μενα. Οταν η μελαγχολια με κατεκλυζε ετρεχα στην αγκαλια της Αλεσσα και καναμε ερωτα, μεχρι που ξαναγυριζε μεσα μου η αισιοδοξια.

 

Αλλα ουτε αυτο, ουτε οι βολτες με το αλμουου, ουτε οι χαμηλες πτησεις με το αεροχημα επιαναν παντα. Μερικες φορες το αισθημα της αποξενωσης φουντωνε μεσα μου και αρχισα να απαιτω απο τις Αρχες να εχω περισσοτερη συμμετοχη στα κοινα. Ετσι, μετα απο δικη μου επιμονη, μου ανεθεσαν να δινω καποιου ειδους εκπαιδευτικες διαλεξεις για τον τροπο ζωης στην Ελλαδα, παντα ομως μεσω της Συσκευης. Ξανα και ξανα σκονταφτα στους φοβους για το περιφημο πολιτιστικο σοκ, αν και μου δημιουργηθηκε η εντυπωση οτι οι φοβοι αυτοι ηταν και βασιμοι και ειλικρινεις. Οι επισκεψεις στην Φυση παλι εκρυβαν αλλου ειδους κινδυνους, ετσι τουλαχιστον μου ειπαν. Το υγρο κλιμα, η διαφορετικης συνθεσης ατμοσφαιρα, διαφοροι παθογονοι μικροοργανισμοι στους οποιους δεν ειχα επαρκη ανοσια και οι υπαρξη πολλων αλλεργιογονων ουσιων στο περιβαλλον ηταν μερικοι μονο απο τους λογους που επρεπε να προσεχω και να εκτιθεμαι οσο το δυνατον λιγοτερο. Ωστοσο, εστω και με πολλες σπαστικες προφυλαξεις, εκανα αρκετες εκδρομες, συνηθως μαζι με την καλη μου, παντα ομως με συνοδεια. Οι εμπειριες αυτες ηταν ανειπωτα συναρπαστικες και πραγματικα δεν εχω λογια να τις περιγραψω, αυτη ομως που ξεχωριζει απο τις αλλες ηταν η επισκεψη μου στην υποχθονια θαλασσα. Ενοιωσα εκσταση στη θεα του γαληνιου, μαυροπρασινου υδατινου ογκου με τους φευγαλεους φωσφορισμους και αισθανθηκα τη σαγηνη αρχεγονων μυστικων που κρατουσαν ζηλοτυπα εκεινα τα αχαρτογραφητα βαθη. Επεμενα να κανω μπανιο αλλα οι συνοδοι μου εγιναν ξαφνικα πολυ νευρικοι και επιφυλακτικοι. Οπως διαπιστωσα αργοτερα, αυτη ειναι μια στανταρ αντιδραση των Εκουαραλεμανεν σχετικα με τις μεγαλες λιμνες η τον υπογειο Ωκεανο. Αυτοι μπορει να εχουν τους λογους τους αλλα εγω, σα γνησιο ελληνοποπουλο, δεν τους συμμεριζομουν και ετσι, χωρις να περιμενω τη συγκαταθεση τους, εβγαλα τα ρουχα μου και βουτηξα. Το νερο ηταν πολυ κρυο, περισσοτερο στυφο παρα αλμυρο και υπεροχα αρωματικο. Κολυμπησα για αρκετη ωρα μεχρι που αρχισα να τουρτουριζω. Η εκδρομη εκεινη τελειωσε με μουτρα, αλλα κανεις δεν μου παραπονεθηκε ανοιχτα. Πιστευω οτι με καταλαβαιναν και με αποδεχονταν, γιατι ειναι μια ευγενικη και βαθια καλοσυνατη Ρατσα, και ευγνωμονω τη μοιρα μου γι΄ αυτο.

 

Καποια αλλη μου προσπαθεια να εισχωρησω στον Πολιτισμο τους απετυχε οικτρα και με διδαξε οτι οι διαφορες δεν θα γεφυρωνοταν ετσι ευκολα, αν θα γεφυρωνοταν και ποτε. Επιχειρησα να μαθω την γλωσσα τους, στη γραπτη της μορφη, αλλα... Σκετο χαος! Ανακαλυψα οτι αποτελειται απο δυο διαφορετικες γραμματοσειρες, η μια αρκετα ομοια με την αραβικη γραφη, η αλλη αποτελουμενη απο γωνιωδεις χαρακτηρες, κατι αναμεσα στα αρχαια ρουνικα και τα κεφαλαια ελληνικα. Οι γραφες αυτες συνυπαρχουν παντα παραλληλα, κατω τα «αραβικα» και πανω τα «ελληνικα» και διαβαζονται ταυτοχρονα, αλλα το πραγμα δε σταματαει εδω! Παρεμβαλονται αριθμοι, που μοιαζουν μαλλον με κομπιουτεριστικα συμβολα και οι οποιοι δηλωνουν το υφος του κειμενου που ακολουθει. Σα να μην εφταναν αυτα, ο τροπος γραφης δεν ειναι στρωτος, απο τη μια κατευθυνση του χαρτιου προς την αλλη, εκτος κι αν προκειται για απλα κειμενα. Τα πιο συνθετα υιοθετουν μια ελικοειδη διαταξη... Υπηρχαν κι αλλα, αλλα δεν καθησα να τα μαθω. Πρεπει να ξερει κανεις ποτε να τα παραταει...

 

Παρ΄ ολες τις αποτυχιες μου τα καταφερνα μαλλον καλα στη νεα μου ζωη και θα μπορουσα να ατενιζω με αρκετη σιγουρια το μελλον αν δεν ειχα αυτες τις κρισεις μελαγχολιας που με γεμιζαν με ενα αισθημα απολυτης ματαιοτητας. Τις «νυχτες», τις ωρες δηλαδη της αναπαυσης που χαμηλωνουν τα φωτα και σταματουν οι περισσοτερες εργασιες, ξυπνουσα νοιωθοντας ενα βαρος να μου πλακωνει το στηθος. Εμενα τοτε ξαγρυπνος ωρες και ωρες, κανοντας πυρετικες σκεψεις που λιγο διεφεραν απο παραληρημα. Η εμπειρια μου στα επιφοβα λαγουμια, οπου ενα ανωνυμο Κατι προσπαθουσε να διεισδυσει στις πολεις του Ανθρωπου, ειχε ανοιξει ρωγμες στην πανοπλια της καθησυχαστικης λογικης με την οποια ειχα ανατραφει, και οι ρωγμες αυτες δεν θα εκλειναν ποτε πια. Ισα - ισα, το καλυμα αυτο επρεπε να σχιστει εντελως κι εγω να βγω εξω, αλλα που εξω; Φοβομουν, ετρεμα τη στιγμη που θα κληνομουν να αφησω τελεσιδικα πισω μου την αμεριμνη ζωη ενος μπατηρη φοιτητη της Αθηνας του Τωρα για να δεχθω τις τρομερες μυησεις του Μελλοντος και του Παρελθοντος. Ανεπαισθητα αρχισε να υφερπει μεσα μου η νοσταλγια, αχνη στην αρχη αλλα ολο και πιο δυνατη με την καθε μερα που περνουσε.

 

Πλαγιαζα με το πανεμορφο και ερωτικο μου κοριτσακι και εβλεπα απρεπα ονειρα με τις μετριες κοπελιτσες που ειχα ποθησει στο παρελθον. Λες και το σωμα μου δεν ειχε φτιαχτει για να ανταποκρινεται στην τελειοτητα και μπορουσε να λειτουργησει μονο με το ατελες. Στην αρχη καθησυχαζα τον εαυτο μου πως ολα αυτα ειναι μια φυσιολογικη και ανευ σημασιας αντιδραση στο γεγονος οτι ολες μου οι επιθυμιες ειχαν εκπληρωθει αλλα, οταν εφτασα να αναπολω τα απαραδεκτα σαντουιτς που πουλουσε η καντινα της σχολης μου, καταλαβα πως ειχε ερθει η ωρα για μια καλη κουβεντα με το μονο προσωπο που θα μπορουσε να με καταλαβει, τον αδιορθωτο φιλο μου.

 

Ειχα αποφασισει να του μιλησω σπαθι αλλα, οταν επιτελους καταφερα να τον αποσπασω απο τις ασχολιες του, ανακαλυψα οτι δεν ηξερα πως ακριβως να το διατυπωσω. Αντιμετωπιζοντας το ενοχλημενο του υφος αρχισα να μασαω τα λογια μου, προσπαθοντας να τον πεισω οτι το καλυτερο που ειχαμε να κανουμε ειναι να τα μαζεψουμε στα γρηγορα και να προσπαθησουμε να επιστρεψουμε στην Επιφανεια, στη μιζερη αλλα και, σε τελικη αναλυση, στη μονη ζωη που μας ταιριαζε. Ειχα πονταρει στην κατανοηση του, αν οχι και στη συμπνοια εκ μερους του, αλλα ειχα πεσει εξω. Αφου με κοιταξε για λιγο αμιλητος, προσπαθοντας να καταλαβει αν σοβαρολογω, κουνησε μερικες φορες την κεφαλα του και σχολιασε παγερα:

 

"Α, πεστο ντε οτι τρελαθηκες τελειως".

 

Αυτο ηταν το λακωνικο του σχολιο. Τον κοιταξα με τη σειρα μου αποδοκιμαστικα. Οι χυμωδεις τροφες που αποτελουσαν πλεον το διαιτολογιο μας ηταν ασυγκριτα πιο υγιεινες απο τα φαγητα που τρωγαμε στον Κοσμο μας και ειναι γεγονος οτι δεν υπηρχαν παχυσαρκοι Εκουαραλεμανεν, ετουτος εδω ομως φαινοταν να εχει χασει τουλαχιστον δεκαπεντε κιλα απο τον καιρο που ετρωγε το συσσιτιο της Φοιτητικης Εστιας. Ενοιωσα τον θυμο να φουντωνει μεσα μου.

 

"Πως να με καταλαβεις, ρε; Σου εχει αφησει μυαλο η δικια σου; Εχεις ρεψει κακομοιρη, κι εγω καθομαι και σου μιλαω. Λακη, ασε τις μαλες και ακουσε με, πριν ειναι πολυ αργα. Εκει εξω ειναι ενας Πολιτισμος απιστευτα πιο προχωρημενος απο τον δικο μας. Και ομως, εκει πανω, στα αστρα, υπαρχουν Αλλοι που δεν τους υπολογιζουν πολυ παραπανω απο κατοικιδια ζωα. Ο Τσωρτσιλ ειχε μια κακασχημη σκυλιτσα. Υποθετω πως συχνα - πυκνα θα της «μιλουσε» οταν ηταν μονος μαζι της, μπορω να τον φανταστω να τα σουρνει στους Ναζι, στους Αμερικανους, στους Ρωσους και, πιο συχνα, στους δικους του συνεργατες. Τι μπορουσε να καταλαβει η σκυλιτσα; Με τα χιλια ζορια, αν ηταν ιδιαιτερα προικισμενη, αντε να επιανε το νοημα «καλοι Βρεταννοι, κακοι Ναζι, κακοι Κομμουνιστες». Καταλαβαινεις τι σου λεω, ρε; Δεν εχουμε θεση εδω, θα ειμαστε απλα δυο γραφικοι πρωτογονοι και τιποτα περισσοτερο."

 

Μιλουσα για αρκετη ωρα σε αυτο το τεμπο προσπαθοντας να τον κανω να ανοιχθει και να το συζητησει μαζι μου αλλα δεν τα καταφερα. Εκνευρισμενος οσο δεν παιρνει αλλο, σηκωθηκε ξαφνικα, μου δηλωσε αλλη μια φορα οτι ειμαι τελειως κοπανος και μετα εγινε καπνος.

 

Ημουν σιγουρος οτι δεν θα καταφερνα με τιποτα να τον κανω να δεχθει τη γνωμη μου και ειχα αρχισει να κανω σχεδια να τον παρατησω και να προσπαθησω να φυγω μονος μου, οταν λιγες μερες αργοτερα ανοιξε απροειδοποιητα την πορτα και εισεβαλε σα σιφουνας στο δωματιο μου. Δεν ηταν ομως μονος του, μισο λεπτο αργοτερα μπηκε και ο Κου. Κατι πηγα να πω αλλα ο Λακης με εκοψε αμεσως και αρχισε να μιλαει γρηγορα, λες και εβγαζε λογο.

 

"Τα σκεφτηκα πολυ ολα αυτα που μου ειπες. Ειναι τερατωδιες, ανακριβειες, υπερβολες, παραλογισμοι, αλλα... Φοβαμαι οτι εχεις και λιγο δικιο. Ειναι κι ο Κου εδω, απλα και μονο σαν φιλος. Οι κοπελες μας δεν θα μας ενοχλησουν, ειναι μαζι και συζητουν για το πως θα μπορεσουν να μας φροντιζουν ακομα περισσοτερο, ωστε να μην εχουμε κανενα παραπονο. Καταλαβες αχαριστε; Οριστε, εχεις τον λογο."

 

Ειχα μεινει συξυλος, και κοιταζα ποτε τον Λακη και ποτε τον Κου, ζυγιζοντας την κατασταση. Τελικα τα ειπα περιληπτικα, τονιζοντας το ποσο ειμαστε τυχεροι που αξιωθηκαμε να δουμε αυτη την υπεροχη, υπογεια χωρα, να γνωρισουμε τοσο καλα τους κατοικους και τη Φυση της, να διδαχθουμε τοσα μυστικα για το παρελθον και τη θεση του Ανθρωπου στο συμπαν. Μιλησα για την Αλεσσα, το αλμουου, την φιλια μας με τον Κου, την υπεροχη τεχνολογια που απλοχερα ειχαν θεσει στη διαθεση μας. Αριστα ολα αυτα, υπεροχες οι προοπτικες για το μελλον, θαυμασια η αγαπη μου με την Αλεσσα, αλλα...

 

"Αλλα κατι λειπει. Πιο πολυ το πιανω διαισθητικα, γι΄ αυτο μου ειναι δυσκολο να το μεταδωσω. Νοιωθω οτι δεν ανηκω εδω, οτι δεν θα ανηκω ποτε, οτι κι αν κανω. Υπαρχουν πολλες ομοιοτητες μα ειμαστε διαφορετικοι, ισως πολυ διαφορετικοι. Αυτο δικαιολογει και τη διακριτικη καραντινα την οποια μας εχετε επιβαλλει, και ειλικρινα συμμεριζομαι τους λογους σας. Αισθανομαι σαν ενα αξιοθεατο, και φοβαμαι οτι δεν θα γινω ποτε τιποτα περισσοτερο."

 

"Ασε τις μαλες!" πεταχτηκε ο Λακης.

 

"Μαλες λες εσυ!!" αγριεψα εγω. Ο Κου κοιταζε ενα ηλεκτρονικο μαραφετι οπου καταχωρουσε, εκτος των αλλων, διαφορες πληροφοριες σχετικα με τους πολιτισμους της Επιφανειας. "Τι θα πει «μαλες» ρε παιδια;" ρωτησε τελικα. "Δεν εχω υπ΄ οψιν μου αυτη τη λεξη."

 

Προσφερθηκα να εξηγησω. "Ναι, ειναι μια λεξη που τη χρησιμοποιουμε μεταξυ μας, σημαινει απλα «μαλακ...», εεε, ειναι κατι σαν προσβλητικος χαρακτηρισμος."

 

"Αχα, μαλιστα, καταλαβα, καταλαβα." Μας εκλεισε το ματι. "Κυριε Λακη, εσυ τι εχεις να πεις σχετικα;"

 

Ο φαφλατας καθαρισε τον λαιμο του, μου εριξε μια εχθρικη ματια και αρχισε: "Αυτος ο αθλιος εφερνε αντιρρησεις απο την πρωτη στιγμη που του εξηγησα το σχεδιο μου να εισχωρησουμε στους υπογειους πολιτισμους. Εναι ενας μιζερος, ολα τα βλεπει μαυρα, «τραβατε με κι ας κλαιω», δηλαδη. Πρεπει να παραδεχθω ομως οτι μερικες φορες εχει σωστες ιδεες, και χωρις αυτες τις ιδεες μαλλον δε θα ειχαμε φτασει ως εδω.  Δε συμφωνω βεβαια μαζι του, αλλα... να, εδω και αρκετο καιρο σας μελετω, Κου. Ζειτε μια ζωη πολυ πιο σοφιστικε απο οτι εμεις εκει πανω. Θα γινω ισως πιο κατανοητος αν το θεσω με μια αναλογια. Φαντασου ενα πρωτογονο που μαθαινει τη γλωσσα μας και προσπαθει να ζησει αναμεσα μας. Τρωμε και τρωει κι αυτος. Κανουμε σεξ, το ιδιο κι αυτος. Χορευουμε, χορευει. Τραγουδαμε η παιζουμε γροθιες, μεσα κι αυτος. Καλα μεχρι εδω, αλλα μια μερα βλεπει δυο γνωστους του να παιζουν σκακι και δεν μπορει να αντιληφθει τι κανουν. Η βλεπει καποιον αλλο να λυνει ενα μαθηματικο προβλημα και προσπαθει να καταλαβει, ενω δεν εχει ιδεα τι ειναι οι αριθμοι. Αναρωτιεται γιατι οι γυναικες βαφουν τα μαλλια τους, γιατι λογοφερνουν καποιοι για το αν τα τηγανιτα συκωτακια ειναι προτιμοτερο να τα σβυνουν με ξυδι η με λεμονι και γιατι καποιος αλλος λεει οτι το ριγε πουκαμισο δεν παει με καρω σακακι, και δεν μπορει να κατανοησει τις απαντησεις που του διδονται. Μπορουμε να φανταστουμε μυριαδες τετοια παραδειγματα. Ο υποθετικος φιλος μας ισως με τον καιρο να μαθει ορισμενα πραγματα μηχνικα, ισως και να εμβαθυνει λιγακι σε ορισμενα αλλα, αλλα ποτε δε θα μπορεσει να λειτουργησει σαν μελος της κοινωνιας που τον φιλοξενει, δε θα αποκτησει ποτε αυτο που λεμε «κουλτουρα». Η χωρα μου εμεινε τετρακοσια χρονια κατακτημενη απο ενα βαρβαρο εθνος με πολυ χαμηλοτερο πολιτιστικο επιπεδο. Αποτελεσμα: Πανε διακοσια περιπου χρονια που απελευθερωθηκαμε απ΄ αυτους και μας ειναι αδυνατο να αφομοιωσουμε τις αξιες του συγχρονου Πολιτισμου, να μαθουμε για παραδειγμα να μην πεταμε σκουπιδια στον δρομο. Πολυ φοβαμαι οτι η δικη μας θεση εδω ειναι πολυ πιο απελπιστικη. Δεν ανηκουμε βλεπεις ουτε καν στον ιδιο Κλαδο. Αυτα."

 

Επεσε μια αβολη σιωπη, εγω κοιτουσα τα παπουτσια μου και επαιζα νευρικα τα δαχτυλα μου. Τελικα ο Κου ειπε: "Κυριε Λακη, απο οτι καταλαβα, συμφωνεις εντελως με τον φιλο σου. Πως το λετε... α, ναι, «συμφωνεις και επαυξανεις». Ωραια, ας πουμε οτι ειναι οπως τα λετε, εγω τι θελετε να σας κανω;"

 

Συνεχιζα να κοιταω κατω και να παρακαλω απο μεσα μου να με βγαλει ο Λακης απο τη δυσκολη θεση αλλα, οταν τελικα καταλαβα οτι ημουν εγω αυτος που θα εβγαζα το φιδι απο την τρυπα, σηκωθηκα και μιλησα χωρις περιστροφες.

 

"Πρεπει να μας βοηθησεις να γυρισουμε στον Κοσμο μας."

 

"Μα νομιζω οτι τα εχουμε πει αυτα, ετσι δεν ειναι παιδια;" Αυτονοητο το αιτημα μας, αυτονοητη και η απαντηση του, μονο που τωρα επρεπε να ξεπερασουμε τα ορια μας, ολοι μας. Σηκωθηκα και τον επιασα απο τον ωμο, κοιτοντας τον στα ματια. Αιφνιδιαστηκε και τραβηχτηκε λιγο, αλλα μετα με κοιταξε κι αυτος με μια βαθεια κατανοηση που δεν μπορουσε να μεταδωθει με λεξεις.

 

"Κοιτα Κου," του ειπα μιλοντας μεσα απο την καρδια μου, "εισαι ο μοναδικος φιλος που εχουμε και πρεπει να μας καταλαβεις. Ναι, εχεις δικιο, το θεμα το εχουμε συζητησει και ξερουμε πως οσα μας ειπες ειναι η αληθεια. Τοτε ομως ηταν για μας απλα θεμα νοσταλγειας, τωρα ειναι κατι πολυ περισσοτερο. Ειμαστε σιγουροι οτι δεν θα κατορθωσουμε ποτε να αφομοιωσουμε τον πολιτισμο σας οσο κι αν προσπαθησουμε. Θα μπορεσουμε να μαθουμε χιλιαδες πραγματα κοντα σας αλλα εμεις οι ιδιοι δε θα συμμετασχουμε ποτε στη μεγαλη περιπετεια του ανθρωπινου ειδους, γιατι ο δικος μας στιβος βρισκεται στην Επιφανεια. Αυτη ειναι η ειρωνια της θεσης μας, βρεθηκαμε εδω επειδη δεν αρκουμαστε στον ρολο του παθητικου θεατη στον οποιο μας ειχε καταδικασει η μιζερη ελληνικη πραγματικοτητα και τωρα θα πρεπει να περασουμε την υπολοιπη μας ζωη σαν επαρχιωτες τουριστες που θαυμαζουν αλλα δεν μπορουν να καταλαβουν αυτα που βλεπουν. Δε θα το αντεξουμε, πρεπει οπωσδηποτε να γυρισουμε στον Κοσμο μας, εκει που υπαρχει για μας πεδιο δρασης. Θα μας βοηθησεις;"

 

Φανηκε να το σκεπτεται για λιγο, γεγονος που μου φανηκε καλο σημαδι, κι επειτα αρχισε να μιλα με φιλικο τονο, περιγραφοντας ξανα τις ανυπερβλητες δυσκολιες ενος τετοιου εγχειρηματος. Τον ακουγα με σκυμενο κεφαλι, ελπιζοντας οτι θα καταληγε σε καποιου ειδους λυση, και δεν επεσα εξω.

 

"Θα μπορουσα να επιχειρησω να σας μεταφερω μυστικα στην Επιφανεια, με την προυποθεση οτι θα επρεπε να σβηστουν πρωτα ολες σας οι αναμνησεις σχετικα με αυτα που ζησατε απο τη στιγμη που πατησατε το ποδι σας στην πυλη, και να αντικατασταθουν με ψευδοαναμνησεις, τετοιες που να σας αποτρεψουν μια και καλη απο καποια μελλοντικη αποπειρα να εισχωρησετε εδω. Τι λετε;"

 

"Α, οχι, οχι!" πεταχτηκε ο Λακης, απηχοντας απολυτα και τα δικα μου αισθηματα. "Αυτο ποτε! Καλυτερα να πεθανω παρα να μου παρετε αυτο το τοσο μοναδικο κομματι της ζωης μου και να βαλετε στη θεση του μπαζα. Κυριολεκτω, καλυτερα να με σκοτωσετε, τελεια και παυλα."

 

"Μαλιστα, μαλιστα... Εδω που τα λεμε, δεν περιμενα διαφορετικη απαντηση απο σας. Αυτο που αντιλαμβανομαι ειναι οτι ζητατε αυτο που ζητα οποιοδηποτε ον στο γνωστο συμπαν, το διπορτο. Και, οπως ακριβως συμβαινει σε ολες τις περιπτωσεις, θελετε επιπλεον να αποφυγετε και τις θυσιες. Αν υποθεσουμε οτι θα μπορουσε να βρεθει τροπος να μεταφερθειτε ασφαλεις πισω, στον Κοσμο σας, διατηροντας και ολες σας τις αναμνησεις, θα ησασταν διατεθιμενοι να πληρωσετε το ελαχιστο δυνατο τιμημα, το να μην μπορεσετε ποτε ξανα να επιστρεψετε εδω;"

 

Ηταν ολοφανερο οτι το ερωτημα αυτο δεν ειχε τεθει ακαδημαικα. Εστω κι αν το υφος με το οποιο ειχε διατυπωθει ηταν ανεμελο, επιασα αμεσως την ελαχιστα συγκαλυμμενη προκληση που περιειχε. "Ποτε πια", ποιος μπορουσε να παρει μια τετοια αποφαση; Κι ωστοσο, καποιος θα επρεπε να σηκωσει το βαρος αυτου του διληματος, και καταλαβαινα οτι αυτος ο καποιος θα ημουν και παλι εγω. Προσπαθοντας να μη το σκεπτομαι, σα να κατεβαζα μονορουφι ενα μπουκαλι μουρουνελαιο, υψωσα τη φωνη μου και απαντησα καταφατικα. Αλλα αυτο δεν εφτανε για τον Κου.

 

"Και οι κοπελες σας; Σας αγαπουν, και νομιζω οτι τις αγαπατε κι εσεις." Παναθεμα σε, βασανιστη...

 

"Νομιζω οτι θα καταλαβουν", αποκριθηκα με φωνη ουδετερη, και ηταν σα να χρησιμοποιουσε το στομα μου καποιος αλλος.

 

"Και οι αποκαλυψεις που ονειρευτηκατε; Οι γνωσεις και οι εμπειριες που σας περιμενουν εδω;" Εκλεισα σφιχτα τα ματια μου και πιεσα τα χερια μου στα αυτια μου για να μην ακουω. Σκασε πια, σκασε! Αξιοπρεπεια, λιγακι αξιοπρεπεια, δεν επρεπε να τσακισω. Ημουν κυριος του εαυτου μου, για λιγο ακομα, και εφοσον ηθελε προκλησεις θα τον αντιμετωπιζα στα ισια.

 

"Αποκαλυψεις που δεν τις κατανοουμε" αποκριθηκα. "Εμπειριες που θα μας φερουν στα προθυρα της τρελας, να τι θελουμε να αφησουμε πισω μας. Αν μεινουμε, μας βλεπω συντομα να κλειδωνομαστε στα σπιτια μας, συντροφια με οτιδηποτε ενθυμιο εχουμε απο την Πατριδα, και να αρνουμαστε να βγουμε απο εκει. Δεν θα ωριμασουμε ποτε μας εδω, θα μεινουμε για παντα δυο ημιμαθη χαζοχαρουμενα. Ναι, θα πληρωσουμε το τιμημα που μας ζητησες, το τιμημα για το οτι διαβηκαμε απαγορευμενες θυρες. Ενα κομματι της καρδιας μας θα μεινει για παντα εδω, αλλα θα παρουμε σαν ανταλαγμα την αναμνηση σας, τη δικη σου, της Αλεσσα..." Δε μπορεσα να συνεχισω γιατι τα ματια μου γεμισαν δακρυα και αρχισα να κλαιω σα χαζο. Εριξα μια πλαγια ματια στο Λακη, ηταν κατωχρος και μου φανηκε οτι ετρεμε.

 

"Καλως. Εισαστε ετοιμοι λοιπον;"

 

"Τι εννοεις «ετοιμοι»; Δεν πιστευω να μιλας για τωρα;" πεταχτηκε ο Λακης που απειχε πολυ απο του να εχει καταληξει στο τι ακριβως θελει

 

"Η τωρα η ποτε, κυριοι. Ξαναρωτω, ειστε ετοιμοι;"

 

Ο φιλος μου πηγε να διαμαρτυρηθει αλλα του εκλεισα το στομα με την παλαμη μου. Παρολο το σοβαρο υφος του Κου ημουν σιγουρος οτι απλως μας δοκιμαζε και ημουν αποφασισμενος να του δειξω πως ο,τι ειχα πει το εννοουσα. Προσπαθησα να μιλησω με πειστικο τονο.

 

"Ποτε δε θα ειμαστε ετοιμοι να αφησουμε αυτον τον υπεροχο τοπο, αλλα καποτε πρεπει να το κανουμε. Πραξε οπως νομιζεις." Ο Λακης ομως που τον ειχε πνιξει η αγωνια δεν ειχε ορεξη για μπλοφες. Τραβηξε το χερι μου απο το στομα του και ρωτησε ξεπνοα αν υπηρχε καποιο μηχανημα που θα μας τηλεμετεφερε στην Επιφανεια.

 

"Οχι, η μαλλον ναι." ηρθε η αινιγματικη απαντηση. "Μιλω για ενα μηχανημα που το κουβαλαμε ολοι στο κεφαλι μας, τον εγκεφαλο. Ειναι ενα εξαιρετικα αποτελεσματικο μηχανημα αλλα ελαχιστοι απο το ανθρωπινο ειδος μαθαινουν να το χρησιμοποιουν, εστω και σε καποιο μικρο βαθμο."

 

Εγω ειχα αρχισει να πειραζομαι απο την τροπη που ειχε παρει η κουβεντα. Επεμενα να πιστευω οτι ο Εκουαραλεμανεν επαιζε μαζι μας ενω μας εδινε ελπιδες οτι θα εβρισκε καποιο τροπο να μας γυρισει πισω. Απο την αλλη μερια, ουτε εγω ενοιωθα καμμια βιασυνη να αφησω αυτο το ονειρεμενο μερος, ισως αργοτερα, σε κανα - δυο χρονια, αλλα οχι αμεσως. Αρχισα λοιπον να μπαινω στον Κου, αποφασισμενος να του δωσω να καταλαβει οτι δεν ειμαστε δα τιποτα παιδαρελια, αν βεβαια εξαιρεσουμε τον Λακη. Αυτος ανταποκριθηκε, με αποτελεσμα ο διαλογος μας να παρει τη μορφη μονομαχιας.

 

"Θα ελεγα οτι χρειαζετε κατι περισσοτερο απο κοφτερο μυαλο για να μπορεσουμε να γυρισουμε στα σπιτια μας σωοι και αβλαβεις" ειπα. "Πρεπει να ετοιμασουμε ενα σχεδιο και να βρουμε και μια εξοδο, ετσι δεν ειναι;"

 

"Τιποτα απο αυτα δεν ειναι απαραιτητο."

 

"Θελεις να πεις οτι θα τηλεμεταφερθουμε με καποιο ειδος αυτοσυγκεντρωσης;"

 

"Θα μπορουσαμε ισως, παντως ουτε κι αυτο ειναι απαραιτητο"

 

"Τοτε;" Η συζητηση ειχε φτασει σε αδιεξοδο κι εγω ειχα εκνευριστει αρκετα. Ο συνομιλητης μου με χαζεψε για λιγο χαμογελοντας και επειτα τον ειδα να σοβαρευεται.

 

"Οπως εχουν πει και πολλοι αλλοι πριν απο μενα, το συμπαν ειναι πιο παραξενο απο οτι μπορει να κατανοησει οποιοσδηποτε νους. Ενα πραγμα εχουμε μαθει παντως, κι αυτο ειναι πως τα παντα ειναι σχετικα. Θελετε να φυγετε απο εδω και να γυρισετε εκει απο οπου ηρθατε, ενταξει;. Ωραια, ας ξεκινησουμε απο το «εδω». Πως το αντιλαμβανεστε;"

 

Αφησα να περασει λιγος χρονος πριν του δωσω απαντηση, προσπαθοντας να καταλαβω που το πηγαινε, τι ειδους παιχνιδι μας επαιζε, αλλα απετυχα κι αποφασισα να το παιξω επιφυλακτικος. "Βρισκομαστε καμποσα χιλιομετρα κατω απο την επιφανεια της Γης, στην υπογεια χωρα των Εκουαραλεμανεν..." Τον ειδα που με κοιτουσε περιπαικτικα και ενοιωσα να χανω την ψυχραιμια μου. "Λοιπον;" ρωτησα.

 

"Γιατι να αρκεστουμε σε μια μονο εκδοχη; Μπορει να βρισκοσαστε σε μια κατοικημενη περιοχη στο εσωτερικο της Γης, η να ζειτε μια φαντασιωση σας. Πιστευω οτι η σχετικοτητα του συμπαντος μας επιτρεπει και αυτη την εκδοχη."

 

"Αυτα ειναι αμπελοφιλοσοφιες" διαμαρτυρηθηκα. "Ενταξει, μπορει ολα γυρω μου να ειναι υποκειμενικα, εγω, εσυ, το συμπαν ολοκληρο. Δε μας βγαζουν πουθενα τετοιες παραδοχες. Το απλουστερο ειναι να τα δεχτουμε ολα σαν αληθινα, το «ξυραφι του Οκαμ»..."

 

"Το περιφημο «ξυραφι του Οκαμ», ετσι; Α, προσεξτε τα δαχτυλα σας, το «ξυραφι» αυτο ειναι πολυ κοφτερο... Ωστε θεωρειτε απλουστερο το να δεχτειτε οτι βρισκεστε στο εσωτερικο της Γης, σε μια μυθικη χωρα κατοικημενη απο σοφους ανθρωπους, ετσι; Μα υπαρχει οντως τετοιο μερος;"

 

"Εσυ τι λες;" του πεταξα με ολοφανερη ειρωνια. Το χαμογελο του εγινε ακομη πιο σαρδονειο.

 

"Εξαρταται απο το ποιος η τι ειμαι εγω." Ειδε την τσατιλα μου και γελασε καλοκαρδα. "Καλα, θα σας εξηγησω τι θελω να πω. Εδω και καμποσους μηνες ζειτε μια απιστευτη περιπετεια, σε μια παραμυθενια, για σας, χωρα. Προσεξτε τα επιθετα «απιστευτη», «παραμυθενια», «φανταστικη». Τι γινεται αν τα επιθετα αυτα ειναι κυριολεκτικα; Εναντια σε μια τετοια εκδοχη εχετε απλα και μονο τις αισθησεις σας, ειστε ομως και οι δυο αρκετα εξυπνοι και μορφωμενοι ωστε να γνωριζετε οτι οι αισθησεις μας δεν ειναι αλανθαστες, καθε αλλο...

 

"Δεν το βλεπω ετσι" φωναξε ο Λακης, που ειχε ζωντανεψει οταν συνειδητοποιησε οτι επροκειτο απλως για μια αθωα συζητηση φιλοσοφικου περιεχομενου. "Πριν ξεκινησουμε την αναζητηση μας πιστευαμε οτι ενα μερος σαν κι αυτο πρεπει να υπαρχει. Ειχαμε στηριχτει σε μελετες, σε ερευνες αλλων..."

 

"Αχα! Πιστευατε οτι ενα μερος σαν κι αυτο πρεπει να υπαρχει. Δηλαδη το ειχατε ηδη πλασει με τη φαντασια σας".

 

"Σταματα να παιζεις με τις λεξεις, Κου," τον εκοψα εκνευρισμενος.

 

"ΟΚ, ας πιασουμε την κουβεντα αναποδα. Ειχατε δεχτει λοιπον οτι η Γη ειναι κουφια και οτι το εσωτρικο της κατοικειται. Βαθια μεσα σας ομως αμφιβαλατε. Και ειμαι σιγουρος γι΄ αυτο, για τον απλουστατο λογο οτι ο Πλανητης δεν θα μπορουσε ποτε να ειναι κουφιος, αφου υπαρχουν χιλιοι λογοι που αντικρουουν αυτη την θεωρια. Ποσες και ποσες ιδιωτικες επιχειρησεις και κρατικα ιδρυματα δεν κανουν εκτεταμενες ερευνες χρησιμοποιοντας ηχητικα κυματα που μπορουν να εντοπισουν με ακριβεια ποσοτητες συγκεκριμενων ορυκτων, βαθια μεσα στο εδαφος; Και ποσα σεισμολογικα ινστιτουτα δεν παρακολουθουν αγρυπνα και το παραμικροτερο τρεμουλο του γηινου φλοιου, εντοπιζοντας μικροσεισμους ακομη και στην αλλη ακρη της Γης; Και τα στρατιωτικα ιδρυματα που μπορουν και εντοπιζουν με ακριβεια καθε πυρηνικη δοκιμη, υπεργεια η υπογεια, υπολογιζοντας με πολυ μεγαλη ακριβεια το επικεντρο και την δυναμη της εκρηξης; Ολοι αυτοι βασιζονται στο ιδιο μοντελο, το οτι η Γη ειναι απολυτα συμπαγης, με στερεο φλοιο και ρευστο πυρηνα. Ολες οι επισημες θεωριες που εχετε λαμβανουν σαν αναντιρρητο δεδομενο το οτι ο Πλανητης αποτελειται απο ενα λιθινο μανδυα κι ενα ρευστο, μεταλλικο πυρηνα. Αντε και μερικες μεγαλες σπηλιες, το πολυ - πολυ."

 

Και εγω και ο Λακης ανοιξαμε το στομα μας για να απαντησουμε αλλα αυτος μας εκοψε με ενα νευμα.

 

"Ξερω, θα επικαλεστειτε τις διαφορες «μυστικες παραδοσεις» που  αναφερουν οτι υπαρχει ενας κατοικημενος υπογειος Κοσμος, αλλα πρεπει να παραδεχθειτε οτι οι παραδοσεις αυτες, αν και συναρπαστικες, δεν ειναι ουτε πειστικες ουτε συγκεκριμενες. Αποδειξη τουτου ειναι το γεγονος οτι κανενας ανθρωπος δεν εντοπισε ποτε καποιο ανοιγμα για αυτο τον περιφημο εσωτερικο Κοσμο"

 

"Εμεις το βρηκαμε" πεταχτηκε ο Λακης. "Αλλα περα απο αυτο, υπαρχουν πολλες μαρτυριες για περιπλανησεις σε γιγαντια, κατοικημενα σπηλαια, καθως και για οντα τα οποια εχουν θεαθει να μπενοβγαινουν σε αυτα..."

 

"Το ξερω, παιδια μου. Αλλα οι μαρτυριες αυτες δε συμφωνουν μεταξυ τους. Πρωτα πρωτα κανεις δεν απεκλεισε το να υπαρχουν μεγαλα σπηλαια, αλλα, αλλο αυτο κι αλλο το να παραδεχτουμε οτι η Γη ειναι κουφια στο συνολο της. Μαρτυριες υπαρχουν και για πνευματα, για ανθρωποειδη θαλασσια οντα, για εξωγηινους, για ξωτικα, για επισκεπτες απο τον Χρονο η απο αλλες διαστασεις, ο καταλογος ειναι ατελειωτος. Αλλοιμονο αν δεχοσαστε ακριτα την πρωτη απλοϊκη εξηγηση που σας ερχεται στο νου."

 

"Ας αφησουμε το αναντιρρητο γεγονος οτι, εμεις τουλαχιστον, αποδειξαμε την αληθεια της θεωριας μας..." αρχισα να λεω, μα ο Κου με ξανακοψε.

 

"Αναντιρρητο; Δεν αποδειξατε τιποτα. Για τους ανθρωπους της Επιφανειας ειστε εξαφανισμενοι, πιθανως σκοτωμενοι. Και αν ακομα επιστρεφατε θα ησασταν απλως δυο τρελοι η δυο παραμυθαδες και τιποτα περισσοτερο."

 

"Θα μας αρκουσε που θα ξεραμε εμεις την αληθεια" φωναξα εξω φρενων.

 

"Την αληθεια; Ποσος χρονος θα περνουσε πριν αρχισετε να αμφιβαλετε κι εσεις οι ιδιοι; Ολοι θα σας ελεγαν οτι τα ζησατε στην φαντασια σας, οτι ηταν απλως μια ομαδικη παραισθηση, και δεν θα μπορουσατε να τους αντικρουσετε. Η πυλες θα ηταν πλεον κλειστες και δεν θα ειχατε στα χερια σας καμμια απτη αποδειξη. Αν επιμενατε να πιστευετε την ιστορια σας στο τελος θα τρελαινοσασταν."

 

"Θελεις να πεις οτι δεν προκειται να μας αφησετε να γυρισουμε πισω;" ρωτησε ο Λακης.

 

"Θελω να πω απλως οτι δεν αρκει μια αναμνηση για να στοιχειοθετησει την υπαρξη ενος ολοκληρου Κοσμου. Με λιγα λογια η μαρτυρια σας δεν ειναι αρκετη, ουτε για σας τους ιδιους".

 

"Μα αυτο που ζουμε, φιλε μας, δεν ειναι καποια απιθανη κατασταση. Αντιθετα στηριζεται και σε παρα πολλες μαρτυριες τριτων." Προσπαθησα να ακουστω σιγουρος για τον εαυτο μου, ειναι αληθεια ομως οτι ενοιωθα το σαρακι της αμφιβολιας να ροκανιζει τη βεβαιοτητα μου, κι αυτο με εκνευριζε αφανταστα.

 

"Ασυνδετες και ατεκμηριωτες μαρτυριες, ομως. Αλλα το θεμα δεν ειναι εκει. Το θεμα ειναι στο τι μπορει να σημαινουν οι μαρτυριες αυτες. Τι αξια μπορει να εχουν αν δεχτουμε, για παραδειγμα, οτι ο Χωρος εχει δεκα κι οχι τρεις διαστασεις; Τι νοημα εχει πλεον να μιλαμε για κουφιο η συμπαγη Πλανητη; Αν παμε παραπερα.και δεχτουμε οτι η πραγματικοτητα που καταγραφουν οι αισθησεις μας δεν ειναι παρα μια σκια μιας πολυ βαθυτερης πραγματικοτητας, που ειναι εντελως ασυλληπτη για τα μυαλουδακια μας; Και τι γινεται αν δεχτουμε οτι δεν υπαρχει καθολου «πραγματικοτητα», οπως κι αν προσπαθησουμε να την ορισουμε; Τι νοημα εχουν τοτε οι λεξεις «κουφιος», «πλανητης», «εσωτερικο» η «εξωτερικο»; Και τι νοημα εχει η λεξη «ειναι»; Μη με κατηγορησετε οτι ακροβατω, θυμηθειτε τα συμπερασματα στα οποια κατεληξαν οι Φυσικοι σας επιστημονες, αυτοι που θεμελιωσαν τη νεωτερη Φυσικη. Θυμηθειτε τον Σραιντιγκερ και τον Χαιζενμπεργκ. Αλλα κι αυτες οι αγαπημενες σας ιστοριες για μυστηριωδη οντα που μπαινοβγαινουν σε ανυπαρκτα ανοιγματα μηπως τελικα ειναι μια ακομα αποδειξη του οτι τα πραγματα δεν ειναι οπως φαινονται;"

 

"Αχα, τα ξερω αυτα τα ψευτοεπιχειρηματα" καγχασε ο Λακης. "Τα χρησιμοποιουν οι μυημενοι για να μας αποπροσαναλοτισουν και να μη βρουμε ποτε τους υπογειους Κοσμους..." Εγω ομως δεν ειχα πλεον καμια διαθεση για επιχειρηματολογια. Εναντια στη θεληση μου, διαπιστωνα οτι ο Κου ειχε δικιο. Μια αποτροπαιη αποκαλυψη ειχε αρχισει να συντελειται στην ψυχη μου και το σοκ με ειχε παγωσει, ετσι προσπαθησα να σταματησω να σκεπτομαι τις συνεπειες των οσων συζητουσαμε. Εκανα να βγαλω την φωτογραφια της ομορφης, γλυκειας μου Αλεσσα αλλα τοτε θυμηθηκα οτι δεν ειχα ποτε μου σκεφτει να της ζητησω μια.

 

"Α, βεβαια, εχουμε και τους περιφημους «μυημενους»! Και ποσοι ειναι αυτοι, κυριε Λακη; Σιγουρα καμποσες εκατονταδες χιλιαδες, μιλοντας για αυτους που βρισκονται εν ζωη, βεβαια. Αν υπολογισουμε και τους μακαριτες φτανουμε στα εκατομμυρια. Βαλε και τους φιλους, τους αδελφους, τις η τους συζυγους τους, βαλε και τις ερωμενες τους. Ε, δεν ειναι περιεργο που το περιφημο μυστικο δεν διερευσε ποτε;"

 

"Και βεβαια διερευσε. Πολλοι απο αυτους μιλησαν..."

 

"Μαλιστα, κυριε Λακη, μιλησαν, αλλα χωρις αποδειξεις! Κανεις τους δεν πηρε μερικους δημοσιογραφους να τους οδηγησει σε καποιο απο τα ανοιγματα. Αφηστε, παιδια, δεν ειναι επιχειρηματα αυτα. Λες και λειπει η μουρλα απο την κοινωνια σας. Ετσι κι αλλοιως θα βρισκοταν καποιοι βαρεμενοι να ισχυριστουν οτι μπορουν να αποκαλυψουν την αλφα η τη βητα συνωμοσια, ετσι δεν ειναι; Το γεγονος παραμενει οτι, αν και εχουμε χιλιαδες ιστοριες για σημεια και τερατα, κανεις απο τους υποτιθεμενους μυημενους δεν αποκαλυψε κανενα ατρανταχτο στοιχειο στο κοινο."

 

Ο Λακης ειχε αναψει για τα καλα και δεν ηθελε με τιποτα να παραδεχτει τετοιους συλογισμους. Πηρε υφος εισαγγελεα, σηκωθηκε ορθιος και ρωτησε χρωματιζοντας θεατρινιστικα τη φωνη του: "Χιλιαδες ανθρωποι εχουν μιλησει για καποιους υπογειους πολιτισμους, για παραξενα, λογικα η μη, οντα που μπαινοβγαινουν σε ανοιγματα φρουρουμενα απο τα μελη μυστικων οργανωσεων που θελουν να μονοπωλησουν τα οφελη που συνεπαγεται αυτη η γνωση. Πολλοι γεωλογοι και αστρονομοι εχουν εκπονησει θεωριες για το οτι οι περισσοτεροι, αν οχι ολοι, οι πετρωδεις πλανητες πρεπει να εχουν σχημα λουκουμα, να ειναι δηλαδη κουφιοι. Εγω κι ο φιλος μου, προσπαθωντας να περασουμε απο τη θεωρια στην πραξη, διαβασαμε καμποσα βιβλια και καταληξαμε στο συμπερασμα οτι στο συγκεκριμενο μοναστηρι βρισκοταν ενα τετοιο κρυφο ανοιγμα, και οτι φυλακας του δε θα μπορουσε να ειναι αλλος απο τον εφημεριο της εκκλησιας που «συμπτωματικα» ηταν χτισμενη πανω απο ενα σπηλαιο οπου οι Αρχαιοι τιμουσαν χθονιες θεοτητες. Εκβιαζουμε λοιπον τον παπα, αναγκαζεται να μας αποκαλυψει το ανοιγμα, απ' οπου και διεισδυουμε μεχρι τη χωρα σας. Και εσυ προσπαθεις να μας αποδειξεις οτι δεν εχουμε λεει αποδειξεις. Ε οχι!"

 

"Παραμενει το γεγονος οτι ο Πλανητης δε μπορει να ειναι κουφιος. Αν ηταν, το γεγονος θα ειχε αναποφευκτα αποκαλυφθει προ πολλου. Οι μαρτυριες που μιλουν για «υπογειους πολιτισμους» ειναι, στην μεγαλη τους πλειοψηφια, παραμυθακια η παρανοησεις. Οι υπολοιπες σχετιζονται με καταστασεις πολυ πιο περιπλοκες απο την απλη γενικευση οτι η Γη ειναι κουφια"

 

"Τοτε πως εξηγεις το οτι εμεις βρισκομαστε τωρα εδω και μιλαμε μαζι σου;" ρωτησα κουρασμενα, αν και μαντευα την απαντηση.

 

"Ειτε οι μετρησεις και τα συμπερασματα των συμπατριωτων σας ειναι εντελως λανθασμενα, πραγμα μαλλον απιθανο αν αναλογιστειτε το τεραστιο ενδιαφερον των κρατων για το υπεδαφος αλλα και την ευκολη τεχνολογια που απαιτειται για την πιστοποιηση της συστασης του φλοιου..."

 

"Ειτε;" ρωτησε ολο αγωνια ο Λακης.

 

"Ειτε πρεπει να δεχτουμε οτι υπαρχει μια παγκοσμια συγκαληψη, κατι που ειναι αδυνατο να συμβαινει λογω του τεραστιου αριθμου ανθρωπων που θα ειχαν προσβαση στο μυστικο, τυχαια η μεσα στα πλαισια των αρμοδιοτητων τους."

 

"Οποτε που καταληγουμε;" ξαναρωτησε ο φιλος μου που ειχε αρχισει κι αυτος να καταλαβαινει οτι η συζητηση οδηγοταν σε καποιο κρισιμο συμπερασμα.

 

"Οποτε ειναι η σειρα μου να θεσω κι εγω μια ερωτηση." Ο Κου μας κοιταξε για λιγο σιωπηλος, οπως το ειχε συνηθειο οταν ηθελε να συγκεντρωθουμε σε κατι. Οταν ικανοποιηθηκε οτι κρεμομασταν απο τα χελη του, συνεχισε. "Η ερωτηση μου ειναι η εξης: Δεν σας εχει περασει καθολου απο το μυαλο οτι υπαρχουν πολλα περιεργα σημεια στην περιπετεια σας; Βρισκετε με την πρωτη προσπαθεια μια πυλη για τους απροσπελαστους Εσωτερικους Κοσμους, μια πυλη που θα επρεπε να ειναι καλα καλυμμενη σε μερος που δεν θα μπορουσε να κινησει υποψιες, και «πειθετε» τον Φυλακα να σας αποκαλυψει τον τροπο εισοδου χρησιμοποιοντας παιδιαστικα τρικ, ενω θα περιμενε κανεις απο ενα τετοιο ατομο να ειναι εκπαιδευμενο να ανταπεξερχεται σε πολυ πιο εντονες πιεσεις. Ανακαλυπτετε και τη διοδο για τη σκαλα που οδηγει κατω, και μαλιστα χωρις καμμια δυσκολια, πραγμα που θα το χαρακτηριζε κανεις μαλλον σαν σκανδαλωδη ευνοια της τυχης, ετσι; Και καταληγετε σε μια χωρα ακριβως οπως την περιμενατε, εξωτικη αλλα οχι και απροσιτη. Η χωρα κατοικειται απο μια ρατσα αρκετα ανθρωπινη αλλα και πολυ πιο εξελιγμενη απο τη δικη σας. Σας δεχονται φιλικα και σας διηγουνται μια ιστορια απο την οποια δεν λειπει τιποτα απο οσα περμενατε να ακουσετε. Υπαρχει κατι απο τους εφιαλτικους κοσμους του Λαβκραφτ, υπαρχουν οι «μυημενοι» που φρουρουν τις πυλες και βεβαια δεν λειπουν οι περιφημοι «θεοι» των προγονων σας..."

 

Σ΄ αυτο το σημειο ο Λακης πεταχτηκε ορθιος και αρχισε να διαμαρτυρεται εντονα, πραγμα απολυτως αναμενομενο αν λαβει κανεις υπ΄ οψιν του την παρορμητικη του φυση και την ανεπιφυλακτη πιστη του στην υποθεση των αρχαιων θεων. Ο Κου τον αφησε να ξεθυμανει λιγο, πριν ξαναπαρει τον λογο.

 

"Ελατε, παιδια... Ειστε εξυπνοι ανθρωποι με πολλες ικανοτητες και καλη κριση και πραγματικα δε μπορω να καταλαβω την εμμονη σας με το συγκεκριμενο θεμα. Οι δωδεκα θεοι δεν ηταν παρα η μυθολογια της μυθολογιας, ενας συγκερασμος ανομοιων θεοτητων που καποια στιγμη στριμωχτηκαν κατω απο βολικα ονοματα - ταμπελες ωστε το συστημα να αποκτησει καποια επιπλαστη αλλα απαραιτητη συνοχη. Αυτο επιχειρηθηκε, αλλοτε συνειδητα κι αλλοτε οχι, κατα την Κλασσικη Αρχαιοτητα, χιλιαδες χρονια αργοτερα απο την αρχαϊκη εποχη οπου διαφορες ομαδες ανθρωπων ηρθαν σε επαφη κουβαλοντας ο καθενας τους δικους τους θεους. Ετσι ο πελασγικος Ποτιδαν μεταμορφωνεται στον θαλασσινο Ποσειδωνα, αν και αρχικα ηταν στεργιανος θεος, οπως μαρτυρα το αλογο, που ηταν το ζωο - συμβολο του. Ο κρητικος Διας συγχωνευεται με τον Αχαικο Ζευ, ο κερασφορος Απολλων απο την Ασια που «γεννηθηκε» στη Δηλο με τον Απολλωνα που ηρθε απο την Υπερβορεα και ο μεγας θεος Ασκληπιος κατανταει αργοτερα να θεωρειται απλα σαν ενα νοθο παιδι του Απολλωνα. Ρολοι, ιδιοτητες και ονοματα ανακατευονται και οι αρχαιες παραδοσεις καταληγουν μελο ερωτικες ιστοριουλες και φτηνα ρομαντσα. Το πιο σημαντικο ειναι το οτι η ιδια η λεξη «θεος» σημαινε αρχικα κατι διαφορετικο απο αυτο που εφτασε να σημαινει αργοτερα, ετσι δεν ειναι; Τα ονοματα των θεων ηταν απλοι τιτλοι που σχετιζοταν με συγκεκριμενες μυησεις, και μηπως δεν ειναι αληθεια οτι στην Κρητη υπηρχε απο παντα ο ταφος του Δια; Τι θελετε να παραδεχτουμε, οτι ηταν συγκεκριμενα φυσικα ή υπερφυσικα οντα; Μα δεν ηταν καν δωδεκα και τα ονοματα τους δεν ειναι παρα επιθετικοι προσδιορισμοι. «Διας» ειναι ο φωτεινος, αυτος που φαινεται απο μακρια, «Ηρα» ηταν ενα ονομα που εδιναν στον Ουρανο, «Φοιβος» σημαινει απλα «νεαρος» και «Παλλαδα» σημαινει κοριτσι. Και για να τελειωνουμε με αυτο το θεμα ουτε οι προγονοι σας ειχαν σε ιδιαιτερη υποληψη το ολο οικοδομημα. Χτιζουν λαμπρο ναο στην αιγυπτιακη θεα Ισιδα στο Διον, την ιερη πολη στους προποδες του Ολυμπου, χωρις το γεγονος να θεωρηθει ιεροσυλια. Οχι μονο αυτο αλλα λατρευουν και τον Σεραπη, που δεν ηταν καν θεος αλλα ενα ονομα - συγκερασμος του Οσιρη και του Απη, δυο αλλων αιγυπτιακων θεων. Κατα την Ελληνιστικη περιοδο εκαναν θραυση θεοτητες που προερχοταν απο την Ανατολη, οπως ο Αδωνης, ο Αττις, η Κυβελη και κυριως ο Μιθρας. Οι αρχικοι θεοι ειχαν καταντησει πολυ τεχνητοι και δεν ικανοποιουσαν πλεον, πραγμα που εξηγει την θυελλωδη εξαπλωση που γνωρισε λιγο αργοτερα ο Χριστιανισμος."

 

"Ολοι οι λαοι λατρευαν θεους αλλα μονο εμεις χτισαμε τον Παρθενωνα. Μονο εμεις δημιουργησαμε το Θεατρο..." Τα ματια του φιλου μου αρχισαν να λαμπουν επικινδυνα ενω εγω βυθιζομουν σε μια ζαλη, ενα ακαθοριστο αισθημα αποπροσανατολισμου που με δυσκολευε στο να παρακολουθω την κουβεντα. Ο Κου φαινοταν απολυτα σιγουρος για αυτα που ελεγε και αυτο, για καποιο λογο, με τρομαζε.

 

"Μην καουραζεσαι Λακη. Ανυπερβλητα οικοδομηματα, ναι, λαμπρη αναπτυξη ολων των επιστημων, υπεροχα λογοτεχνηματα, συμφωνω με ολα αυτα και επαυξανω. Τωρα, το γιατι οι αρχαιοι Ελληνες και οχι και αλλοι λαοι, αυτο ειναι ενα ερωτημα που ειναι δυσκολο να απαντηθει. Αλλα, οπως ακριβως και στην περιπτωση των θρυλων για ανοιγματα στο εσωτερικο της Γης, ετσι κι εδω βιαζεστε να βγαλετε ευκολα συμπερασματα. Το Παρελθον ειναι ενα Αινιγμα, οχι λιγοτερο, ισως μαλιστα περισσοτερο, απο οτι ειναι το Μελλον και κανεις δε μπορει να ειναι σιγουρος για το τι κρυβει. Μα να υπηρξε καποτε ενα ον σαν τον μυθικο Δια, αραγμενο στον Ολυμπο, ε οχι παιδια. Και ξαναγυρναω σε αυτο που ελεγα πριν με διακοψετε. Εσεις ανακαλυψατε εναν Κοσμο ακριβως οπως τον περιμενατε, εναν Κοσμο οπου, αν και ξενοι, εχετε αυξημενα δικαιωματα λογω της καταγωγης σας."

 

Η βεβαιοτητα του ειχε αρχισει να μου προκαλει ενα συνδυασμο εκνευρισμου και καταθλιψης που γινοταν πιο εντονα οσο περνουσε η ωρα. Αρχισα να νοιωθω κρυο ιδρωτα στην πλατη μου, ακριβως οπως τοτε που εδινα το μαθημα της Ανοργανης Χημειας εχοντας ανοιχτο το βιβλιο στα ποδια μου και αντεγραφα την ερωτηση που θα μετετρεπε ενα αμφιβολο τεσσαρι σε σιγουρο πενταρι, οταν αντιληφθηκα εναν απο τους επιτηρητες να ερχεται προς το μερος μου. Τοτε την ειχα βγαλει καθαρη γιατι αποδειχτηκε πως ο κυριος αυτος ενδιαφεροταν μονο να κρυφοκοιταξει το στηθος της κοπελας που καθοταν μπροστα μου, αλλα τωρα τα πραγματα εδειχναν οτι δε θα τη γλιτωνα τοσο ευκολα. Ενοχλημενος, αναρωτηθηκα τι ηταν αυτο που φοβομουν τοσο πολυ και η αληθεια ελαμψε με μιας στο σκοτισμενο μυαλο μου. Αν και φοβομουν να το ομολογησω στον εαυτο μου, δεν ημουν καθολου ετοιμος να εγκαταλειψω πραγματικα αυτον τον τοπο των θρυλων και να γυρισω στην αχαρη ζωη μου, οχι τουλαχιστον πριν φωτιστουν καποια απο τα παναρχαια μυστικα του. Και, ναι, μπορει να ζητουσα παρα πολλα αλλα ειχα αρχισει να σκεφτομαι να παρω και την Αλεσσα μαζι μου. Χρειαζομουν χρονο για να καταστρωσω τα σχεδια μου και διαισθανομουν οτι αν συνεχιζοταν αυτη η κουβεντα ο χρονος μου θα τελειωνε εδω. Αρχισα να ψαχνω να βρω μια δικαιολογια για να την κοπανησω οπως - οπως, οταν μου φανηκε οτι διεκρινα ενα ρηγμα στους ισχυρισμους του Κου. Αν μπορουσα, σκεφτηκα, να διακοψω τον ειρμο του και να σπασω την υπουλη επιδραση που ειχαν τα λεγομενα του...

 

"Μισο λεπτο Κου" του πεταξα με επιτηδευμενα ευγενικο υφος. "Δεν ειμαι και πολυ σιγουρος οτι μπορω να παρακολουθησω αυτα που λες αλλα, απο οτι εχω καταλαβει, ισχυριζεσαι οτι αυτο που βρηκαμε εδω κατω δεν ειναι παρα μια φαντασιωση μας που, κατα καποιο τροπο, βασιζεται στα οσα εχουμε διαβασει και δεχτει σχετικα με τους Υποχθονιους Κοσμους. Αν οντως αυτο θελεις να πεις, εχω μια αντιρρηση: Συμφωνα με ολες τις διηγησεις που εχω υπ΄ οψιν μου, το Εσωτρικο της Γης φωτιζεται απο εναν εσωτερικο Ηλιο, που στην περιπτωση μας λειπει. Τι εχεις να πεις γι΄ αυτο;"

 

Τα ειχα παει καλα, αλλα εκεινος απλα χαμογελασε.

 

"Βεβαια, βεβαια, εχουμε και τον περιφημο εσωτερικο ηλιο. Πραγματικα, δε λειπει απο τις περισσοτερες διηγησεις, τις παλαιοτερες διηγησεις θα προσθετα εγω, αλλα ας το αφησουμε. Λοιπον, εξυπνουλη μου, η υπαρξη ενος αστρου σε μικρογραφια στο εσωτερικο του Πλανητη ειναι μια τοσο μεγαλη ανοησια που δυο εξυπνα και διαβασμενα αγορια σαν και σας δε θα μπορουσαν ποτε να την αποδεχτουν και ετσι προτιμησατε, υποσυνειδητα, να την αγνοησετε. Η θεωρια αυτη διατυπωθηκε παλιοτερα, οταν υπηρχε αγνοια για την πραγματικη φυση των αστρων και δε μπορει να σταθει με τιποτα στις μερες μας. Μια συνεχης θερμοπυρηνικη αντιδραση δε μπορει να συμβαινει παρα μονο οταν υπαρχει πολυ ισχυρη βαρυτικη δυναμη ωστε να συμπιεζει το υδρογονο, κι αυτη η βαρυτικη ελξη προϋποθετει τεραστια μαζα, κατι που αποκλειεται οταν το αστρο πρεπει να περικλειεται στο εσωτερικο ενος μικρου Πλανητη. Για να μην κανω λογο και για τις τεραστιες θερμοκρασιες της φωτοσφαιρας και οσο για το ενδεχομενο να υπαρχει ζωη σε μικρη αποσταση απο το αστρο, ε, αυτο πια δεν τρωγεται με τιποτα. Να λοιπον γιατι παρακαμψατε αυτο το ολοφανερο λαθος και προτιμησατε να σκαρφιστειτε καποια φωτοχημικη διεργασια για να αιτιολογησετε το φως ..."

 

Καθως συνεχιζε να επιχειρηματολογει, η ζαλαδα μου δυναμωνε ολοενα μεχρι που εφτασα ως τα προθυρα του ιλιγγου. Ειχα αποτυχει να βρω καποιο ψεγαδι στο συλλογισμο του και το μονο που μου εμενε να κανω ηταν να δραπετευσω απο αυτη την καταστροφικη συζητηση και να αναζητησω την θαλπωρη του σπιτικου μου, οπου θα ειχα ολο τον καιρο να βρω απαντησεις στα οσα εξωφρενικα μας ειχε αραδιασει. Προσπαθησα να τον διακοψω αλλα τα λογια του, ειπωμενα με ηρεμη, λογικη φωνη, που ερχοταν σε πληρη αντιθεση με τα τερατωδη νοηματα που περιεκλειαν, ασκουσαν επανω μου μια εντονη κι αρρωστημενη ελξη. Εκλεισα τα ματια μου και αυτοσυγκεντρωθηκα για λιγο, επαναλαμβανοντας στον εαυτο μου: "Πρεπει να φυγεις αμεσως απο εδω. " Τελικα βρηκα τη δυναμη να απλωσω ατονα το χερι μου σε ενα ακαθοριστο νευμα.

 

"Θελεις να πεις κατι;" με ρωτησε αμεσως.

 

"Ναι, εχω. Δεν καταλαβαινω γιατι κανουμε αυτη την συζητηση". Προσπαθησα να δειχνω μπλαζε αλλα κρυος ιδρωτας ερεε σε μεγαλες ποσοτητες στην πλατη μου.                  

 

"Καταλαβαινεις και πολυ καλα μαλιστα" με αποστομωσε. "Η συζητηση γινεται για να σας αποδειξω οτι το μερος στο οποιο βρισκεστε δεν εχει αντικειμενικη υποσταση, πραγμα που σημαινει οτι δεν φυγατε ποτε απο τον Κοσμο σας, αρα μπορειτε να «επιστρεψετε» εκει οποτε θελετε."

 

"Αυτο ειναι τρελα" φωναξα εκτος εαυτου. "Εμεις παντα αναζητουσαμε πραγματικες καταστασεις και πραγματικους Κοσμους, οχι φαντασιωσεις. Γιατι μας υποβαλλεις σ΄ αυτο το ανοητο ψυχολογικο παιχνιδι;" Ηλπιζα οτι το ξεσπασμα μου θα ειχε σαν αποτελεσμα καποιο μινι καυγαδακι που θα διεκοπτε την κουβεντα, αλλα το μονο που κερδισα ηταν μια μικρη παυση, ισα για να συγκεντρωσω δυναμεις για μια τελικη κρουση. Κοιταχτηκαμε για λιγο και ειπαμε με τα ματια πραγματα που ποτε δε θα παραδεχομαστε με τα λογια. Μετα ο Κου συνεχισε, χωρις να με χανει απο τα ματια του, πραγμα που με εκανε να αισθανομαι αμηχανα:

 

"Αν το καλοσκεφτεις, αυτο που λεω δεν ειναι κατι νεο για σας. Την ιδια τεχνικη περιγραφει ο Λαβκραφτ στο διηγημα του «Η αναζητηση της αγνωστης Κανταθ» αλλα και πολλοι αλλοι, πριν και μετα απο αυτον. Η δικη σας αντιρρηση ειναι οτι προσπαθω να παιξω εις βαρος σας καποιο ψυχολογικο παιχνιδι, κατι τετοιο ομως δεν ειναι αληθεια, τουλαχιστον με τον τροπο που εσεις το εννοειτε. Ας δουμε τα πραγματα απο τη δικη σας σκοπια. Το λοιπον, μετα απο μια σειρα εξαιρετικα ευνοικων συγκυριων φτανετε στον προορισμο σας, οπου συναντατε μια φιλικη και σοφη Φυλη με γνωσεις και δυνατοτητες που βρισκονταιι πολυ περα απο τις δικες σας αλλα, ταυτοχρονα, δεν ειναι και τοσο προχωρημενη ωστε να αποκλειεται στο μελλον να γινετε κι εσεις αξια μελη της. Ο χρονος της αφιξης σας συμπιπτει με ενα σημαδιακο γεγονος, η πενταμορφη «βασιλοπουλα» ετοιμαζεται να κανει εναν αχαρο γαμο, σχεδον χωρις την θεληση της, και μαλιστα με εναν «κακο μαγο». Εσυ ομως την ερωτευεσαι με την πρωτη ματια κι αυτη εσενα. Μονομαχεις με τον επιδοξο συζυγο και, αν και οι ικανοτητες του ειναι πολυ ανωτερες απο τις δικες σου, επικρατεις χαρη και μονο στη γενναιοτητα σου. Νεοι δρομοι ανοιγονται ετσι μπροστα σου, μεχρι που δεν αποκλειεται καποια μερα να γινεις κι ο ιδιος «βασιλιας», αλλα ταυτοχρονα κατι μεσα σου δε μπορει να αποδεχτει τις τοσες βολικες συμπτωσεις, με αποτελεσμα να αρχισεις να βρισκεις οτι ετουτος ο Κοσμος δεν ειναι για σας. Διαισθανεσαι οτι κατι δεν παει καλα και διαπιστωνεις οτι, παρα το γεγονος οτι ζεις μια ζηλευτη ζωη, θελεις να επιστρεψεις εκει απ΄ οπου ηρθες. Χρειαζεται τωρα να σας απαριθμισω ποσους αρχετυπικους συμβολισμους περικλειει η περιπετεια σας; Σκετος μεσιωνικος μυθος! Και συνδυαστε το με αυτο που σας ειπα ηδη, οτι δηλαδη η Γη δε μπορει να ειναι κουφια για μια ντουζινα λογους, κι αν ηταν, αυτο δε θα μπορουσε με τιποτα να κρατηθει μυστικο."

 

Η ζαλαδα μου χειροτερευε και μου ηταν πολυ δυσκολο να συγκεντρωνομαι, εκανα ομως μια τελευταια προσπαθεια να επιβληθω και ρωτησα ειρωνικα:

 

"Εσυ τοτε τι εισαι; Πλασμα της φαντασιας μου;" 

 

"Θα μπορουσα να ειμαι ενα ανθρωπινο ον που κατοικει κατω απο την επιφανεια του Πλανητη η καποιο «καλο πνευμα» που διαβιει κατω απο την επιφανεια του μυαλου σου. Διαλεγεις και παιρνεις" μου απαντησε στο ιδιο ειρωνικο τφος.

 

Ενοιωσα το νου μου να σταματαει. Τα λογια του ειχαν τη δυναμη να εισχωρουν στην ψυχη μου και να μορφοποιουνται σε σκοτεινους συνειρμους που δεν ειχα τη δυναμη να αρνηθω και που απειλουσαν να με αποσπασουν απο την πραγματικοτητα και να με παρασυρουν σε δρομους που δεν ηθελα να βαδισω. Συνειδητοποιουσα τωρα ποσο βαθια ειχα αγαπησει την χωρα των Εκουαραλεμανεν και ξανανοιωσα εντονα την επιθυμια να φυγω αμεσως απο το δωματιο και να τρεξω στους σαγηνευτικους κηπους και στις πετρωδεις ακρογιαλιες που βρεχονταν απο τις σκοτεινες υπογειες θαλασσες, παρεα με το αλμουου και το κοριτσι μου, αλλα η θεληση ειχε αποστραγγιστει απο μεσα μου. Ηθελα να του φωναξω οτι δεν πιστευα γρι απο ολες αυτες τις αμπελοφιλοσοφιες και οτι δε θα ζητουσα ποτε ξανα να φυγω απο την καινουρια μου Πατριδα μα η φωνη μου δεν εβγαινε, λες και καθε ενεργητικοτητα με ειχε οριστικα εγκαταλειψει. Τελικα κατορθωσα να ρωτησω ξεπνοα μια μονο απο τις δεκαδες αποριες που στροβιλιζονταν στο μυαλο μου:

 

"Αν ειναι ετσι, τοτε γιατι και εγω και ο Λακης ζουμε το ιδιο ονειρο;" Η ιδια μου η φωνη μου φανηκε οτι ερχοταν απο καπου μακρια, καπου απο τον γιγαντιο στροβιλο στον οποιο ειχε μεταμορφωθει ολακερη η Πλαση, μια Πλαση που δεν ηταν αληθινη μα ουτε και ψευτικη, αλλα κατι περα απο την κατανοηση των ανθρωπων. Εκλεισα για λιγο τα ματια μου και ο στροβιλισμος κοπασε, για να αντικατασταθει αμεσως απο μια νεα μορφη αποπροσανατολισμου. Ολο το δωματιο φανηκε να διαστελλεται και να καμπυλωνεται σα να το κοιτουσα μεσα απο παραμορφωτικο φακο. Η αισθηση ηταν πρωτογνωρη και κοιταξα γυρω μου σα χαμενος, προσπαθοντας ματαια να συνειδητοποιησω το τι μου συμβαινει. Ο Λακης ειχε λουφαξει και επαιζε με τα νυχια του. Γυρισα το βλεμμα μου στον Κου και τοτε εκεινος, σα να περιμενε το συνθημα, εδωσε καθυστερημενα μια λακωνικη απαντηση στην τελευταια μου ερωτηση.

 

"Δεν ειναι πολυ δυσκολο να εξηγηθει αυτο."

 

Τα λογια του ειχαν κατι το αλλοκοτο και γουρλωσα τα ματια μου, προσπαθωντας να διακρινω καλυτερα το υφος του. Η αλλοιωση της οπτικης αντιληψης απο την οποια υπεφερα παραμορφωνε το στομα του δινοντας μου την εντυπωση οτι χαμογελουσε σατανικα, αλλα τα ματια του με κοιτουσαν πολυ σκεπτικα, σχεδον λυπημενα.

 

Υστερα με καταπιε το σκοταδι.

 

Δηλαδη οχι το σκοταδι, μαλλον το κενο. Δεν αισθανομουν τιποτα, δεν κινουμουν και δεν ενοιωθα κανενα συναισθημα. Απλα υπηρχα, εξω απο τον χωρο, εξω απο τον χρονο. Καποια στιγμη μου περασε απο το μυαλο μια θολη και απομακρη σκεψη, οτι ο, να δεις πως τον ελεγαν, ο Κου, με ειχε ναρκωσει με καποιο τροπο. Το ονομα μου φανηκε πολυ μακρινο, σα να το ειχα ακουσει πολυ παλια, σε καποια αδιαφορη συζητηση και η ολη σκεψη δεν ειχε καθολου συναισθηματικο υποβαθρο, σα να αφορουσε καποιον αλλο κι οχι εμενα. Σιγα - σιγα ομως αρχισε να αντιδρα το ενστικτο της αυτοσυντηρησης. Δε μου αρεσε το οτι με ειχαν ναρκωσει και αποφασισα οτι επρεπε να σπασω τα δεσμα της ναρκης και να ανακτησω αμεσα τις αισθησεις μου. Προσπαθησα να νοιωσω το σωμα μου αλλα ηταν αδυνατον. Επειτα προσπαθησα να αφουγκραστω καποιον ηχο: Τιποτα. Ηταν σα να ημουν ενα ασωματο πνευμα που παραδερνε σ΄ ενα Κοσμο χωρις διαστασεις. Αρχισε να μου περναει απο το νου οτι ημουν πεθαμενος. Η ιδεα αυτη δε μου φανηκε καθολου απωθητικη και ειχα αρχισει να εξοικειωνομαι μαζι της, οταν συνειδητοποιησα οτι μπορουσα να πιασω καποια υποψια βομβου η δονησης. Εστιασα ολη μου την προσοχη σ΄ αυτη την αισθηση ωσπου αρχισε να γινεται ολοενα και πιο ξεκαθαρη, παιρνοντας τελικα τη μορφη ενος ενοχλητικου, μακροσυρτου ηχου που μου ηταν απομακρα οικειος. Ταυτοχρονα ηρθε και το σκοταδι, οχι το σκοταδι της ανυπαρξιας αλλα αυτο των κλειστων βλεφαρων. Βρεθηκα και παλι στο σωμα μου, μονο που το αισθανομουν απιστευτα παγωμενο και κοκκαλωμενο, τοσο που μου ηταν αδυνατον να κανω και την παραμικροτερη κινηση. Η πρωτη μου ανησυχια αρχισε να γινεται πανικος που αγωνιστηκα να τον καταστειλλω πριν γινει ανεξελεγκτος. Κατι επρεπε να κανω για να ξαναπαρω τον ελεγχο του κορμιου μου και αποφασισα να συγκεντρωθω στην προσπαθεια να ανοιξω τα ματια μου. Μετα απο καμποσα δυσκολα δευτερολεπτα, τα καταφερα τελικα, αλλα τα ξανακλεισα αμεσως γιατι με επιασε ιλιγγος. Αφησα να περασει λιγη ακομα ωρα πριν τα μισανανοιξω προσεκτικα, σκιαζοντας τα με τα χερια μου. Το μερος ηταν μισοσκοτεινο αλλα δεν αργησα να αντιληφθω οτι βρισκομουν στο δωματιο μου, ξαπλωμενος στο κρεββατι μου. Αμεσως μου ηρθε η σκεψη οτι αυτος ο κατεργαρης ο Κου, για καποιο δικο του λογο, μας ειχε ναρκωσει και μας ειχε μεταφερει στις κατοικιες μας. Αποπειραθηκα να σηκωθω αλλα ηταν πολυ δυσκολο να συντονισω τα μελη μου. Το πρωτο πραγμα που ειχα σκοπο να κανω, μολις συνερχομουν καπως, ηταν να τον παρω τηλεφωνο και σκεπτομουν χαιρεκακα οτι αν δεν ειχε καποια πολυ καλη δικαιολογια θα τα ακουγε απο την καλη. Ειχα ηδη αρχισει να πλαθω στο μυαλο μου την κατσαδα που θα του εσουρνα, οταν η επιγνωση της καταστασης μου με χτυπησε σαν κεραυνος.

 

Το κρεββατι στο οποιο ημουν ξαπλωμενος δεν ηταν το αιθεριο κρεββατι που με ανασηκωνε παντοτε αναλαφρα και προσαρμοζοταν στις κινησεις του σωματος μου στελνοντας ενα μυρωμενο χλιαρο αερακι να με τυλιξει και να με βυθισει σε αναλαφρο υπνο. Οχι, ηταν απλα το τριζατο ξυλινο κρεββατι του φοιτητικου μου διαμερισματος. Και το ενοχλητικο βουητο που ειχα ακουσει μεσα στη βυθιση μου δεν ηταν αλλο απο το ελαττωματικο μοτερ του ψυγειου μου.

 

Το σοκ της εκπληξης εσπασε εντελως τα δεσμα της ναρκης κι αμεσως πεταχτηκα ορθιος. Σαν τρελος αρχισα να τρεχω πανω - κατω ανοιγοκλεινοντας οποια πορτα εβρισκα μπροστα μου, αδυνατοντας να δεχτω αυτο που μου ελεγαν οι αισθησεις μου. Αφου ειχα κανει μερικες φορες τον γυρο της γκαρσονιερας μου, ανοιξα τελικα την μπαλκονοπορτα και βρεθηκα στο μικρο μπαλκονακι μου που εβλεπε στον ακαλυπτο. Χαραζε, και στο πορτοκαλοχρυσο φως της αυγης μπορουσα να δω την τοσο γνωριμη θεα,.το κλουβι με τα πρασινα παπαγαλακια του απεναντι διαμερισματος, την απλωστρα της φοιτητριας που εμενε λιγο πιο περα, τα λεωφορεια που τα κρυσταλλα τους αντανακλουσαν τον πρωινο ηλιο. Οχι, δεν μπορουσε να υπαρξει καμμια αμφιβολια για το που βρισκομουν...

 

Ξαναμπηκα μεσα και καθισα στο κρεββατι, που με υποδεχτηκε με τον, τοσο γνωριμο, στεναγμο διαμαρτυριας. Επιασα το κεφαλι μου με τα δυο μου χερια και προσπαθησα να αντιμετωπισω τον κυκεωνα απο ασυνδετες σκεψεις που παρηλαυναν με ταχυτητα πολυβολου στο σαστισμενο μου μυαλο αλλα δεν τα καταφερα. Η θυμηση της Αλεσσα εγινε ενας τρομερος πονος που μου εσκιζε τα σωθικα θαβοντας οποιαδηποτε αλλη σκεψη η συναισθημα

 

Ο πονος δυναμωνε, δυναμωνε, δυναμωνε... Η ζαλη ξαναρθε και οι σκεψεις, απο τις πιο φρονιμες και λογικες μεχρι τις πλεον τρελες, διαδεχοταν η μια την αλλη με φρενηρη ταχυτητα. Ενοιωσα να βυθιζομαι στην παραφροσυνη αλλα αυτο δε με πειραξε καθολου. Το ιδιο το συμπαν δε γνωριζει καμμια λογικη και τα αστρα χορευουν τρελους χορους χωρις μετρο η ρυθμο. Ας γινομουν ενα μαζι τους - γιατι οχι; Μια μονο ιδεα με συγκρατησε απο του να υποκυψω σε μια υστερικη απαθεια που θα με απηλλασε μια και καλη απο τον πονο που γεννα η αυταπατη της λογικης, η ιδεα πως, αν εβαζα τα δυνατα μου, ηταν ακομα δυνατο να ξαναβρω τον υπογειο παραδεισσο που με τοση αφροσυνη ειχα τολμησει να αμφισβητησω. Αν ηθελα να ξαναδω το φως της καρδιας μου, επρεπε να συγκρατηθω και να σκεφτω λογικα.

 

Και πρωτα - πρωτα, πως θα μπορουσα να ερμηνευσω τα γεγονοτα; Μεχρι καποιου σημειου, τουλαχιστον, μπορουσα να μαντεψω το τι ειχε συμβει. Ο Κου μας ειχε ναρκωσει και, με καποιο τροπο, ειχε εκτελεσει την επιθυμια που ειχαμε εκφρασει να επιστρεψουμε στον τοπο μας. Μας ειχε κανει το χατηρι, αλλα γιατι ειχε ενεργησει τοσο απροειδοποιητα; Γιατι δεν το ειχε συζητησει μαζι μας; Μηπως ειχε χρειαστει να δρασει μυστικα ακομα και απο την ιδια του τη Ρατσα, για την δικη μας προστασια; Μηπως απλως μας δοκιμαζε για να δει αν προτιμαμε τον δικο μας Κοσμο η τον δικο του; Μηπως μας παρακολουθουσε με καποιο τροπο, οποτε θα μπορουσα ισως να ερθω σε επικοινωνια μαζι του; Και η ελπιδα αυτη θα αποδεικνυοταν αραγε μια πηγη δυναμης που θα με βοηθουσε να κατορθωσω το ακατορθωτο, η μηπως ο καγχασμος του Απειρου για το ανθρωπακι που τολμησε να αμφισβητησει τα καγκελα του κελιου του; Προσπαθησα να αποφασισω αν σκεφτομουν συνετα η παραλογιζομουν, μεχρι που εχασα καθε ελεγχο των σκεψεων και των πραξεων μου. Θα πρεπει να εφτασα στο ντελιριο γιατι, οταν συνηλαθα, ημουν γυμνος στην μπανιερα μου με το κρυο νερο να τρεχει στο κεφαλι μου προκαλωντας μου απεραντη ανακουφιση. Για το πως ειχα βρεθει εκει δεν ειχα ιδεα, θα πρεπει μαλλον να ηταν μια ενστικτωδης πραξη αμυνας. Ενοιωσα καπως πιο δυνατος τωρα και μπορεσα να επιβαλλω καποια ταξη στο χαος του μυαλου μου. Αποφασισα οτι ειχα χρεος στον εαυτο μου να προσπαθησω να διεκδικησω μια δευτερη ευκαιρια, τωρα που γνωριζα για την Κουφια Γη και θα μπορουσα να αφιερωσω και ολη μου τη ζωη, αν χρειαζοταν, για να την ξαναβρω. Ηταν μαλιστα πολυ πιθανο να ειχα βοηθεια και απο Αυτους, ισως απο τον Κου και σχεδον σιγουρα απο την Αλεσσα μου. Ενοιωσα το ηθικο μου να αναπτερωνεται. "Ναι," μονολογησα, "υπαρχει ακομα ελπιδα, αρκει να συγκρατηθεις και να ενεργησεις με συνεση. Κανε τωρα αυτο που πρεπει, ηρεμησε και ελα σε επαφη με τους δικους σου. Τοσους μηνες λειπεις, θα πρεπει να βρεις μια καλη δικαιολογια μαζι με τον Λακη...."

 

Μηνες; Για μια στιγμη... 

 

Μα τοτε, ποιος πληρωνε το ηλεκτρικο; Το ψυγειο μου, τουλαχιστον, λειτουργουσε. Κι επειτα, τι γυρευαν τα πραγματα μου στο διαμερισμα; Δεν τα ειχαν μαζεψει οι γονεις μου; Δεν τα ειχε παραδωσει ο ιδιοκτητης, που θα του χρωστουσα τοσα νοικια; Γιατι η γιουκα στη γλαστρα διπλα στο κρεββατι μου ηταν καταπρασινη; Ποιος την ποτιζε;

 

Μια τρομερη ιδεα περασε απο το μυαλο μου, πολυ τρομερη για να την εκφρασω με λογια. Πεταχτηκα εξω απο την μπανιερα, γλιστησα και θα εσπαζα το κεφαλι μου αν δεν προλαβαινα να αρπαχτω απο το πομολο της πορτας. Σηκωθηκα οπως - οπως και ετρεξα στο γραφειο μου. Εκει, που βρισκοταν ενα ηλεκτρονικο ξυπνητηρι.

 

Ενα ξυπνητηρι που εδειχνε επιπλεον ημερα και μηνα. Κοιταξα...

 

Δεκαπεντε Αυγουστου, επτα και τρια λεπτα πρωινη ωρα. Μα ναι, ηταν το πρωινο που ειχαμε ξεκινησει, η που θα ξεκινουσαμε, την αποπειρα διεισδυσης στο εσωτερικο της Γης, απο εκεινο το μοναστηρι στον Υμηττο...

 

Για δευτερη φορα εκεινο το εφιαλτικο πρωινο, τα αστρα με προσκαλεσαν να ενωθω μαζι τους στον ατελειωτο χορο τους που περιγελα βουβα καθε λογικη που θα μπορουσε να σκαρφιστει η οποιαδηποτε ασημαντη, θνητη οντοτητα και για δευτερη φορα τους το αρνηθηκα.

 

Καλυψα τα ματια μου με τις παλαμες μου σε μια ματαιη αποπειρα να κλαψω. Μισησα τον εαυτο μου που δεν εχυσε ουτε δακρυ.

 

Μη μπορωντας να βρω καταφυγιο στην τρελα η στο κλαμα, ξανανοιξα τα ματια μου και προσπαθησα να αντιμετωπισω την εξωφρενικη πραγματικοτητα. Αρπαχτηκα απο την ισχνη ελπιδα να διαψευσω το πιστο μου ξυπνητηρι, δωρο των γονιων μου οταν εγκατασταθηκα στην Πρωτευουσα ξεκινοντας τη φοιτητικη μου σταδιοδρομια και, ταυτοχρονα, διακριτικη υπενθυμιση εκ μερους τους οτι η επιτυχια στην ζωη μου περνουσε μεσα απο την καλη μου σχεση με τον Χρονο. Με ειχε ξυπνησει, ουτε και ξερω ποσες φορες μεχρι τωρα, υπενθυμιζοντας μου, χωρις περιστροφες, οτι ειχε ερθει η ωρα να πιασω το βιβλιο η να παρω τον δρομο για το Πανεπιστημιο. Ποτε του δεν ειχε λαθεψει και ουτε μου ειχε περασει απ΄ το μυαλο να το αμφισβητησω, μα τωρα διψουσα και για την πιο μικρη ελπιδα.οτι μπορουσα ακομα να βασιζομαι σε μια αντικειμενικη Πραγματικοτητα, ενιαια για ολα τα οντα. Ετσι, τηλεφωνησα στην υπηρεσια του ΟΤΕ που λεει την ωρα. Το μονο που καταφερα ηταν να διαπιστωσω οτι το ξυπνητηρι μου πηγαινε ενα λεπτο μπροστα... Ξανακαθισα στο κρεββατι μου που δεν παρελειψε κι αυτη τη φορα να τριξει, φιλικα ελπιζω, και εμεινα αρκετη ωρα ετσι, αυτη τη φορα εντελως αδειος απο καθε σκεψη, απο καθε συναισθημα. Καποια στιγμη ο Ηλιος που ανεβαινε στον ουρανο τρυπωσε απο το παραθυρο και με χτυπησε στο προσωπο. Τι ηλιθιος που ημουν να πιστεψω οτι ειχαν περασει εξι μηνες απο την τελευταια φορα που τον αντικρυσα, σε εξι μηνες το καλοκαιρι γινεται καταχειμωνο ενω τωρα ο βασιλιας του ουρανου επεδεικνυε ολη του την δυναμη στην αφυδατωμενη Αθηνα.

 

"Κανει το νταη," σκεφτηκα, "αλλα δεν θα αργησει πολυ η μερα που θα ξυπνησω και θα βρω τον οριζοντα καλυμμενο με συννεφα. Την επομενη μερα θα εχει ισως και παλι καυσωνα, αλλα το καλοκαιρι δε θα ειναι πλεον το ιδιο, μετα απο εκεινη την πρωτη συννεφιασμενη αυγη, οπως συμβαινει με την πρωτη ρυτιδα στο μετωπο του εφηβου η την πρωτη ασπρη τριχα στα μαλλια ενος νεου. Ο Χρονος δε σταματα, δεν σεβεται ουτε την πιο ιερη στιγμη, ουτε την μεγαλυτερη Αποκαλυψη, και εκανα την αναποφευκτη συγκριση του κυκλου της ζωης  μου με την αλληλουχια των τεσσαρων Εποχων του ετους. Εγω βρισκομουν μολις στην αρχη του δικου μου καλοκαιριου και μπορουσα να ελπιζω σε πολλα, ομορφα χρονια πληρους ακμης, μεχρι να σημανει η ωρα που και η ζωη μου θα εμπαινε στο φθινοπωρο της. Η ανοιξη ομως, αυτη η μαγικη περιοδος της ξεγνοιασιας και της ακοπης αναπτυξης, η εποχη που η εφηβεια μεταλασσει με αργους και γλυκους ρυθμους στην διεκδικηση της ανεξαρτησιας και την καταξιωση, ειχε περασει για μενα οριστικα. Συνειδητοποιησα με απολυτη βεβαιοτητα οτι αν και οι μεγαλες χαρες της ζωης μου ηταν ακομη μπροστα, κατι το πολυ σημαντικο ειχε για παντα χαθει, αφηνοντας πισω του ενα κενο που θα πασχιζα ματαια να καλυψω με χρηματα και κατακτησεις. Αλλα παλι, για μενα ο Ενας και Μοναδικος Χρονος ειχε μετασχηματισθει σε ενα πληθος απο χρονους που ο καθενας τους αναιρουσε τους υπολοιπους. Ισως, πριν ακομα σωθει οριστικα ο δικος μου χρονος, να διασταυρωνομουν ξανα με καποιον αλλο, μακρινο αλλα γνωριμο, και να καταφερνα να ξεγλυστρισω σε αυτον, σαν τραινο που αλλαζει γραμμη. Η Αλεσσα θα με περιμενε εκει, νεα και ομορφη οσο ποτε, και θα σμιγαμε για παντα, οχι πλεον ερμαια αλλα αφεντες της Μοιρας μας."

 

Αποτομα οπως ειχε ελθει, η ποιητικη διαθεση με εγκατελειψε και αρχισα να κλωθογυριζω στο μυαλο μου αυτα που ειχε πει ο Κου στην τελευταια μας κουβεντα. Μαντευα οτι καπου αναμεσα στα λογια του θα πρεπει να κρυβοταν καποια φραση κλειδι, που θα με βοηθουσε να κατανοησω τα οσα μου συνεβαιναν. "Δεν υπαρχει Κοιλη Γη" ειχε αποφανθει και διαισθανομουν οτι είχε πει την αληθεια. Αλλα τοτε; "Τι νοημα εχει να συζηταμε για το σχημα του Πλανητη αν υποθεσουμε οτι υπαρχουν δεκα διαστασεις, οταν εμεις γνωριζουμε μονο τρεις;" Δεκα διαστασεις! Κανενα ανθρωπινο μυαλο δεν ειναι πλασμενο για κατι τετοιο, θα τρελαινοταν αμεσως αν μπορουσε να τις συλλαβει εστω και για μια φευγαλαια στιγμη. Η μηπως αυτο ειναι λαθος; Μηπως αυτοι οι περιορισμοι αφορουν μονο την Συνειδηση; Μηπως θα επρεπε να σταματησω να ταυτιζομαι μαζι της; Υπαρχουν κι αλλα πραγματα στον ανθρωπινο νευρικο ιστο, αινιγματικα μορφωματα που μοιραζομαστε με τα ζωα, πιο σκοτεινα βεβαια απο τη Συνειδηση αλλα και πιο ανθεκτικα. Θυμηθηκα το διλημμα που μου ειχε θεσει: "Ειμαι κατοικος του εσωτερικου του Πλανητη η του μυαλου σου;" Και ειχε προσθεσει: "Εσυ αποφασιζεις." Βαθια μεσα μου, αρχιζα να κατανοω. Μολις κατορθωνα να βρω τη δυναμη θα κατεγραφα την απιστευτη περιπετεια μου με οσο πιο πολλες λεπτομερειες μπορουσα. Στα χρονια που θα ακολουθουσαν θα ανετρεχα ολο και πιο συχνα στις σημειωσεις μου και θα εφερνα στο νου μου, ξανα και ξανα, τα λογια του φιλου μου. Ισως, μαλιστα, καποια μερα...

 

Μα προς το παρον η καρδια μου ηταν συντριμμια. Θα επρεπε να μαθω να ζω χωρις εκεινη αλλα θα κρατουσα για παντα τη μορφη της, την αφη των μακριων της μαλλιων, την απαλη μυρωδια του λαιμου της. Και πως να κρατησω την εικονα της, οταν η θυμηση της με εκαιγε σαν οξυ; Ωραια τα ειχε καταφερει ο Κου!.. Μας ειχε στειλει πισω, σωους και αβλαβεις και μας ειχε αφησει ακεραιες και τις αναμνησεις μας. Αλλα με τι θυσια! Δεν ειχα πια ταυτοτητα, δεν ημουν ενα προσωπο, ημουν δυο, πολλοι... Επρεπε ομως πασει θυσια να σταματησω να το σκεφτομαι γιατι υπαρχουν πολυ χειροτερα πραγματα απο την παραφροσυνη.

 

Και καλα θα εκανα να σταματησω εντελως να παραπονιεμαι. Πισω απο την χιμαιρικη αναζητηση της Κουφιας Γης ειχα αποζητησει την Μυηση, και μου ειχε δοθει. Τωρα πληρωνα το τιμημα, και αφου δεν ειχα σπασει ακομα, μαλλον θα τα καταφερνα τελικα. Στη σκεψη αυτη ενα απροσμενο κυμα αισιοδοξιας με κατεκλυσε, ζεστο σαν τον Αυγουστιατικο Ηλιο. Μισοδιαισθανομουν και μισοκατανοουσα οτι η οπτικη γωνια που θα επελεγα για να δω και να ερμηνευσω την περιπετεια μου θα καθοριζε και το μελλον μου, και κανεις δε θα μπορουσε να με συμβουλευσει σ΄ αυτο. Ηταν μια απολυτα προσωπικη επιλογη και το συμπαν θα ανταποκρινοταν σ΄ αυτην. Επρεπε ειτε να δεχτω οτι ειχα ζησει μια συγκλονιστικη κι αλλοκοτη περιπλανηση σε εναν αλλο Κοσμο και μετα, με καποιο τροπο, ειχα ταξιδεψει πισω στο Χρονο κουβαλοντας μαζι μου και τις αναμνησεις της εμπειριας μου ειτε οτι ολα ηταν ενα ονειρο που ειχα ονειρευτει απο χθες μεχρι σημερα, οποτε θα συνεχιζα να ζω την ζωουλα μου χωρις να ειμαι υποχρεωμενος να αλλαξω τιποτα σ΄ αυτη. Και γιατι οχι; Γιατι να μη δεχομουν οτι ηταν μονο ενα εντονο ονειρο και τιποτα περισσοτερο; Ο Κου θα μπορουσε να αντιπροσωπευει το Υπερεγω μου και η Αλεσσα να ειναι απλα ενα συμβολο της Ανιμα που, απ΄ οτι λενε οι ψυχολογοι, κρυβουμε ολοι μεσα μας.

 

Αλλα καθως εκανα αυτες τις σκεψεις το σαγονι μου αρχισε να συσπαται ανεξελεγκτα και τα ματια μου γεμισαν απο τα πολυποθητα δακρυα. Ετρεξα αμεσως στο μπανιο και ηρθα αντιμετωπος με τον Καθρεφτη. Τρεμοντας απο οργη με τον ιδιο τον εαυτο μου, του εδωσα φωναχτα μια υποσχεση, μιλοντας με το περιφρονητικο υφος που θα επεφυλασσα και για τον Υπουργο Παιδειας εαν ποτε μου δινοταν η δυνατοτητα να του πω ενα χερακι. Καταλαβα οτι στα χρονια που θα ερχοταν θα χρειαζοταν να ερθω ξανα και ξανα αντιμετωπος με τον εαυτουλη μου και την αγαπη του για βολικες εξηγησεις, σε μια μονομαχια διαρκειας που θα εκρινε το μελλον μου. Μια μονομαχια που εγκαινιαστηκε με την πολεμικη μου διακηρυξη.

 

"Ακου να σου πω, δειλε, θελω να καταλαβεις οτι αγαπω την Αλεσσα και τον Κοσμο της. Δεν ξερω το πως, αλλα οι καρδιες μας παραμενουν ακομα ενωμενες και δεν θα σου επιτρεψω ποτε πια να προδωσεις αυτη την αγαπη με τις γελοιες αμφιβολλιες σου. Προσεξε κακομοιρη μου γιατι ειμαι ικανος να κατεβασω μονορουφι ενα ποτηρι βενζινη. Εγω δεν εχω πια πολλα πραγματα να χασω και θα εχω τη χαρα να σε βλεπω να ψοφολογας βγαζοντας απο το στομα σου αφρους. Καταλαβες;.." Απλωσα το χερι μου στα τυφλα, γραπωσα ενα μπουκαλι, δεν ξερω τι ακριβως, και το εκσφενδονισα με ολη τη δυναμη στον καθρεφτη. Αστοχησα, και το μπουκαλι διαλυθηκε στον τοιχο δημιουργοντας ενα μεγαλο λεκε απο οπου δεκαδες σταγονες αρχισαν να κυλουν αργα προς το πατωμα.         

 

Νοιωθοντας ξαλαφρωμενος αλλα και καπως γελοιος, επεστρεψα στο δωματιο μου. Για μια ακομα φορα προβαλλε επιτακτικα η αναγκη να παρω αμεσες αποφασεις για την πορεια που θα ακολουθουσα, πραγμα ομως που δεν ηταν καθολου ευκολο. Ενοιωθα το μυαλο μου μουδιασμενο και ανικανο να συγκεντρωθει στον κυκεωνα απο ιδεες, αποφασεις και συμπερασματα που διεκδικουσαν την προσοχη μου. Ενα μονο μετρουσε για μενα εκεινη την ωρα, ο απεραντος πονος που μου γεννουσε η απωλεια της Εδεμ στην οποια βρισκομουν μεχρι πριν απο λιγο, και οπου ειχα αφησει Αυτη που τωρα αισθανομουν τοσο πολυ κοντα μου ενω ηξερα πως ολοκληρο το συμπαν ειχε μπει αναμεσα μας. Αλεσσα! Για μια ακομα φορα αναρωτηθηκα για τι μπορει να ηταν. Η, μαλλον, τι μπορει να ηταν για μενα. Μια προβολη του Υποσυνειδητου μου η ενα ανθρωπινο πλασμα, οπως εγω; Αλλα αμφεβαλλα αν ειχε καποια αξια αυτος ο διαχωρισμος. Εγω τι ημουν, σε τελικη αναλυση; Τι ομοιοτητες ειχα με τον εαυτο μου των δεκα χρονων, για να μην πω με τον εαυτο μου μεχρι πριν λιγες μερες πριν, η ακομα και λιγες στιγμες νωριτερα; Θα ημουν αραγε ο ιδιος αν καποιος μου επαιρνε ολες τις αναμνησεις μου η αν θα ειχα μεγαλωσει σε καποιο αλλο, διαφορετικο περιβαλλον; Ερωτηματικα που με ειχαν απασχολησει και αλλοτε, μονο που τοτε μπορουσα ακομα να τους κρυφτω στην παλια, καλη καθημερινοτητα και να εχω την πολυτελεια να παιζω μαζι τους κατα βουληση, πιστευοντας οτι αφορουν μονο θεωρητικες καταστασεις. Μα να που τωρα ειχα αποτολμησει να περιπλανηθω μακρια απο τον Κοσμο μου και τα ερωτηματικα αυτα κοντευαν να με κανουν κομματια. Και μαλλον αυτη θα πρεπει να ηταν η σωστη πορεια, να κομματιαστω σε πολλα «πιστευω», σε πολλες αντικρουομενες εκδοχες της πραγματικοτητας, ωστε να μπορεσω να διεκδικησω μια νεα ενοτητα, περα απο τις λεξεις. Καποτε ειχα διαβασει ενα εκλαϊκευμενο βιβλιο για την Θεωρια της Απροσδιοριστιας και θυμομουν οτι οταν ενα σωματιδιο κανει ενα κβαντικο αλμα αντιμετωπιζει μια σειρα απο πιθανες καταστασεις και απαιτειται καποιος «παρατηρητης» για να «αποφασισει» ποια απο αυτες θα ισχυσει σαν «πραγματικη», ωστε το σωματιδιο να μπορεσει να προχωρησει απο το Παρον προς το Μελλον. Τοτε μου ειχαν φανει ολα μπερδεμενες θεωριες αλλα τωρα το σωματιδιο ημουν εγω και το κβαντικο αλμα ειχε γινει δυο φορες, μια προς καποιον αλλο Κοσμο και μια προς τα πισω, στον Κοσμο απο οπου ειχα ξεκινησει. Και επρεπε εγω να παιξω και τον ρολο του παρατηρητη και να αποφασισω σε ποιο απο τα πιθανα μελλοντα θα συνεχιζα απο δω και περα. Η προοπτικη με γεμισε με δεος και ενοιωσα οτι κατι τετοιο ηταν πολυ πανω απο τις δυναμεις μου.

 

Αλλα υπηρχε και καποιος αλλος συσχετισμος, μια πιο παλια αναμνηση που γραντζουνουσε το πισω μερος του κεφαλιου μου, και φαινοταν να δενει με περιεργο τροπο με την ολη κατασταση. Χρειαστηκε να σκαλισω για λιγο μεχρι να αναδυθει στο μυαλο μου η «Φαντασια», το γνωστο αριστουργηματικο καρτουν του Ντισνεϋ που ειχε αποσπασει τοσα και τοσα βραβεια στο παρελθον. Απο την πρωτη κιολας φορα που το ειχα δει κατι με ειχε ενοχλησει εντονα, κατι που δεν ειχα μπορεσει, η δεν ειχα θελησει, να προσδιορισω μεχρι τωρα. Τωρα καταλαβαινα οτι αυτο το «κατι» ηταν οι ζωντανες φλογες που χορευαν με πολλη χαρη στο ρυθμο της μουσικης και ενωνοταν σε μια μεγαλη, ενιαια φλογα για να χωριστουν ξανα με ανεμελια σε πολλες μικρες φλογιτσες, χωρις να διατηρουν καποια συγκεκριμενη ατομικη υποσταση. Και συνειδητοποιουσα οτι ηταν αυτη η πρωτεϊκη εναλλαγη που ειχε κανει τοτε το στομαχι μου να σφιχτει, ισως γιατι ειχε μιλησει στις κληρονομικες μου μνημες, τις θαμμενες στα βαθη των ενστικτων μου. Και να που τωρα εγω κι η Αλεσσα χορευαμε, εκοντες ακοντες, ενα παρομοιο, αποκοσμο χορο που μπορουσε ειτε να μας ενωσει σε μια και μονη οντοτητα, με μενα να μενω στο φως της Συνειδησης κι αυτη να κρυβεται στα σκοταδια του Ασυνειδητου, ειτε να μας χωρισει σε δυο διαφορετικα οντα, ενωμενα μονο με τα δεσμα της αγαπης. Και αντιληφθηκα το κολοσσιαιο εργο που ειχα μπροστα μου αν ηθελα να προχωρησω πιο περα, το να μπορεσω δηλαδη να συλλαβω αυτη την εντελως νεα αντιληψη της πραγματικοτητας οπου εγω κι αυτη, ο Κου και ο Λακης, ακομα και ο καθηγητης της Αναλυτικης Χημειας, δεν εχουμε καμμια αντικειμενικη υποσταση περα απο μια φευγαλαια αντανακλαση στους απειρους χρονους που ρεουν ταυτοχρονα προς ολες τις κατευθυνσεις. Αυτο βεβαια ηταν εντελως περα απο τις δυνατοτητες καθε ανθρωπινου οντος αλλα μου εμενε μια αρκετα βασιμη ελπιδα. Ημουν σιγουρος πως κι αλλοι ανθρωποι ειχαν σκονταψει στα ιδια ερωτηματα στο διαβα των αιωνων. Οι περισσοτεροι απο αυτους αρπαχτηκαν τρομαγμενοι απο μια και μονο «απαντηση» και κρυφτηκαν απο ολες τις αλλες αλλα θα υπηρξαν και λιγοι που τολμησαν να πουν ολη την αληθεια στον εαυτο τους. Θα πρεπει να ζουν και τωρα καποιοι απο αυτους, καποιοι που που καταφεραν να βαδισουν στο αδιανοητο κενο αναμεσα στους εαυτους και τους Κοσμους και που, δε μπορει, θα εχουν αφησει καποια χναρια, βιβλια - πινακιδες η μνημεια - φαρους, για να καθοδηγουν αυτους που θελουν να βαδισουν στους ιδιους δρομους.

 

Σε μενα εμενε να ψαξω. Τωρα ειχα μια ιδεα για το τι θα αναζητουσα και η ζωη ηταν ακομα μπροστα μου.

 

Πηρα το στυλο μου και το μπλοκακι που σημειωνα τις καθημερινες μου υποχρεωσεις με την ιδεα να σκιτσαρω ενα γενικο περιγραμμα του προγραμματος που θα ακολουθουσα απο εδω και περα, αλλα αποδειχτηκε οτι αυτο δεν ηταν καθολου απλο. Μυριαδες συμβατικες υποχρεωσεις ανακατευονταν με τα σχεδια μου και ανακαλυψα πως τουλαχιστον οι πιο ενθουσιωδεις απο τις ιδεες που κατεβαζα ηταν πρακτικα ανεφαρμοστες. Ατιμη κοινωνια, που δεν μας αφηνεις να δραπετευσουμε στα ονειρα μας! Αλλα καμια αραχνη δεν μπορει να καυχηθει οτι εφαγε ολα τα εντομα που πιαστηκαν στον ιστο της. Ετριξα τα δοντια μου: Εγω θα παλευα, και θα γλιτωνα. Μαλιστα!

 

Ειχα απορροφηθει σε τετοιο βαθμο κανοντας σχεδια για σπανια βιβλια και ταξιδια στην Κεντρικη Ασια και τη Νοτιο Αμερικη, που επαψα να αισθανομαι τον ανυποφορο πονο που μου γεννουσε η αναμνηση της Αλεσσα και καταφερα βαθμιαια να γινω κυριος του εαυτου μου. Το μεγαλυτερο μερος αυτης της αισιοδοξης διαθεσης ηταν βεβαια απλο ντοπαρισμα που θα περνουσε αργοτερα αλλα για την ωρα μου αρκουσε. Ο ενθουσιασμος και το μαχητικο μου πνευμα ολο και φουντωναν οσο περνουσε η ωρα, ωσπου ενα παρατεταμενο χτυπημα του κουδουνιου μου με επανεφερε αποτομα στην πραγματικοτητα.  Πεταχτηκα ορθιος, πολυ σοκαρισμενος για να κανω οτιδηποτε. Μεχρι εκεινη τη στιγμη ειχα αποφυγει εστω και να σκεφτω οποιαδηποτε επαφη με τον εξω κοσμο, πιστευοντας κατα βαθος οτι ημουν ακομα συνδεδμενος με τους Εκουαραλεμανεν και πως, οσο παρεμενα απομονωμενος, υπηρχε παντα η δυνατοτητα να γινει κατι και να ξαναβρεθω εκει, ετσι δεν ειναι περιεργο που μου περασε απο το μυαλο οτι αυτος που χτυπουσε δε θα πρεπει να ηταν αλλος απο τον Κου, που ειχε λυπηθει το μαρτυριο μου κι ερχοταν να με παρει πισω. Νοιωθοντας την καρδια μου να παιζει ταμπουρλο, σα να με ειχαν πιασει επ΄ αυτοφορω να αντιγραφω απο τα σκονακια που εκρυβα στα μανικια μου, πατησα το κουμπι του θυροτηλεφωνου και ταυτοχρονα ανοιξα την εξωπορτα μου κι αφουγκραστηκα. Μπορεσα ετσι να ακουσω καθαρα τα βηματα του πρωινου επισκεπτη να διασχιζουν τον διαδρομο, τεσσερα πατωματα πιο κατω, και να σταματουν μπροστα απο το ασανσερ. Αμεσως μου διαλυθηκε καθε αμφιβολια για την ταυτοτητα του επισκεπτη μου: Κανενας αλλος απο αυτον που ειχε ξεκινησει ολη αυτη την ιστορια, τον αδιορθωτο φιλο μου Λακη.

 

Για καποιο λογο τον ειχα λησμονησει εντελως, σα να ανηκε κι αυτος στον Υπογειο Κοσμο, μαζι με τον Κου και την Αλεσσα. Ολοτελα αιφνιδιασμενος, ακουγα το ασανσερ να ανεβαινει και σκεφτομουν πυρετικα, προσπαθοντας να αποφασισω ποια τακτικη θα υϊοθετουσα. Το βασικο διλημμα ηταν, για αλλη μια φορα, το αν η εμπειρια μου ηταν κατα οποιοδηποτε τροπο υποκειμενικη, οποτε ο Λακης δεν θα ηξερε τιποτα σχετικα, η αντικειμενικη, οποτε, οποτε...; Αποφασισα οτι το πιο φρονιμο θα ηταν να περιμενα την δικη του αντιδραση, αποφευγοντας να εκτεθω πρωτος. Ας εκανε αυτος την πρωτη κινηση. Τη στιγμη που επαιρνα αυτη την αποφαση η πορτα του ανελκυστηρα ανοιξε και ιδου! Ο πιο ωχρος Λακης που ειχα δει ποτε μου, με σακκιδιο στον ωμο και ιμιτασιον ορειβατικα παπουτσια, εκανε την εμφανιση του. Μα βεβαια! Ηταν η μερα που ειχαμε ορισει να πραγματοποιησουμε το μεγαλο μας εγχειρημα, κι ο φιλος μου ειχε τιμησει το ραντεβου του... Η ζαλαδα μου ξαναρθε αποτομα, πιο εντονη απο οτι προηγουμενως αλλα καταφερα να την κρυψω.

 

Μπηκε αμιλητος και καθησε καπως αποτομα στο κρεββατι μου, που διαμαρτυρηθηκε με ενα θυμωμενο "σκρεεετς!" Εγω καθισα απενατι του στην καρεκλα του γραφειου μου και περιμενα, απεφευγοντας να τον κοιταξω στα ματια. Μειναμε ετσι για λιγη ωρα, χωρις να μιλαμε. Ενοιωσα ανακουφιση για αυτη του την αδρανεια, που μου εδινε περισσοτερο χρονο για να σκεφτω αλλα ταυτοχρονα καταλαβα οτι ο αυτοελεγχος που με τοση προσπαθεια ειχα κατακτησει προηγουμενως, ειχε παει περιπατο. Η ζαλαδα επανηλθε και εκανε το μυαλο μου ενα μπερδεμενο κουβαρι απο πονεμενες μνημες, ανεφαρμοστες ιδεες κι αναπαντητα ερωτηματικα, και δε βοηθουσε και πολυ να βλεπω τον κολλητο να καπνιζει αμιλητος χωρις να κοιταζει καν προς το μερος μου. Αυτη η αυτιστικη του εσωστρεφεια θα σημαινε ισως κατι εαν επροκειτο για καποιον αλλον ανθρωπο, αλλα για τον Λακη αποτελουσε μαλλον τυπικη συμπεριφορα και συνηθως δεν υποδηλωνε τιποτε περισσοτερο απο απλη αμηχανια. Το ειχε συνηθειο να ερχεται απροσκλητος στο διαμερισμα μου η να με παιρνει τηλεφωνο και να περιμενει απο μενα να κανω κουβεντα, ετσι δε μπορουσα να βγαλω και πολλα συμπερασματα για το τι ειχε στο μυαλο του αυτη τη φορα, τη στιγμη μαλιστα που η ζαλη μου ειχε εξελιχθει σε κανονικο ψυχοσωματικο μπλακ αουτ και παλευα με τα δοντια για να μη σωριαστω στο πατωμα. Διαπιστωνα απο πρωτο χερι το ποσο ειναι ανυποφορο για το ανθρωπινο μυαλο να μην υπαρχει μια απολυτη, γραμμικη χρονικη ακολουθια σαν πεδιο αναφορας, και σκεφτηκα πικροχολα οτι, την επομενη φορα που θα επεφτε στα χερια μου καποιο διηγημα Επιστημονικης Φαντασιας με θεμα τα ταξιδια στο Χρονο, δε θα ημουν και τοσο καλοβολος αναγνωστης.

 

Κι ο φιλος μου ομως δε φαινοταν να ειναι σε πολυ καλυτερη κατασταση, ετσι οπως καπνιζε το ενα τσιγαρο μετα το αλλο, κοιταζοντας στο κενο σα χαμενος, και συνειδητοποιησα πως αμφοτεροι ειχαμε αναγκη απο λιγη χαλαρωση. Βολευτηκα λοιπον πιο αναπαυτικα στην καρεκλα μου κι αποφασισα να αφιερωσω λιγα λεπτα στο να συλλογιστω καπως πιο οργανωμενα την ολη κατασταση, τελικα ομως αφαιρεθηκα και κατεληξα να χαζευω τη θεα του καπνου που εβγαινε απο το τσιγαρο του Λακη. Τον παρακολουθουσα να ανεβαινει λικνιστικα και να σχηματιζει ενα πεπλατυσμενο συννεφακι με ακαθοριστο σχημα που απλωνοταν ακομη περισσοτερο, μεχρι που χανοταν στο χωρο, και επιασα τον εαυτο μου να κανει κοσμικους παραλληλισμους αναμεσα στην φυση της πραγματικοτητας και στον καπνο του τσιγαρου. Η ατμοσφαιρα στο δωματιο εγινε κατα καποιο τροπο κολλωδης, οι στιγμες διαδεχοταν η μια την αλλη με σουρεαλιστικη βραδυτητα και χρειαστηκε να καταβαλω προσπαθεια για να πεισω τον εαυτο μου να σηκωθει και να ετοιμασει, οπως το απαιτουσε το πρωτοκολλο, δυο φραπεδες με γαλα και μπολικα παγακια. Οταν τα καταφερα τελικα, αποθεσα τον ενα διπλα στον Λακη που, περιεργως, ουτε καν του εριξε μια ματια και συνεχιζε να καπνιζει αριμανιως με το βλεμμα παντα το κενο. Ηταν ολοφανερο οτι κατι τον ετρωγε, και αυτο θα μπορουσε να ειναι η ιδια εμπειρια που ειχα ζησει κι εγω αλλα θα μπορουσε και να ειναι απλως η αναποφασιστικοτητα του να ξεκινησει την εκτελεση του σχεδιου που ειχαμε καταστρωσει. Ειχε μεγαλη σημασια το τι απο τα δυο συνεβαινε αλλα, για καποιο περιεργο λογο, ενοιωσα να αδιαφορω πληρως και συντομα ξαναπορροφηθηκα απο τις καμπυλες του καπνου και τις υποτιθεμενες σχεσεις τους με τους κρυμμενους νομους του συμπαντος. Περασε ετσι καμποση ωρα, μεχρι που με επιασε αγχος οτι ο φραπες μου ζεσταινοταν και συντομα δεν θα πινοταν πια, οταν ομως προσπαθησα να κατεβασω μια γουλια η μυρωδια του καφε μου εφερε αμεσως ναυτια κι ετσι τον ξαναφησα κατω. Κατεγραψα χωρις σχολια το ποσο αλλοκοτη ηταν αυτη η αντιδραση του στομαχιου μου στον απαραιτητο πρωινο φραπε και αρχισα παλι να περιεργαζομαι τον Λακη, το τσιγαρο του και τα σχηματα του καπνου. Θα πρεπει να ημουν αρκετα κοντα στη Νιρβανα οταν, εντελως ξαφνικα, ο εγκεφαλος μου ξεφυγε απο τη χαυνωση και ξαναρχισε να σκεπτεται φυσιολογικα. Υπηρχε κατι το αταιριαστο στην εμφανιση του φιλου μου, κατι που ειχα καταγραψει απο την πρωτη στιγμη αλλα, σαστισμενος οπως ημουν απο το σοκ της ξαφνικης του επισκεψης, δεν του ειχα δωσει την πρεπουσα σημασια. Τωρα που τον κοιταζα πιο χαλαρα, προσεξα τα γενια δυο ημερων στα μαγουλα καθως και τα γνωστα μπιμπικια στο μετωπο του και θυμηθηκα το ποσο πολυ περιποιοταν τον εαυτο του απο τοτε που ταχε φτιαξει με την ξανθια Εκουαραλεμανεν, βοηθουμενος φυσικα απο την υπεροχη τεχνολογια της υπογειας Φυλης. Με αλοιφες και αποσταγματα ειχε καταφερει να κανει ενα λειο και ροδαλο προσωπακι χωρις ιχνος μπιμπικιου ενω δεν παρελειπε να ξυριζεται καθε πρωι χρησιμοποιωντας, οπως κι εγω, εναν κυλινδρο καλυμμενο με καποιο οργανικο υλικο που ξεκολλουσε ανωδυνα τα γενια. Τοτε; Τι συμπερασμα μπορουσε να βγει απο αυτο;

 

Οσο περνουσε η ωρα ξαναρχισα να κλινω περισσοτερο προς την εκδοχη να ηταν η ολη ιστορια μια φαντασιωση μου. Απο την αλλη, αρκουσε να φερω μια στιγμη στη σκεψη μου την Αλεσσα για να πλημμυρισει το μυαλο μου απο ενα σωρο ολοζωντανες λεπτομερειες οπως το σχημα των χεριων της, το γουργουριστο της γελιο, τον τροπο που ρουφουσε τους χυμους της, το ζεστο χαδι της... "Οχι αγορακι μου" ειπα στον εαυτο μου τελικα. "Υποκειμενικοτητα και αντικειμενικοτητα ειναι δυο εξ ισου λαθεμενες επιλογες και οποια απο τις δυο και να διαλεξεις θα χασεις τη μιση αληθεια. Εχεις μπλεξει, οπως τοσοι και τοσοι αλλοι ανθρωποι, σε ενα ψευτοδιλημμα που δημιουργειται οταν προσπαθεις να χρησιμοποιησεις σχετικες εκφρασεις της καθημερινοτητας, οπως το «αληθινο» και το «ψευτικο» σα να ειναι απολυτοι, μαθηματικοι οροι. Πρεπει να εφευρεις μια νεα Γλωσσα που να μπορει να περιγραψει αυτα που εζησες, και ισως αυτα που εχουν ζησει επισης εκατομμυρια αλλοι ανθρωποι. Το οτι δεν υπαρχει καμμια τετοια Γλωσσα πρεπει να ευθυνεται για ολο αυτο το φοβερο μπερδεμα παγκοσμιως, με τις αναριθμητες αντικρουομενες θεωριες και σεκτες. Μην πεσεις κι εσυ στην ιδια παγιδα. Χαλαρωσε τωρα, οι απαντησεις θα ερθουν αργοτερα, θα κερδηθουν με κοπο απο την ερευνα που θα κανεις. Προς το παρον αρκεσου απλα να καταγραψεις οτιδηποτε σου συνεβη και σου συμβαινει ακομα, αν θελεις ποτε να την ξαναδεις." Ωραια λοιπον, θα τα παρατουσα προς το παρον και θα αρχιζα να κρατω σημειωσεις. Ξαφνικα μου κατεβηκε η ιδεα να δημοσιευσω την ολη ιστορια, με την δομη μαλιστα φανταστικης ιστοριας. Ισως καποιοι να προσεχαν την ιστοριουλα και να επιδιωκαν να ερθουν σε επαφη μαζι μου. Οσο το συλλογιζομουν τοσο μου αρεσε η ιδεα αν και, σκεφτηκα με ενα πικρο χαμογελο, οι περισσοτεροι που θα με διαβαζαν δεν θα εβγαζαν γρι απο αυτη την μπερδεμενη υποθεση. Καλα ολα αυτα, αλλα τι επρεπε να γινει τωρα; Βασανισα για λιγο το μυαλουδακι μου και ξαφνικα μου ηρθε μια εκλαμψη.

 

Μα βεβαια, ηταν προφανες, πως δεν το ειχα σκεφτει νωριτερα;

 

Ο Λακης, ο Λακης ειχε ελθει για να ανεβουμε στον Υμηττο, να ξεκινησουμε την αναζητηση μας. Ολα θα ξαναρχιζαν απο την αρχη! Μονο που τωρα ειχα και την πολυτιμη πειρα, αφου ηξερα τι θα συναντουσαμε. Αρχισα να σκεφτομαι το ποσο πιο ομαλα θα διαμορφωνοταν η περιπετεια μας, φανταζομουν την εκπληξη του Εφημεριου - Φυλακα οταν θα του υπεδεικνυα πρωτος εγω το που κρυβοταν ο μηχανισμος που ανοιγε την εισοδο για την υπογεια γαλαρια και γελουσα με την αναμενομενη αμηχανια του Κου, οταν θα του φανερωνα ενα σωρο πραγματα σχετικα με τον Κοσμο του. Η μονομαχια μου με τον Μαγο θα ηταν τωρα πολυ πιο ευκολη, χωρις τα ταπεινωτικα χτυπηματα απο το παλιοραβδι του, αφου ηξερα πλεον την πηγη της δυναμης μου και θα τον διελυα αμεσως, χωρις να του δωσω καιρο να επιτεθει. Το πιο ωραιο ομως ηταν οταν θα συναντιομουν με την Αλεσσα, θα την αρπαζα στην αγκαλια μου, θα την κοιταζα στα ματια και θα της ελεγα: "Κουκλα μου, δε με ξερεις ακομα αλλα η Μοιρα μας επιφυλασσει να γνωρισουμε μαζι μια μεγαλη Αγαπη"... Ο ενθουσιασμος μου μεγαλωνε και ημουν ετοιμος να βουτηξω τον Λακη απο τον γιακα και να ξεκινησουμε μια ωρα αρχυτερα, οταν ενοιωσα την χαρακτηριστικη αισθηση μουδιασματος στην κοιλια μου, που σημαινε οτι κατι δεν υπολογιζα σωστα. Καταλαβα οτι ειχα παραπαρει φορα και ειχα αφησει την φρονηση μου να παει περιπατο. Τωρα που το ξανασκεφτομουν, με ζωσαν οι αμφιβολιες.

 

Θα μπορουσε αραγε να εγγυηθει κανεις οτι ο εφημεριος της εκκλησιτσας στο βουνο ηταν οντως Φυλακας των Υπογειων Κοσμων; Κι αν ηταν, τι με εκανε εμενα να πιστευω οτι θα επρεπε και να γνωριζει τον τροπο της εισοδου σ΄ αυτους; Και αν ολα αυτα ηταν αληθεια, δε θα επρεπε να εχει στη διαθεση του καποιο μυστικο συναγερμο, οπως, ας πουμε, να πιασει το ρολοι του με καποιο συγκεκριμενο τροπο; Καποιος συνεργατης του θα καλουσε τοτε το τοπικο Αστυνομικο Τμημα και θα κατηγγειλε οτι ειδε καποιους να προπηλακιζουν τον ιερεα, πιθανον για να ληστεψουν το ναο. Τα πραγματα θα μπορουσαν να εξελιχθουν ακομα χειροτερα, αν οι Υπογειοι ειχαν καποιους συνεργατες στην Ασφαλεια η στο Υπουργειο Δημοσιας Ταξης, πραγμα που θεωρουσα σχεδον βεβαιο. Τοτε θα εφτανε και δευτερο τηλεφωνημα στο Τμημα, απο καποια ζορικη Υπηρεσια οπως την Αντιτρομοκρατικη ή η Υπηρεσια Προστασιας Υψηλων Προσωπων, που θα ελεγε οτι τα ατομα που καταγγελθηκε οτι βιαιοπραγουσαν κατα του ιερεα, πιθανον να την ενδιεφεραν πολυ. Το ειδος δηλαδη του τηλεφωνηματος που θα μετετρεπε εναν βαριεστημενο Αστυνομικο Διευθυντη σε ζηλωτη του Καθηκοντος. Θα κατευθαναν τοτε δυο - τρια τζιπ της Αστυνομιας μαζι με μιση ντουζινα περιπολικα και θα αρχιζαν τα «Βγειτε αμεσως εξω, με τα χερια ψηλα. Ειστε περικυκλωμενοι...» Την συνεχεια, καπου μεταξυ Ασυλου Φρενοβλαβων και Κορυδαλλου, δεν ηθελα ουτε να την σκεφτομαι. Μα, σε τελικη αναλυση, κατοικουνταν αραγε στα αληθεια το εσωτερικο του Πλανητη; Ο Κου οχι μονο το ειχε διαψευσει αλλα μας ειχε βεβαιωσει οτι δεν υπαρχει καθολου κενος χωρος μεσα στη Γη, κατι που ειχε φανει τοτε σαν κακογουστο αστειο, αλλα μηπως τελικα ειχε δικιο; Μηπως θα επρεπε να ψαξουμε αλλου να βρουμε τους κοσμους των ονειρων μας; Θα μπορουσαμε, φυσικα, να πεταχτουμε ως το εκκλησακι και να κανουμε μια ερευνα στα μερη που θυμομουν αλλα οχι τωρα, τωρα ημουν πολυ ταραγμενος και ειχα αλλα, πιο επειγοντα πραγματα να κανω. Θυμηθηκα τις σαρανταποδαρουσες που ειχα κλεισει στο γυαλινο βαζο και χαμογελασα. Δεν θα ειχα ποτε το κουραγιο να απειλησω καποιον αγνωστο μου ανθρωπο οτι θα τον εβαζα να τις καταπιει ζωντανες, θα φαινοταν αμεσως οτι μπλοφαρω. Στην πρωτη ευκαιρια θα τις αφηνα ελευθερες στο απεναντι χαλασμα απο οπου τις ειχα μαζεψει, να συνεχισουν τις ζωουλες τους. Θυμηθηκα οτι ισως οντα που εβλεπαν τον Ανθρωπο σα σαρανταποδαρουσα να εσκυβαν πανω απο τη Γη τη στιγμη αυτη, και θα επρεπε να βρεθει λιγη κατανοηση, λιγος οικτος και για τα ταπεινα πλασματα του συμπαντος.

 

Αλλωστε ο Ηλιος ειχε ανεβει πλεον ψηλα και η ευκαιρια να τσακωσουμε τον ιερεα μετα την Θεια Λειτουργια ειχε πλεον χαθει. Οποτε, τι επρεπε να κανω τωρα; Η διαθεση μου διεγραφε κυκλικες διαδρομες, απο την απελπισια στην παραιτηση κι απο κει στον ενθουσιασμο, για να ξαναπεσει μετα απο λιγο ξανα στην απελπισια. Ηταν καιρος να σπασω αυτον τον φαυλο κυκλο και να σκεφτω καθαρα. Αλλα πως στην ευχη να το κανω αυτο, οταν το μελλον ειχε γινει παρελθον και το παρελθον μελλον; Χωρις να καταλαβω το πως, ειχα κανει ενα βημα εξω απο την καθημερινοτητα και ειχα μπλεχτει στο διχτυ των παραλληλων πραγματικοτητων, των παραλληλων Χρονων. Τωρα λοιπον, σαν εξυπνη μελισσουλα που ημουν, δε θα σπαταλουσα ολη μου την ενεργεια με το να χτυπιεμαι στο Διχτυ, το μονο που θα καταφερνα ετσι θα ηταν να μπλεχτω ακομη περισσοτερο. Οχι, θα μαζευα τις δυναμεις μου και θα μελετουσα την κατασταση. Καποτε θα ερχοταν η ωρα να κανω την κινηση μου. Οσο για τωρα, μονο απολυτα θετικες ενεργειες που θα βελτιωναν καπως την κατασταση, εστω και εμμεσα. Και μπορουσα να σκεφτω μονο ενα σχεδιο που να εγγυαται τετοιο αποτελεσμα.

 

Αλλα, αλλα πονουσε που να παρει η οργη, η θυμηση της πονουσε, εκαιγε την καρδια μου. Μεχρι πριν απο λιγες ωρες την ειχα ακομα στην αγκαλια μου, και τωρα... Για μια ακομα φορα ενοιωσα τον πονο να με τρελαινει, αλλα ακομη και μεσα σ΄ αυτο το καμινι η αληθεια ηταν παρουσα, ψυχρη και αντικειμενικη, και συνειδητοποιησα οτι η αποφαση μου να φυγω απο τον Κοσμο της ηταν η μονη σωστη. Η συνεχεια της προσωπικης μου ιστοριας μπορουσε να εκτυλιχθει μονο εδω, στη ρημαδιασμενη Ελλαδα των φοιτητικων μου χρονων, μεχρι να ειμαι ετοιμος να ανοιξω πανια και να βαστηξω στιβαρα το τιμονι. Προς το παρον ...

 

Η μερα ειχε προχωρησει και μας περιμενε το στεκι μας στην Πλατεια Κολωνακιου. Εσπασα τη σιωπη και μιλησα στον Λακη για το αγαπημενο μας φαγαδικο με τους περιποιημενους φραπεδες και τα κλαμπ σαντουιτς καθως και για τους κολλητους που θα συναντουσαμε εκει. Θα το ριχναμε εξω ολη την ημερα, υπηρχαν στην ακρη κατι οικονομιες ειδικα για περιστασεις σαν κι αυτη. Και το βραδυ το προγραμμα θα ειχε Παραλιακη και χαϊ μπαρακια γεματα απο ψηλα, ιλλουστρασιον κοριτσια με δηθεν ακαταδεχτο υφος και μπολικο τουπε.

 

Οταν τελειωσα, ο Λακης, για πρωτη φορα απο τοτε που ειχε ερθει, γυρισε προς το μερος μου. Μου εριξε ενα καπως εξεταστικο βλεμμα και μετα σηκωθηκε αργα. Δεν πηγε προς την πορτα οπως περιμενα αλλα προς το ντουλαπι της κουζινας, εκει που ηξερε οτι φυλαγα τα θλιβερα απομειναρια της καβας μου, ενα δηλαδη και μοναδικο μπουκαλι με ξεθυμασμενο ουισκυ καποιας φτηνης μαρκας. Αμιλητος γεμισε ενα νεροποτηρο ως τη μεση και το κατεβασε μονορουφι, πραγμα που ηταν εκπληκτικο γιατι παντα γεμιζε το ποτηρι του με παγακια και μετα περιμενε να λειωσουν πριν το πιει, ωστε να αραιωθει το ποτο απο μονο του. Καθως κατεβαζε το χλιαρο ουισκυ εκανε ενα μορφασμο αηδιας και μορφασα κι εγω μαζι του αθελα μου, μαντευοντας την απαισια γευση του σε συνδυασμο με το αδειο στομαχι. Επειτα ξαναγεμισε το ποτηρι του και το ξανακατεβασε μονορουφι, χωρις να μορφασει και πολυ αυτη τη φορα.

 

Πολυ περιεργα ηταν ολα αυτα. Οχι μονο δεν τον ειχα δει να πινει ετσι, και μαλιστα πρωινιατικα, αλλα ηταν και η πρωτη φορα που του προτεινα να παμε στο στεκι μας και αυτος αδιαφορουσε. Κανονικα αυτη ηταν μια προταση στην οποια δε μπορουσε να αντισταθει, σε βαθμο που μας ειχε απαγορευσει να του το αναφερουμε σε περιοδους που ειχε διαβασμα, γιατι παρασυροταν και μας ακολουθουσε. Το πραγμα ηταν πολυ παραξενο και αποφασισα να μην ξανανοιξω το στομα μου αλλα να περιμενω να μου μιλησει πρωτος αυτος.

 

Και αργησε λιγο, αλλα τελικα μιλησε. Μολις και μπορουσα να αναγνωρισω τη φωνη του γιατι ηταν περισσοτερο βραχνη απο ποτε, ακομη και απο τοτε που ειχε ξενυχτησει διαβεβαιωνοντας μας πως επρεπε οπωσδηποτε να βγαλει καμμια τρακοσαρια σελιδες απο καποιο δυσκολο μαθημα και το πρωι μας ομολογησε πως, μετα απο δυο πακετα τσιγαρα και καμμια δεκαρια καφεδες, το μονο που ειχε καταφερει ηταν να διαβασει εικοσιπεντε σελιδες απο το μαθημα και ενα τομο κομικς.

 

Οταν εξαντλησε τα ισχνα αποθεματα του απαραδεκτου ποτου μου, με κοιταξε απολογητικα και καθαρισε τον λαιμο του.

 

"Ασε ρε κολλητε," ειπε σα να ΄χε μολις κανει εγχειρηση αφαιρεσης αμυγδαλων, "ειδα χθες βραδυ ενα ονειρο...

 

 

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΕΛΟΣ

 

ΑΜΑΝ ΠΙΑ!

 

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

 

 

(Μέρος Α')    (Μέρος B')

 

 


 

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ